ಬದುಕು ಜಟಕಾ ಬಂಡಿ...ವಿಧಿ ಅದರ ಸಾಹೇಬ...

“ಚಾಳೇಶ” ನಾಟಕದ ದೃಶ್ಯಗಳು « ಅವಧಿ / Avadhi

2012-01-18T03:06:00.000-08:00

ಹಾಲಿ - ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೊಂದು ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರ...

2011-11-30T20:57:00.000-08:00

ಮಾನ್ಯ ಹಾಲಿ - ಮಾಜಿ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ಸಪ್ರೇಮ ವಂದನೆಗಳು...

ನಿಮ್ಮಗಳ ಕೃಪಾಶೀರ್ವಾದದಿಂದ ಕರ್ನಾಟಕದ ನಾವೆಲ್ಲ ಜನತೆ ಆರೋಗ್ಯದಿಂದಿದ್ದೇವೆ...ನೀವು ಸಹ ಆರೋಗ್ಯದಿಂದ ಇರುವುವಿರೆಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈ ರೀತಿಯ ಪತ್ರಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕರಿಂದ ಬರುವ ಪತ್ರಗಳು ನಿಮಗೇನೂ ಹೊಸದಲ್ಲ ಮತ್ತು ಈ ನನ್ನ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ತಮ್ಮಿಂದ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಆಶಾಭಾವನೆಯನ್ನು ಕೂಡ ನಾನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ತರುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನದೂ ಒಂದು ಪಾಲಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪತ್ರವನ್ನು ನಿಮಗೆ ಬರೆಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇಂದು ನನ್ನ ಮುಂದಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇದನ್ನು ಓದುವ ಕೃಪೆತೋರಬೇಕಾಗಿ ವಿನಂತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ.

ನನಗೆ ತಿಳುವಳಿಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ, ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕಾರಣವನ್ನು ನೋಡುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಆದರೆ ರಾಜಕೀಯದ ನಿಜವಾದ ಖದರು ಏನು ಎಂದು ನಮಗೆಲ್ಲ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕಾರಣದ ಚುಕ್ಕಾಣಿಯನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷ ಹಿಡಿದ ಮೇಲೆಯೇ. ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ವಹಿಸಿಕೊಂಡ ನಂತರ ಮೊದಲ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಸನ್ಮಾನ್ಯ ಶ್ರೀ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು ರಾಜ್ಯಭಾರಮಾಡಿ ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ರೆಸಾರ್ಟ್ ರಾಜಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿಯನ್ನು ಬರೆದರೋ, ಅದೆಷ್ಟು ಸಲ ಮಾಧ್ಯಮದ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ ಇಂತಹ ತಪ್ಪನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೋ, ಎಲ್ಲ ಅವಘಡಗಳಿಗೆ "ಇದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ" ಪಿತೂರಿ ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರೋ...ಕ್ಷಮಿಸಿ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಾಗಿಸಿ ಬಿಡಬಹುದು ಎಂಬುದನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರು, ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅಂದರೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದಲೂ ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸುತ್ತ ಹೋದರು. ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ಅಧಿಕಾರ ಹೋದ ನಂತರವೂ ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಲೋಕಾಯುಕ್ತದ ವರದಿಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಇನ್ನೂ ಅಂಗೀಕರಿಸಿಲ್ಲ ಹಾಗೆಯೇ ತಿರಸ್ಕರಿಸಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಿದ್ದ ಪಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಅವರು ಜೈಲು ಸೇರಿರುವುದು ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ವರದಿ ಆಧಾರಿತ ಎಂದು ಹೇಗೆ ಹೇಳುತ್ತೀರಿ? ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆ ಕೂಡ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳ ಬಲ್ಲ ಈ ಪ್ರಕರಣ, ನೀವು ಜೈಲಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ಖಾಸಗೀ ದೂರಿನ ಕಾರಣದಿಂದಾಗಿಯೇ ಹೊರತು, ಲೋಕಾಯುಕ್ತ ವರಧಿಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ. ಬಹುಷಃ ಒಂದು ಸುಳ್ಳನ್ನು ಸಾವಿರ ಸಲ ಹೇಳಿದರೆ ಅದು ಸತ್ಯವಾಗಬಹುದೆಂಬ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ನೀವು ಜೋತು ಬಿದ್ದಿರಬಹುದು.

ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು, ಮಾಧ್ಯಮದವರು, ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿನ ಆಡಳಿತ ಕುರಿತಂತೆ ತಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದಾಗ, ನೀವು ಹಾಗಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಸಹಿಸದವರು ಹೀಗೆ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಹಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಪುಕಾರುಗಳನ್ನು ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಇದನ್ನು ನೀವೊಬ್ಬರೇ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಶಿಷ್ಯ ಬಳಗ ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲೆಲ್ಲ ಗಂಟಲು ಹರಿಯುವಂತೆ ಕಿರುಚಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರು. ಪರಿಸ್ಥಿತಿಗಳು ಬದಲಾದವು, ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಸ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಬಂದರು. ನಿಮ್ಮ ಸುಪರ್ದಿಯಲ್ಲೇ ಅವರು ಇನ್ನೂ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರೂ ಸಹ ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳನ್ನೇ ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿ ಗೂಂಡಾ ರಾಜ್ಯವಿದೆ ಎಂಬ ಮಾತುಗಳು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಚುನಾವಣೆ ಘೋಷಣೆಯಾದದ್ದೇ ತಡ, ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಎಲ್ಲ ನಾಯಕರ ಬಾಯಿಂದ ಈ ಅಣಿಮುತ್ತುಗಳು ಉದುರಲಾರಂಭಿಸಿದವು. ರೆಡ್ಡಿಗಳನ್ನು ಬೆಳಸಿದವರು ನೀವೇ ಅಲ್ಲವೇ? ಅವರ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನೀವು ಕುಣಿದಿರಿ. ಅವರನ್ನು ಬೇಕಾದಂತೆ ಬಳಸಿಕೊಂಡಿರೆ, ಅವರು ನಿಮ್ಮ ವಿರುದ್ಧ ತಿರುಗಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಕಣ್ಣೀರುಹಾಕಿದಿರಿ... ಮರುದಿನವೇ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನಾಯಕರೂ ಸೇರಿ, ವಿಜಯದ ಸಂಕೇತದ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ತೇಲಿ ಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿ ಕಳುಹಿಸಿದ ಜನತೆಗೆ ಏನು ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೊಡಲು ಹೊರಟಿದ್ದಿರಿ?

"ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲ" ಎಂಬ ಅಕ್ರಮಗಳಿಗೆ ಕೈಹಾಕಿ, ಮೂರುವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಜನ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದಷ್ಟು ಉಪಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನ ಕಂಡರು. ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಥಿರ ಸರ್ಕಾರವನ್ನ ನೀಡಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಒಂದೇ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ "ಆಪರೇಷನ್ ಕಮಲ" ನಡೆಸಿದ ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷ, ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಬೆವರು, ರಕ್ತ ಸುರಿಸಿ ಗಳಿಸಿ, ಕಟ್ಟಿದ ತೆರಿಗೆ ಹಣದಿಂದ ಮೋಜು ಮಸ್ತಿ ಉಡಾಯಿಸಿದ ಪರಿಯನ್ನು ಯಾರೂ ಕ್ಷಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಅಕ್ರಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ನೀವೇ ಅಲ್ಲವೇ ರೆಡ್ಡಿಗಳ ಬೆಂಗಾವಲಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು. ಅಂದೇಕೆ ಅವರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ? ಅದೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಬಳ್ಳಾರಿ ಉಪಚುನಾವಣೆಯ ನಾಮಪತ್ರ ಸಲ್ಲಿಕೆ ದಿನಾಂಕ ಹತ್ತಿರವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಶ್ರೀರಾಮುಲು ಹಿಂದೆ ಬಿ-ಫಾರ್ಮ್ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಇಡೀ ಪಕ್ಷ ಅಲೆದಾಡಿತು. ಆಗಲೂ ಕೂಡ ನಿಮಗೆ ಅವರ ಅಕ್ರಮಗಳು, ಗೂಂಡಾಗಿರಿಯ ದರ್ಶನವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲವೇ? ಹೇಗೆ ನಂಬೋದು? ಯಾವಾಗ ಶ್ರೀರಾಮುಲು ವಿವಿಧ ಬೇಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು ತಕರಾರು ತೆಗೆದರೋ, ಅವರ ಎಲ್ಲ ಗೂಂಡಾಗಿರಿಯ ದರ್ಶನ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅವಿರ್ಭವಿಸತೊಡಗಿದವು. ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಖಾಯಂ ಮಿತ್ರರೂ ಅಲ್ಲ ಶತ್ರುಗಳೂ ಅಲ್ಲ. ಗೊತ್ತು.. ಈ ಮಾತು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಗೊತ್ತು... ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವುದು ರಾಜಕೀಯ ಅಲ್ಲ. ಇದು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಸಮಸ್ತ ಜನತೆಯ ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಹೂವನ್ನಿಟ್ಟು, ಅವರನ್ನು ಮೂರ್ಖರನ್ನಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ.

ಬಳ್ಳಾರಿ ಉಪಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಅಧೋಗತಿಗೆ ಇಳಿಯಲಿದೆ. ಮತ್ತೆ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಎದುರಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆಗೇನು ಕಾರಣ ಕೊಡುತ್ತೀರಿ ನಮಗೆ? ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವಂತೆ ಗೋಗರೆಯುತ್ತೀರಾ? ಈ ತಪ್ಪು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆಗಲಾರದು ಎಂದು ಅಂಗಲಾಚುತ್ತೀರಾ? ಒಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ.... ನಿಮ್ಮ ಯಾವ ಯಾವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಅಥವಾ ನೀವು ಮಾಡುವ ಯಾವ ಯಾವ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ನಾವು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು ಎಂದು ಒಂದು ಪಟ್ಟಿ ಸಿದ್ಧ ಮಾಡಿ ಅದನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಣಾಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಸಿಬಿಡಿ. ಅಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ನಿಲುವು ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ.

ಈ ಎಲ್ಲ ಅವಘಡಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳು. ಯಾವುದೇ ಸಿದ್ಧಾಂತಕ್ಕೆ ಬದ್ಧವಾಗಿರದೇ, ಅವೂ ಸಹ ತಮ್ಮ ಆಂತರಿಕ ಕಚ್ಚಾಟಗಳಿಂದ, ಗುಂಪುಗಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಸಮರ್ಥ ವಿಪಕ್ಷಗಳಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ... ನೆರೆ ಸಂತ್ರಸ್ತರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಆಸರೆ ಮನೆಗಳು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಶಾಲಾ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಮೂಲಭೂತ ಸೌಕರ್ಯಗಳಿಲ್ಲದೇ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿವೆ.... ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿವೆ.. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ನಮ್ಮ ತಲೆತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾಗ..ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತ ಯಂತ್ರವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸ್ಥಗಿತಗೊಳಿಸಿ, ಒಂದು ಯಕಶ್ಚಿತ್ ಉಪ ಚುನಾವಣೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಬಳ್ಳಾರಿಯಲ್ಲಿ ಠಿಕಾಣಿ ಹೂಡಿದ ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯಭಾರದಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಾವೇ ಧನ್ಯರು....

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಸೇರಲು ಕೆಲವು ಮಾಹಿತಿಗಳು...

2011-05-13T22:08:00.000-07:00

"ಪಿಯುಸಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿಯಿತು..ಮುಂದೇನು ಓದುವುದು?...ಅರೇ ನನ್ನ ಡಿಗ್ರಿ ಕೂಡ ಮುಗಿಯಿತು....ನಾನು ಮುಂದೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಮ್ದುವರೆಸುವುದೇ ಅಥವಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದೇ? ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವುದಾದರೆ ಮುಂದೆ ಯಾವ ಕ್ಷೇತ್ರ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಂದಬಲ್ಲದು? ನನಗೆ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ..." ಇದು ಇಂದಿನ ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಗ್ರಾಮಾಂತರ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪಿಯುಸಿ ಓದಿದವರಂತೂ ಅವರ ಮುಂದಿರುವುದು ಎರಡೇ ದಾರಿ ಒಂದು ಎಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯದಲ್ಲಿ ಪದವಿಯನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ ಸಂಗತಿ ಅವರ ಅರಿವಿಗೆ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿದ ತಕ್ಷಣ ಕೈತುಮ್ಬ ಸಂಬಳವಿರುವ ಕೆಲಸ ಬೇಕು. ನೆಮ್ಮದಿಯ ಜೀವನ ನಡೆಸಬೇಕು. ಇದು ನಾವಿಂದು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿ. ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಮ್ಮ ಪದವಿ ಶಿಕ್ಷಣ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗೆಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಹತ್ತುತ್ತಾರೆ. ಅನೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಕೇವಲ ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ದಿವಸ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಜೀವನವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಬೇಕೆಂದು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಹತ್ತುವವರು, ಮುಂದೆ ಏನೂ ಸಾಧಿಸಲಾಗದೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹತಾಶರಾಗುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ನಾವಿಂದು ಕಾಣುವ ಸಾಮಾನ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳು.

ಸಮೂಹ ಸಂವಹನ ಕ್ಷೇತ್ರ ಇಂದು ಹಿಂದಿಗಿಂತಲೂ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಜಾಹಿರಾತು ಹಾಗೂ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿರುವ ಅವಕಾಶಗಳು ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸೇರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅದನ್ನೊಂದು ವೃತ್ತಿಪರ ಕೋರ್ಸ್ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ವರ್ಣರಂಜಿತವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಗಲುಗನಸು ಕಾಣಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೊಂದು ದಿನ ಅವರು ದೇಶದ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ದೃಶ್ಯಮಾದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸುವ ಕನಸಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ವಿಹರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಮೆಟ್ಟಿಲನ್ನು ಏರಲು ಬೇಕಾದ ಅರ್ಹತೆ ತಮ್ಮಲ್ಲಿದೆಯೇ, ಅದಕ್ಕ ತಕ್ಕ ತಯಾರಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ ಎನ್ನುವುದರ ಕುರಿತು ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಾಳಜಿವಹಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದಿನದಿಂದಲೇ ಅವರಲ್ಲಿ ಮಹತ್ತರವಾದ ಬದಲಾವಣೆಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತವೆ. ಇತರೆ ಎಲ್ಲ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗಿಂತ ಅವರು ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ತುಂಬ ವಿಭಿನ್ನ ಎಂಬ ಮನೊಭಾವನೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಮನೋಭಾವನೆ ಅವರನ್ನು ಮುಂದೆ ಏನನ್ನೂ ಹೊಸತನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಕಲಿಕೆ ಎನ್ನುವುದು ಅವರಲ್ಲಿ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕುಂಠಿತಗೊಳ್ಳತೊಡಗುತ್ತದೆ.

ಜಗತ್ತಿನ ಯಾವುದೇ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ನಾವಿಂದು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ, ವಿಶ್ವದ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳು ನಮ್ಮ ಬೆರಳ ತುದಿಗೆ ಬಂದು ಬೀಳುತ್ತಿವೆ. ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂದು ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಜಗತ್ತು ಇಂದು ಬಹಳ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಅದರ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆಯೇ? ಬಿನ್ ಲಾಡೆನ್‍ನನ್ನು ಅಟೋಟಾಬಾದ್ ನಲ್ಲಿ ಹೆಡೆಮುರಿಕಟ್ಟಿದ ಸುದ್ದಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ತಿಳಿದುಹೋಯ್ತು. ಜಪಾನ್‍ನಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸಿದ ಭೂಕಂಪ ಹಾಗೂ ಸುನಾಮಿಯ ಪರಿಣಾಮ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ನಿಮಿಷಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿತು. ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಸುದ್ದಿಗಳು ನಮ್ಮನ್ನಿಂದು ವಿಶ್ವದ ಮೂಲೆಮೂಲೆಗಳಿಂದ ಬಂದು ತಲುಪುತ್ತಿವೆ. ಇದು ಸಂವಹನ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಕ್ರಾಂತಿ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನು ಬಿತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಯಾವ ರೀತಿಯ ತಯಾರಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತವೆ, ಅಂತಹ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಅರ್ಹತೆಗಳೇನು ಮುಂತಾದ ಮೂಲಭೂತ ಅಗತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಇಂದಿನ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಅದರಲ್ಲೂ ಆ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ವ್ಯಾಸಂಗ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮೂಹ ಕೂಲಂಕುಷವಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ, ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನ ಸರಿಯಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಾಗುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕದ ಹಕ್ಕಿಗಳಾಗಬೇಕು, ಜನರು ನಮ್ಮನ್ನು ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೆಂದು ಗುರುತಿಸಬೇಕು, ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ತಮಗೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನಮಾನ, ಗೌರವ ದೊರೆಯಬೇಕು ಎಂಬ ಹವಣಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಅವರದ್ದಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ಭಾರತದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರ ತುಂಬ ಹೊಸತೇನಲ್ಲ. ಅದು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಪುರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅದು ಇಂದು ಹರಡಿಕೊಂಡಿರುವ ಕ್ಷೇತ್ರ ಮಾತ್ರ ತುಂಬ ವಿಶಾಲವಾದದ್ದು. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕವನ್ನೂ ಸಹ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅವರ ಅಧ್ಯಯನ ಕೇವಲ ಪಠ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅದನ್ನು "ಕೆರಿಯರ್" ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಯಾರೂ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ರಜಾದಿನಗಳ ಇಂಟರ್ನ್‌ಶಿಪ್‍ಗೆಂದು ಬರುವ ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮುದ್ರಣ ಮಾಧ್ಯಮ, ದೃಷ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ವಾಲುತ್ತಾರೆ. ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತರಬೇತಿಗೆಂದು ಬರುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಸಂಖೆ ತೀರ ಕಡಿಮೆ. ಇದಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ ಕೂಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿ. ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಆಗು-ಹೋಗುಗಳನ್ನು, ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಳೆಯ ಪಠ್ಯಗಳನ್ನು ಅವಲಂಭಿಸಿ, ಅದರಲ್ಲಿರುವ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ಬಹುತೇಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಅಂಕ ಗಳಿಸುವ ವಿಷಯ ಮಾತ್ರವಾಗಿದೆ.

ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳ ಬಯಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಪ್ರಚಲಿತ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಕುರಿತು ಉತ್ತಮ ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿರಬೇಕು. ಮಾತನಾಡುವುದು, ಬರೆಯುವುದು, ಬೇರೆಯವರೊಂದಿಗೆ ಸಂವಹಕ್ರೀಯೆ ನಡೆಸುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಪುಣರಾಗಿರಬೇಕು. ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಭಾಷೆಯ ಜ್ಞಾನ ಅಗತ್ಯ. ತಮ್ಮ ಇಡೀ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮಾತೃಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿಸಿದವರು ಇದಕ್ಕೆ ಅರ್ಹರಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸದ ಜೊತೆಗೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಮಾತನಾಡಲು, ಬರೆಯಲು ರೂಢಿಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇವೆಲ್ಲವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಜಾಗತಿಕ ವಿದ್ಯಮಾನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸದಾ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬೇಕು.

ಬಹುತೇಕ ಜನರಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿನ ಕೆಲಸವೆಂದರೆ ಕೇವಲ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಪತ್ರಿಕಾ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನ ಕೊಡುವ, ಪತ್ರಿಕಾ ಪ್ರಕಟನೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿವ ಕೆಲಸ ಎಂದು ಮಾತ್ರ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರ ಇಂದು ಬೆಳೆದು ನಿಂತಿದೆ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಸೆಲೆಬ್ರಿಟಿಗಳು ಮುಮ್ತಾದವರೆಲ್ಲರೂ ಇಂದು ಖಾಸಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆಯಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗನುಗುಣವಾಗಿ ಸರಿಯಾದ ಕಾರ್ಯತಂತ್ರ ರೂಪಿಸುವ ಪಡೆಯೇ ಇಂತಹ ಸಂಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಿರ್ಧಿಷ್ಟವಾದ ಯೋಜನೆಗಳ ರೂಪು-ರೇಷೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅನೇಕ ಜನ ಖ್ಯಾತನಾಮರಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಎದುರು ಹೇಗೆ ಮಾತನಾಡಬೇಕು, ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ತಿಳಿದಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಂತಹ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಿಗೆ, ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಮಾಧ್ಯಮ ತರಗತಿಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ನಡೆಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರ ವಿಸ್ತಾರಗೊಂಡಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಅದನ್ನು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳ ಬಯಸುವ ಯುವ ಜನಾಂಗ ಈ ಮೇಲಿನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ತರಬೇತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಉತ್ತಮ.

ಈ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಿದಂತೆ ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಉದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಅರಿವಿಗೆ, ಶಿಕ್ಷಕರೂ ಸಹ ಕನಿಷ್ಟ ಪಕ್ಷ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಂತಹ ತರಬೇತಿ ಪಡೆಯಬೇಕು. ಅಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ ತರಬೇತಿ ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಅಪವಾದವೆನ್ನುವಂತೆ ಅನೇಕ ಖಾಸಗಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಪಕ್ಕಾ ವೃತ್ತಿಪರರಂತೆ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಶುಲ್ಕ ಸ್ವಲ್ಪ ದುಬಾರಿಯಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಬಹುತೇಕ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಣ ಹುಳಿ ದ್ರಾಕ್ಷಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಈಗಿನ ಸದ್ಯದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುವವರಿಗೆ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದಲ್ಲಿ ೧೫ ರಿಂದ ೨೦ ಸಾವಿರದವರೆಗೂ ಸಂಬಳ ನೀಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವಾರು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಪಡೆಯಬಹುದಾಗಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ರೂಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂದಿನಿಂದಲೇ ತಯಾರಿ ಶುರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿರಿ.

ಯಾರ್ಯಾರೋ ಬಂದವರಾ......

2011-05-02T01:17:00.001-07:00

"ಒಳಾಕ ಬರ್ರಿ..ಯಾರದು ಬಂದದ್ದು..." ಎಂದು ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನ ಮುದುಕ ತನ್ನ ಹಣೆಗೆ ಕೈ ಹಚ್ಚಿ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಕಡೆ ನೋಡಿದಾಗ, ನಮಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಇದು ಅದೇ ಮನೆನಾ? ಅವನು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಅವರ ಅಪ್ಪ ತನ್ನ ತಾಯಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರು....ಅವರು ಸರ್ಕಾರದ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದವರು....ಅವರ ಅಕ್ರಮ ಸಂಬಂಧಕ್ಕೆ ನಾನು ಹುಟ್ಟಿದ್ದು....ಬದುಕು ನಿಜಕ್ಕೂ ಕಷ್ಟದ ದಾರಿಯಾದಾಗ ನಮ್ಮ ದೂರದ ಸಂಬಂಧಿಯೊಬ್ಬರು ನನ್ನ ಕೈಹಿಡಿದು ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಮುಂತಾದ ವಿಷಯಗಳೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಗಿರಕಿ ಹೊಡೆಯಲಾರಂಭಿಸಿದವು...

ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತ ಬಂದ ಆ ವೃದ್ಧ ಜೀವ ನಮ್ಮನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸುತ್ತಲೇ, ನಮ್ಮನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದ ಮೇಕೆ ಮರಿಯೊಂದು ಮ್ಯಾ...ಎಂದು ಕೂಗುತ್ತಿತ್ತು..ಅದರ ಮುಂದೆ ಒಂದೆರಡು ಒಣ ಸೊಪ್ಪನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಬೇರೇನೂ ಇರಲಿಲ್ಲ ತಿನ್ನಲು...ಒಂದೆರಡು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು ಸರಿಯಾಗಿ ಚಡ್ಡಿಯನ್ನು ಸಹ ಹಾಕದೇ, ಮೂಗಿನಲ್ಲಿ ಫೇವಿಕಾಲ್ ಸುರಿಸುತ್ತ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ - ಇತ್ತಿಂದತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವು...ಅಂತಹ ಶೋಚನೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಆ ಮುದುಕ ನಮ್ಮನ್ನು ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪಡುತ್ತಿದ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾತ್ರ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೀಡುಮಾಡಿತ್ತು....ಸರಿ ನಾವೇ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಂಡು ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇರಿಸಲಾಗಿದ್ದ ಮೂರುಕಾಲಿನ ಹೊರಸಿನ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಆಗಸವನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದೆವು....

"ನಮ್ಮ ರಾಜನ್ ಗೆಳ್ಯಾರಾ ನೀವೆಲ್ಲ..ಹೆಂಗದಾನ ಅಂವಾ..." ಎಂದು ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ೫ ವರ್ಷದ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ನಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ಬಂದ ಹೆಂಗಸಿನ ಮೈಮೇಲೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಬೇಕಾಗುವಷ್ಟು ಬಟ್ಟೆಗಳಿದ್ದವು..."ಇದು ನನ್ನ ಹಿರೇ ಮಗಳ ಕೂಸು...ಇದನ್ನ ನಮ್ಮ ಹತ್ಯಾಕ ಬಿಟ್ಟು ಕೂಲಿ ಮಾಡಾಕ ಹೋಗ್ಯಾಳಕಿ..." ಎಂದು ಇನ್ನೇನೋ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮುಂದುವರಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅಲ್ಲಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ನಿಜ ಸ್ವರೂಪ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಬಂದಾಗಿತ್ತು.

ಹಾಗಾದರೆ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದ ಅವನ ಅಮ್ಮ ಯಾರು? ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಆ ವೃದ್ಧರನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡವು. ಕೂಲಿನಾಲಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದ ಮುದಿ ಜೀವಗಳಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗಿದ್ದವನೆಂದರೆ ಈ ಏಕೈಕ ಸುಪುತ್ರ. ತಾವು ಒಂದೊಪ್ಪತ್ತು ಗಂಜಿ ಊಟಮಾಡಿಯಾದರೂ ತಮ್ಮ ಮಗ ದೂರದೂರಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಲಿ ಅಂತ ದಿನವೂ ಅವನಿಗೆ ತಪ್ಪದೇ ಸರ್ಕಾರಿ ಕೆಂಪು ಬಸ್ಸುಗಳ ಮೂಲಕ ಊಟವನ್ನು ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು...ನಾವೆಷ್ಟು ಬಾರಿ ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಊಟ ಎಂಬಂತೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡು ತಿಂದಿಲ್ಲ? ನನ್ನನ್ನ "ಬೇರೆ ಯಾರೋ" ಓದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಇವನು ಹೇಳಿದ್ದರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥ ಇದ್ದೀತು?

ಆ ದಿನ ನನಗಿನ್ನೂ ನೆನಪಿದೆ....ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು ಸೇರಿ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನಲ್ಲಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಈ ಹುಡುಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ. ಖಾಲಿ ಕಾಗದಗಳ ಮೆಲೆ ಏನನ್ನೋ ಗೀಚುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ. ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾರದೇ ಅವನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನಿಂತು ಅವನು ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಆತನೊಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ಕಲಾವಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದವರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿರುವ ಕಾಗದಗಳ ಮೇಲೆ ಗೀಚುತ್ತ ಹೊರಟಿದ್ದ. ನನ್ನ ಕಡೆ ನೊಡಿದವನೇ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕ. ಪರಿಚಯವಾಗಲು ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಹೀಗೆ ಪರಿಚಯ ಸ್ನೇಹವಾಯ್ತು..ಮುಂದೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು ಸೇರಿ ಒಂದೇ ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಉಣ್ಣುವಷ್ಟು ಹತ್ತಿರದವರಾಗಿಬೆಟ್ಟೆವು.

ದಿನ ಕಳೆದಂತೆ ಇವನು ತನ್ನ ಕತೆಯನ್ನು ಹೇಳತೊಡಗಿದ...ಅವನ ತಂದೆ ಇವಳ ತಾಯಿಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದನಂತೆ....ಆತನಿನ್ನೂ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವಾಗಲೇ ಅಕಾಲ ಮರಣಕ್ಕೀಡಾಗಿ, ಈತ ಮತ್ತು ಇವನ ತಾಯಿ ಬೀದಿಗೆ ಬರಬೇಕಾಯ್ತಂತೆ...ಇದೇ ಚಿಂತೆಯಲ್ಲಿ ಇವನ ತಾಯಿಯೂ ಸಹ ಒಂದು ದಿನ ತೀರಿ ಹೋದರಂತೆ...ಹೀಗಾಗಿ ಇವನನ್ನು ತಬ್ಬಲಿಯನ್ನಾಗಲು ಬಿಡದೇ ಬೇರೊಬ್ಬರು ಸಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆಯುತ್ತಿತ್ತು ಇವನ ಕತೆ. ನಾವು ಇವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಕರ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಇವನಿಗೆ ನಮ್ಮಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ಇವನಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಪೋಷಿಸಲು ಸಾಕಷ್ಟು ವೇದಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ಕಲ್ಪಿಸಿ, ಅವನನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದೆವು. ಅವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ತುಂಬ ಮರುಕ ಪಟ್ಟೆವು. ಅವನು ತಾನು ಪರದೇಸಿ ಅನ್ನುವ ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆ ಬರಕೂಡದೆಂದು ವಿಶೇಷ ಮುತುವರ್ಜಿವಹಿಸತೊಡಗಿದೆವು..

ಅವನಲ್ಲಿ ಕ್ರಮೇಣ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಬರತೊಡಗಿತು...ಜನರೊಂದಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಬೆರಯತೊಡಗಿದ...ಇಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಹುಡಗಿಯ ಪರಿಚಯವಾಯ್ತು..ಮುಂದಿನ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲಿ ಇವರಿಬ್ಬರ ಮದುವೆಯೂ ಆಯ್ತು!! ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲರೂ ನಿಂತು ಅವನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಯ್ತು..ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ...

ಅವನಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದಾಗಲಿ ಎಂದು ಹಾರೈಸುತ್ತ, ದಂಪತಿಯನ್ನು ಮಧುಚಂದ್ರಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು...ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ಅವನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯ ಕುರಿತು ನಮಗೆ ಸುಳಿವುಗಳು ಸಿಗತೊಡಗಿದ್ದವು....ಅದನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ಬದುಕನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿರುವ, ತಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಯಾವುದೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಾರದೆಂದು ತಾವು ಒಂದೊಪ್ಪತ್ತು ಉಂಡು, ಮಗನಿಗೆ ಪ್ರತಿದಿನ ತಪ್ಪದೇ ಊಟ ಕಳಿಸಿಕೊಡುತ್ತಿರುವ, ನಮಗೆ ಚಹ ಮಾಡಿಕೊಡಲು ಚಹದ ಪುಡಿಯನ್ನು ತರಿಸಲು ತಮ್ಮ ಬಕ್ಕಣದಿಂದ ಚಿಲ್ಲರೆ ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದ ಈ ವೃದ್ಧ ಜೀವಗಳು ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು...

ಈ ಬದುಕಿನ ಚಕ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾರ್ಯಾರು ಬಂದರು..ಎಲ್ಲಿಗೆ ತಮ್ಮ ಪಯಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿದರು...ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಾಗಿ ಕಾಡತೊಡಗಿದವು....

ಕಪಟ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕರ್ನಾಟಕ: ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲೊಂದು ಗುಂಪು

2011-04-16T18:42:00.000-07:00

ಸಂಪಾದಕೀಯ ಬ್ಲಾಗ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಲೇಖನವನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮರು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿರುವೆ...

ಕಪಟ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ನಾವು ನೀವೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಹೂಡಿರುವ ಸಮರಕ್ಕೆ ಸಾವಿರಾರು ಮಂದಿ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬೃಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ವಿರುದ್ಧದ ಆಂದೋಲನದ ನೀಲನಕ್ಷೆ ಎಂಬ ಪೋಸ್ಟ್‌ನ ಲಿಂಕ್ ಅನ್ನು ಎರಡು ದಿನಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಶೇರ್ ಮಾಡಿದವರ ಸಂಖ್ಯೆ ೬೦೦ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು.ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡ, ವಿಶ್ವ ಕನ್ನಡಿಗ ವೆಬ್ ಸೈಟುಗಳು ಈ ಆಂದೋಲನದ ಕುರಿತು ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಮಾಡಿವೆ. ನಿಲುಮೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಬೆಳಕು ಚೆಲ್ಲಲಾಗಿದೆ. ಸಾಮಾಜಿಕ ತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಯಾಗಿದೆ.

ಈಗಾಗಲೇ ಕಪಟ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕರ್ನಾಟಕ ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಫೇಸ್‌ಬುಕ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗುಂಪನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಮೊದಲ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಗೆಳೆಯ-ಗೆಳತಿಯರನ್ನು ಈ ಗುಂಪಿಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಸೇರಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ ಬಳಸುವ ಎಲ್ಲ ಓದುಗರೂ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕ್ ಬಳಸಿ, ಈ ಗುಂಪನ್ನು ಸೇರಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ವಿನಂತಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ಓಪನ್ ಗುಂಪು ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಾದಷ್ಟು ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನು ಸೇರಿಸಬೇಕೆಂದು ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಈ ಗುಂಪನ್ನು ಸೇರಲು ಇಲ್ಲಿ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ.ಕಪಟ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಕರ್ನಾಟಕ.

ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಹೇರುವ ಕಪಟ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳ ಕುರಿತು ಈ ಹಿಂದೆ ಬ್ಲಾಗರ್‌ಗಳು ಬರೆದ ಲೇಖನಗಳ ಲಿಂಕ್‌ಗಳನ್ನು ಈ ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ಒದಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೋರುತ್ತೇವೆ.

ಜನವಿರೋಧಿಯಾಗಿರುವ ಬೃಹತ್ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕೆಂದು ಒತ್ತಾಯಿಸಿ ಜೀ ಟಿವಿಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಿಗೆ ಒಂದು ಆಗ್ರಹ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇವೆ. ಅದನ್ನು ಸದ್ಯದಲ್ಲೇ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತೇವೆ. ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದಾದರೆ ಈ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಬ್ಲಾಗರ್‌ಗಳು ತಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್‌ಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರವನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕೆಂದು ಕೋರುತ್ತೇವೆ. ಇದೇ ಮಾದರಿಯ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಬರೆದು ಜೀ ಟಿವಿಯ ಮೇಲ್ ಐಡಿಗೆ ಕಳುಹಿಸೋಣ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಕಾಲಾವಕಾಶವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಸಂಪಾದಕೀಯದ ಪತ್ರವನ್ನೇ ಫಾರ್ವರ್ಡ್ ಮಾಡಿದರೂ ಆಗುತ್ತದೆ. ಕನಿಷ್ಠ ಒಂದು ಸಾವಿರ ಪತ್ರಗಳನ್ನಾದರೂ ಬರೆದರೆ ಜೀ ಟಿವಿಯವರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವ ಕುರಿತು ಮರುಚಿಂತನೆ ನಡೆಸಬಹುದೇನೋ? ಈ ಪತ್ರ ಚಳವಳಿಯಿಂದಲೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ನಿಂತರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು, ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಪ್ರಜಾಸತ್ತಾತ್ಮಕವಾದ ಹೋರಾಟಗಳಿಗೆ ನಾವು ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಟಿವಿಗಳಲ್ಲಿ ಜ್ಯೋತಿಷಿಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಅವಾಂತರಗಳ ಕುರಿತು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮೌಢ್ಯವನ್ನು ಹರಡುತ್ತಿರುವ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಸಂಘಸಂಸ್ಥೆಗಳಿಗೆ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಮಾಹಿತಿ ವಿವರಿಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಸಂಬಂಧ ಒಂದಷ್ಟು ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಗಳು, ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳು ಆರಂಭವಾಗಬೇಕಿದೆ. ಆ ಕುರಿತ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಆಗಾಗ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.

ಮೌಢ್ಯ ಕಂದಾಚಾರಗಳಿಲ್ಲದ ಒಂದು ಸ್ವಸ್ಥ ಸಮಾಜ ಮತ್ತು ಅನೈತಿಕ ಮಾರ್ಗದ ಟಿಆರ್‌ಪಿ ಈ ಎರಡರ ನಡುವೆ ಒಂದನ್ನು ಜೀ ಟಿವಿಯವರು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅವರ ಆಯ್ಕೆ ಟಿಆರ್‌ಪಿ ಆಗದಿರಲಿ ಎಂದು ಆಶಿಸೋಣ.

ಹೀಗೊಂದು ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ...

2011-01-08T04:30:00.000-08:00

ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘ, ಟಿ.ಬಿ.ಡ್ಯಾಂ, ಕನ್ನಡದ ಅನನ್ಯ ಕತೆಗಾರ ಕುಂ.ವೀ ಅವರ ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಇದನ್ನ ರಂಗರೂಪಕ್ಕಿಳಿಸಿದವರು ಕನ್ನಡದ ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಪತ್ರಕರ್ತ, ನಾಟಕಕಾರ ಜಿ.ಎಚ್. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅವರು.

ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘದ ಕಲಾವಿದರು ಇದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂದುವರಿದು ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ ಕಾದಂಬರಿ ಹಾಗೂ ನಾಟಕ ಎರಡನ್ನೂ ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ರಂಗಾಸಕ್ತರಿಗೆ ಮತ್ತು ಓದುಗರಿಗೆ ಕೊಡುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹೆಜ್ಜೆಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕುಂ.ವೀ ಅವರು ಈ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮುಕ್ತ ಕಂಠದಿಂದ ಪ್ರಶಂಸಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಂದು ಕೊಂಡಂತೆ ಸಾಗಿದಲ್ಲಿ, ಇನ್ನು ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ "ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ" ಕಾದಂಬರಿ ಹಾಗೂ ನಾಟಕ ಎರಡೂ ನಿಮ್ಮ ಕೈಸೇರಲಿದೆ.....

ಯಾರಿಗೂ ಮುಖ ತೊರಿಸದೇ ಊರು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಯ್ತು...

2011-01-01T19:07:00.000-08:00

ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಗಡಿಂಗ್ಲಜ್ ಎಂಬ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಾನು ಬಳ್ಳಾರಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ತೋರಣಗಲ್ ನಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಮಾವನವರು ಆರ್.ಎಮ್.ಎಸ್ (ರೈಲ್ವೆ ಮೇಲ್ ಸರ್ವಿಸ್) ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಸ್ವಯಂ ನಿವೃತ್ತಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ತೀರ ಅವಸರ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯ ಮನುಷ್ಯ ಅವರು. ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಸ್ಪೀಡ್ ನೋಡಿ ನನಗೆ ಅವಸರ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರನ್ನಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಇವರು ನನಗಿಂತಲೂ ಅವಸರ...

ನಾನು ಜಿಂದಲ್ ವಿಜಯನಗರ ಸ್ಟೀಲ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಮೊದಲು ಅಲ್ಲಿನ ಗೆಸ್ಟ್ ಹೌಸ್ ನಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ತದನಂತರ ನನ್ನ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಕಾರಣದಿಂದ ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ನನ್ನ ವಾಸ್ತವ್ಯವನ್ನು ಸ್ಥಳಾಂತರಿಸಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬.೩೦ ಕ್ಕೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋದರೆ, ಬರುವುದು ಸಾಯಂಕಾಲ ೭ ಗಂಟೆಗೆ. ಬಂದವನೇ ನೇರವಾಗಿ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮು, ಚರ್ಚೆ ಹೀಗೆ ಹಲವು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ತಂಡವನ್ನು ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬಿಟ್ಟಿರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನಾನಿರುವ ಮನೆಯ ಆಜೂ ಬಾಜೂ ಯಾರಿದ್ದಾರೆ, ಅವರೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ...ಊಹುಂ..ನನಗೆ ಅದ್ಯಾವುದರ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ..ನಾನೂ ಸಹ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮನೆಯ ಎಡಕ್ಕೆ ಹಾಗೂ ಬಲಕ್ಕೆ ಯಾರಿರುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದೂ ಸಹ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.

ಹೀಗಿಂತಿರ್ಪ ನನ್ನ ಮಾವನವರು ಕೆಲವುದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬರುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದರು. ಸರಿ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಅತ್ತೆ, ಮಾವ ಹಾಗೂ ನನ್ನ ಮಗ (ಆಗಿನ್ನೂ ಅದು ೫ ತಿಂಗಳ ಕೂಸು) ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬಂದೇ ಬಿಟ್ಟರು. ನಾನು ಮನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆನಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕೊರತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಗೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲ ದಿನಸಿ ಪದಾರ್ಥ, ತರಕಾರಿ, ಹಾಲು-ಹಣ್ಣಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿಯೇ ಮಾಡಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಾನು ಎಂದಿನಂತೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೬.೩೦ ಕ್ಕೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೊರಟೆ. ಅಂದು ಸಂಜೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇಗನೇ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಮನೆಯ ಹೊರಗಡೆ ೧೦ ರಿಂದ ೧೨ ಜೊತೆ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು..ನನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಜೋರಾಗಿ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬಂದು ೩ ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಎಂದೂ ಇಷ್ಟು ಜನ ಒಂದೇ ಬಾರಿಗೆ ಬಂದವರಲ್ಲ. ಬಂದರೂ ಅವರು ನಾನಿದ್ದಾಗಲೇ ಬರಬೇಕು, ಅದೂ ನಮ್ಮ ತಂಡದ ಕಲಾವಿದರು. ಅವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಪರಿಚಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಸಂಶಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಿರಿಸಿದೆ. ನನ್ನ ಮಾವನವರು ಆ ಮನೆಗೆ ನಾನೇ ಅಪರಿಚಿತ ಎನ್ನುವಂತೆ ಬರಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವನ್ನೂ ಮಾಡಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ನಂತರ ನನಗೆ ತಿಳಿದಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಾವನವರ ಗೆಳೆಯರು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಅಲ್ಪೋಪಹಾರ, ಚಹ ಎಲ್ಲವೂ ನೀಡಿದ್ದಾಯಿತು...ಎಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ, ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಆಹ್ವಾನ ಕೊಡುವವರೆ..ನನಗೋ ಎನೋ ಒಂದು ಮುಜುಗರ.....ಎಲ್ಲರೂ ಹೊರಟು ಹೋದ ಮೇಲೆ ಎನೊ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಬಿರುಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ಹೋದ ಅನುಭವ.

ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಇವರೆಲ್ಲರಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿ ಒಡಾಡುವುದೇ ನನಗೊಮ್ದು ಸವಾಲಾಯಿತು. ಎಲ್ಲಿ ಭೇಟಿಯಾದರೂ "ಯಾಕ ಮನೀಗೆ ಬಂದೇ ಇಲ್ಲ", "ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಏನು", "ನೀವು ಖರೇವಂದ್ರೂ ಜಿಂದಲ್ ಕಂಪನಿಯೊಲಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತೀರಾ" ಮುಂತಾದ ಅಸಂಬದ್ಧ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಮುಜುಗರಕ್ಕೊಳಪಡಿಸಿದ್ದವು. ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ನಾನು ಜಿಂದಲ್ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರದಬೇಕಾಯ್ತು. ನಮ್ಮ ಮಾವನವರು ಅಷ್ಟೇ ಜತನದಿಂದ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯವನ್ನು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಕೇವಲ ರಸ್ತೆ ಭೇಟಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವರ ಮಾತು ಕತೆ ಮನೆಗೋ ಬಂತು. ಅವರನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ನಾನು ಮನೆಯನ್ನು ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಬೀಗ ಹಾಕತೊಡಗಿದೆ. ಕೊನೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೊರಡುವ ದಿನ ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೇ ಕೇಳದೇ, ಯಾರಿಗೂ ಮುಖವನ್ನು ಸಹ ತೋರಿಸದೇ ಹೊಸಪೇಟೆಯನ್ನು ತೊರೆಯಬೇಕಾಯ್ತು....

ಥಾರ್ ಮರಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಒಯ್ದು ನನ್ನ ಮಾವನವರನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೂ ಸಹ ಅಲ್ಲಿಯೂ ಯಾರಾದರೂ ಪರಿಚಯದವರನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ತರುವ ಜಾಯಮಾನದವರು ಇವರು......

.....ಮೈಮ್ಯಾಲೆಲ್ಲ ಕೂದ್ಲ ಅವ.....

2011-01-01T02:51:00.000-08:00

ಅದು ೧೯೯೭ ರ ಆಗಷ್ಟ್ ತಿಂಗಳು..ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆಂದು ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಆವ ನಾನಿನ್ನೂ ಬ್ಯಾಚುಲರ್. ಜಿಂದಲ್ ವಿಜಯನಗರ ಸ್ಟೀಲ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ ತಾಯಿ ಸಹ ಬಂದಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಅನೇಕ ಬಂಧು ಬಳಗದವರನ್ನು ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಭೇಟಿಯಾಗುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ, ಸಾಂಪ್ರತಗಳ ನಂತರ ಸಹಜವಾಗಿ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ (ಪೂರ್ವ ಯೋಜಿತ ಕೃತ್ಯದಂತೆ) ನನ್ನ ಮದುವೆಯ ವಿಚಾರವನ್ನು ತೆಗೆದರು. ನಾನು ಎಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲಿಂದ ನುಣುಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಡಿದುತಂದು ತಮ್ಮ ಒಂದಂಶದ ಅಜೆಂಡಾಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಬಲಿಯಾಗಿರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ರೆ ಆಳಿಗೊಂದ್ ಕಲ್ಲು ಎನ್ನುವಂತೆ ಆ ನಿಶ್ಚಿತಾರ್ಥ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹಣ್ಣು ಹಣ್ಣು ಮುದುಕ ತನ್ನದೇನೂ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲವೆಂಬಂತೆ ನನ್ನ ತಂದೆ ತಾಯಿಯವರ ಮುಂದೆ ತನ್ನ ವಾದವನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದ.."ನೋಡ್ರಿ..ನಮ್ಮ ಗುರುತಿನ ಪೈಕಿ ಒಂದು ಹುಡುಗಿ ಅದ..ಬ್ಯಾಂಕ್‍ನ್ಯಾಗ ಕೆಲಸ ಮಾಡತಾಳ...ಒಬ್ಬಾಕಿ ಮಗಳು (ಅವಳಿಗೆ ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣಂದಿರಿರುವುದನ್ನು ಆಮೆಲೆ ತಿಳಿಸಿದ)..ನೋಡೊದ್ರಾಗ ಏನು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ..ಅಮ್ಯಾಲೆ ಬ್ಯಾಡಂದ್ರ ಬ್ಯಾರೆ ವಿಚಾರ ಮಾಡೋಣು" ಎಂದ....ಸಾಕು..ಇಷ್ಟು ಸಾಕಾಯ್ತು ಇವರಿಗೆ... ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೊಡುವ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಸಹ ಗೊತ್ತು ಪಡಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟರು...

ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡುವುದು ಬೆಳಗಾವಿಯ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅಂದಿನ ದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ೯ ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದು, ಅದರ ಪ್ರಕಾರ ೧೦ ಗಮ್ಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ತಂದು ತೊರಿಸುವುದು ಎಂದು ಮಾತಾಗಿತ್ತು. ಸರಿ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ೮.೩೦ ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಾನು ಬೆಳಗಾವಿಯ ನನ್ನ ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ...ನಾನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವ ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು ಆಗಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿತರಾಗಿದ್ದರು...ಅವರು ನಾನು ನೋಡಲಿರುವ ಹುಡುಗಿಯ ತಂದೆ ಅಂತ ತಾವೇ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡರು....ನಾನು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಲಿದ್ದೇನೆಯೊ ಅಥವಾ ಹುಡುಗಿಯೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಲು ಬರಲಿದ್ದಾಳೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ನಾನಿದ್ದೆ...ಅಂತೂ ಹುಡುಗಿಯ ದರ್ಶನದ ಮೊದಲೇ ಅವರ ಅಪ್ಪನ ದರ್ಶನ ನನಗಾಗಿತ್ತು.

ನಾನು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು..ಅವಳೂ ನನ್ನನ್ನ ನೋಡಿದ್ದಾಯಿತು..ಮುಂದೆ ಅವಳೊಡನೆ ನನ್ನ ಮದುವೆಯೂ ಆಯಿತು...ಮದುವೆಯ ನಂತರ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಹೀಗೆಯೇ ಮಾತನಾಡುತ್ತ... ಅವಳ ಅಪ್ಪ ನನ್ನನ್ನ ನೋಡಲು ಮೊದಲು ಬಂದದ್ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವುದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕುತೂಹಲಕರ ಸಂಗತಿ ಅಡಗಿತ್ತು...

ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಲ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಒಬ್ಬ ಗಂಡು ಬಂದಿದ್ದನಂತೆ..ಅವನಿಗೆ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಹುಡುಕಿದರೂ ಒಂದು ಕೂದಲು ಇರಲಿಲ್ಲವಂತೆ..ಹೀಗಾಗಿ ಸಹಜವಾಗಿ ಅವನು ರಿಜೆಕ್ಟ್ ಆಗಿದ್ದ..ಅಂದಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗನ ಮುಂದೆ ತೋರಿಸುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮಾಡಿಸುವ ಮೊದಲು ನನ್ನ ಮಾವನೇ ಮೊದಲು ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬರುವುದಂತೆ...ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಮನೆಗೆ ಹೋದ ನನ್ನ ಮಾವನವರನ್ನು ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳಿದ ಮೊದಲ ಪ್ರಶ್ನೆ.."ಹುಡುಗನ ತಲ್ಯಾಗ ಕೂದ್ಲ ಅವನೋ ಇಲ್ಲೋ" ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಮಾವನವರು "ತಲಿಮ್ಯಾಲೇನು..ಇಡೀ ಮೈಮ್ಯಾಲೆಲ್ಲ ಕೂದ್ಲ ಅವ..ನಡೀರಿ ನೋಡಿ ಬರೋಣು"....ಇಲ್ಲಿಂದ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ ನಮ್ಮ ಮಾವನವರ ಪುರಾಣ.....

ಎತ್ತಣ ಮಾಮರ..ಎತ್ತಣ ಕೋಗಿಲೆ.....

2010-12-31T22:00:00.000-08:00

ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕ "ನೆನಪುಗಳ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ" ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಹುವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದು ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಕುರಿತು. ಈ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಹಾಗೆ..ನಮ್ಮೀ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ಅಡಗಿವೆ..ಬರುವಾಗ ಬೆತ್ತಲೆ..ಹೋಗುವಾಗ ಬೆತ್ತಲೆ..ಬಂದು ಹೋಗುವ ನಡುವೆ ಬರೀ ಕತ್ತಲೆ....ಹೀಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳ ಜಾಡು ಪಸರಿಸುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಾವು ಈ ಭುವಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ತೆರೆದಾಗ ನಾವು ಅಳುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ..ಆದರೆ ನಮ್ಮನ್ನ ಹೆತ್ತ ಆ ಮಹಾತಾಯಿ ಹಸನ್ಮುಖಿಯಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯ ಮತ್ತೊಂದು ಸಂಬಂಧವನ್ನು ವ್ಯಾವಹಾರಿಕ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ಸಂಭ್ರಮ ಅಲ್ಲಿರುತ್ತದೆ..ಅಲ್ಲಿಂದ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಸಂಬಂಧಗಳು ಹೆಣೆದುಕೊಳ್ಳಲಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ.

ಬದುಕು ಮುಂದೆ ಸಾಗಿದಂತೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಆಸೆ, ಆಶಯಗಳು ಹೊಸದಿಕ್ಕಿನತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅನೇಕ ಗೆಳೆಯರ, ಗೆಳತಿಯರ ಸೇರ್ಪಡೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ ಒಂದು ಜೀವ ನಮ್ಮ ಬಾಳ ಬದುಕಿನ ಸಂಗಾತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಅಧ್ಯಾಯಕ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ಜೀವನ ಚಕ್ರ. ಬಹುತೇಕವಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸುವ ಘಟನೆಗಳೇ ಇವು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ..ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಸಂಗಾತಿಗಿಂತಲೂ ನಮಗೆ ತುಂಬಾ ಇಂಟ್ರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಆಗಿ ಕಾಣುವ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ಅಂದರೆ ಅವರ ಅಪ್ಪ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕಾರಣ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕು, ನಾವು ಅದರ ಎಳೆಯನ್ನ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅವಳ ಅಪ್ಪನನ್ನ ಗೇಲಿ ಮಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಯಾವುದೇ ದ್ವೇಷದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಗೇಲಿಯಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಸಲುಗೆ ಇರುತ್ತದೆ, ಗೌರವವಿರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕ ಎನ್ನುವಂತೆ ಅವರು ಸಹ ಕೆಲವು ಎಡವಟ್ಟುಗಳನ್ನ ಮಾಡಿ ನಮ್ಮ ಅಪಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಇಂತಹ ಅನೇಕ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾದ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗುಗಳಲ್ಲು ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಅವುಗಳಿಗೆ ನೀವು ಕತೆಗಳೆನ್ನಬಹುದು, ಲಲಿತ ಪ್ರಬಂಧಗಳೆನ್ನಬಹುದು ಅಥವಾ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಮುಖಗಳೆನ್ನಬಹುದು...ಅದು ನಿಮ್ಮ ಆಯ್ಕೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು...ಓದಿ...ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ತಿಳಿಸಿ...

"ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ" ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮಿನ ಚಿತ್ರಗಳು....

2010-12-26T22:06:00.000-08:00

http://www.facebook.com/album.php?aid=263702&id=620994626&l=a2740a8245

ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ

2010-12-25T20:35:00.000-08:00

ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ ನಾಟಕದ ರಂಗಸಜ್ಜಿಕೆ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ನಿರತರಾಗಿರುವ ಕಲಾವಿದರು

ಹೀಗೊಂದು ಸಂವಾದ !!!!

2010-12-11T03:43:00.000-08:00

ನೆನ್ನೆಯ ದಿನ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಪ್ರಯಾಣಿಕ ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತದ್ದ. ಅದೂ ಸ್ಪೀಕರ್ ಫೋನ್ ಆನ್ ಮಾಡಿ !!! ಅವರಿಬ್ಬರ ನಡುವೆ ನಡೆದ ಸಂಭಾಷಣೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.
ಇವನು: ಈರೇಷಿ ಎಲ್ಲದೀ?
ಈರೇಷಿ: ನಾನೆಲ್ಲೋಗ್ಲಣ್ಣ..ಇಲ್ಲೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನ್ಯಾಗದೀನಿ..ದುಡಕಂಬ್ ತಿನ್ನೋ ಜೀವ..ನೀನೆಲ್ಲದೀ?
ಇವನು: ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದೆ..ಈಗ ಮತ್ತ ಹೊಸಪೇಟಿಗೆ ಹೊಂಟೀನಿ...
ಈರೇಷಿ: ಏ..ಅದೇನಣ್ಣ ಹೀಂಗ..ಬಂದು ಒಂದು ಫೋನ್ ಹಾಕಬಾರ್ದೇನ್? ಹೆಂಗ ಬಂದಿ..ಬಸ್ಸಾ, ಟ್ರೇನಾ?
ಇವನು: ಐ..ಅದು ಬಿಡು ಈರೇಷಿ..ಆಲ್ ಆಫ್ ಎ ಸಡನ್..(ಇನ್ನೇನೋ ಹೇಳುವವನಿದ್ದ..ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ)
ಇರೇಷಿ: ಏ ಅದ್ಯಾವುದಣ್ಣ...ಆಲ್ ಆಫ್ ಎ ಸಡನ್.....ಹೊಸ ಬಸ್ಸಾ?????

ಹೊಸ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘ...

2010-12-10T23:03:00.000-08:00

ನಿಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಟಿ.ಬಿ.ಡ್ಯಾಂ ನ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘ ತನ್ನ ಹೊಸ ನಾಟಕ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದೆ. ಕನ್ನಡದ ಅನನ್ಯ ಕತೆಗಾರ ಕುಂ.ವೀ ಅವರ ಕಿರು ಕಾದಂಬರಿ "ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ" ನಾಟಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿದೆ. ನಾಟಕದ ವಿನ್ಯಾಸದ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು ಇಲ್ಲಿವೆ...

ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ.....

2010-12-05T21:56:00.000-08:00

ಕರ್ನಾಟಕ-ಆಂಧ್ರದ ಗಡಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಒಂದು ಘಟನೆಯನ್ನು ಆಧರಿಸಿ, ನಮ್ಮ ನಡುವಿನ ಅನನ್ಯ ಕಥೆಗಾರ ಕುಂ. ವೀರಭದ್ರಪ್ಪ ಅವರು ಬರೆದ ಕಿರುಕಾದಂಬರಿ ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ. ಇದರ ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ "ಬೇಲಿ" ಆಳುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಮತ್ತು "ಹೊಲ" ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತದೆ.

ಕಾನೂನಿನಡಿ ನುಸುಳುವ ಹಾಗೂ ಭ್ರಷ್ಟತೆಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುವ ಕಲೆ ಕರಗತ ಮಾಡಿಕೊಂಡವನು ಹೇಗೆ ಆಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂಬುದು ಗಂಭೀರ ವಾಸ್ತವ. ಕಾನೂನು ಹಾಗೂ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಪೊಲೀಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ ಪೋತುರಾಜು, ದಲ್ಲಾಳಿ ವ್ಯವಸ್ಥಯ ಹರಿಕಾರನಾಗಿ ವಿಠ್ಠೋಬ, ಮಾಧ್ಯಮ ಪ್ರವರ್ತಕನಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತ ಕಹಳೆ ಪಾಟೀಲ್, ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಭೀಮಣ್ಣ, ಸಾಮಾನ್ಯ ಪ್ರಜೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಚಂಬಸ್ವ, ಮಲ್ಲಕ್ಕ, ಬಡಕೊಟ್ರಯ್ಯ ಹಾಗೂ ಹಳ್ಳಿಗರು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇಡೀ ಕಥಾವಸ್ತುವಿನ ಅಂತರಾಳ ಪ್ರಜಾಸಮೂಹ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯನಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ, ಶೋಷಣೆ, ಹಿಂಸೆಗೆ ಗುರಿಯಾದಾಗ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸುದ್ದಿಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಅದನ್ನು ತಿದ್ದುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ಮಾಡುವ ಸದ್ದಾಗಲೀ, ಪ್ರಬುದ್ಧರು ನಡೆಸುವ ಪ್ರತಿಭಟನೆ, ಮುಷ್ಕರ, ಚಳುವಳಿಗಳಾಗಲೀ ಬರಬರುತ್ತಾ ತೀರಾ ಮಾಮೂಲಿಯೂ, ಯಾಂತ್ರಿಕವೂ ಆಗಿ ನಮ್ಮನ್ನಾಳುವ ಪ್ರಭುಗಳನ್ನು ತಿದ್ದುವ, ಶಿಕ್ಷಿಸುವ ಪರಿಣಾಮದ ತೀವ್ರತೆ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ ಎನ್ನುವುದು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವ ದುರಂತ..

ಇಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯದಾನದ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯನ ಹಿತಕಾಪಾಡುವ ದಿಶೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ದೋಷಗಳು ಮತ್ತು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ದೋಷಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸುವ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಇಂದು ಹುಡುಕಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ.. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ "ಬೇಲಿ" ಇದ್ದಾಗ ಪ್ರಜಾಸಮೂಹವೆಂಬ "ಹೊಲ" ದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದಿರುವ ಬೆಳೆಯನ್ನು ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ರಕ್ಷಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಜಾತಂತ್ರದ ಅರ್ಥವನ್ನೂ, ಕಾನೂನು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಅಸ್ತಿತ್ವವನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಸಮಾಜ ನಿರಂಕುಶವಾಗಿ ಅರಾಜಕತೆಯತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಒಟ್ಟೂ ಕಾದಂಬರಿಯ ಒಳದನಿ.

ಈ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಶ್ರೀ. ಜಿ.ಎಚ್. ರಾಘವೇಂದ್ರ ಅವರು ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಹರಿತ ವಿಡಂಬನೆಗಳ ಮೂಲಕ ರಂಗಕ್ಕೆ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಂದಿನ ಪ್ರಸ್ತುತ ರಾಜಕೀಯ ಸನ್ನಿವೇಷಗಳಿಗೆ ಸಮೀಕರಿಸಿ, ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ ಅದನ್ನು ಟಿ.ಬಿ.ಡ್ಯಾಂ ನ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ...ನಾಟಕ ನೋಡಿ...

ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಖುರ್ಚಿಬಿಡಿ....

2010-11-18T20:53:00.001-08:00

ರಾಜ್ಯ ರಾಜಕಾರಣದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಗರಣಗಳಿಂದ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರೆಲ್ಲ ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಮಗೂ ಅದಕ್ಕೂ ಯಾವುದೇ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು, ಅವರ ಸಂಪುಟದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳು ತಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೋಸ್ಕರ "ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಇಂತಹ ತಪ್ಪನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ..ಇದೇನೂ ಹೊಸದಲ್ಲ" ಎಂಬಂತಹ ಭಂಡತನದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತ ಸಾಗಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಹೇಸಿಗೆಯ ವಿಷಯ. ನಮಗೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿದೆ ಹಿಂದಿನ ಸರ್ಕಾರಗಳ್ಯಾವವೂ ಸಂಪನ್ನವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಒಂದು ಮಾದರಿ ಸರಕಾರ, ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತ ನಮಗೆ ದೊರೆಯಬಹುದೆಂಬ ಭರವಸೆಯ ಮೇರೆಗೆ ಬಿಜೆಪಿ ಪಕ್ಷವನ್ನು ಗದ್ದುಗೆಗೆ ಏರಿಸಿದ ಮತದಾರ ಇಂದು ಭ್ರಮನಿರಸನನಾಗಿರುವುದೂ ಸಹ ಅಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ. ಇವೆಲ್ಲದಕ್ಕೆ ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ ನಗರಕ್ಕೆ ಆಗಮಿಸಿದ ಗುಜರಾತ್ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ "ರಾಜೀವ್ ಗಾಂಧಿ ಬೃಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಿಲ್ಲ" ಎಂಬಂತಹ ಔಟ್ ಡೇಟೆಡ್ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನ ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಭಂಡತನವನ್ನು ಸಹ ಮೆರೆದರು. ಹೌದು ಹಿಂದಿನವರೆಲ್ಲರೂ ದುಷ್ಟರು, ಭೃಷ್ಟರು, ಲಂಚಕೋರರು. ನೀವು ಸಹ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡುವುದಾದರೆ ನೀವೇಕೆ ಮಂತ್ರಿಗಿರಿಯ ಖುರ್ಚಿಯಮೇಲೆ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಮರ್ಯಾದೆಯಿಂದ ಇಳಿದು ಹೋಗಿ. ಯಾರಿಗೆ ಯಾರೂ ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲ. ನೀವು ರಾಜ್ಯಭಾರ ಮಾಡದೇ ಹೋದರೂ ನಾವು ಇಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತೇವೆ..ಜೀವನ ನಡೆಸುತ್ತೇವೆ.

ಗಾಂಧೀ ಕ್ಲಾಸು ವಿಮಾನ ಏರಿದ್ದು...

2010-10-15T02:36:00.000-07:00

ವಾಗಿಲಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಎದುರಾದ ತೊಡಕುಗಳು, ಸಾಹಸಗಾಥೆಗಳು, ಅಲ್ಲಿನ ಜನರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ, ಮಲ್ಲೇಪುರಂ ಮಳೆಗಾಲದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ಇದ್ದೊಂದೇ ಚಪ್ಪಲಿಯನ್ನು ಶುಭ್ರವಾಗಿ ತೊಳೆದುಕೊಂಡು ಕುಂವೀ ಮನೆಗೆ ಬಂದು, ಅಲ್ಲಿರುವ ಚೋಳುಗಳ ಪರಿವಾರದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು..ಹೀಗೆ ಮುಂತಾದ ರೋಚಕ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ಓದುತ್ತ ಹೋದಂತೆ ಮೈಮೇಲಿನ ಕೂದಲು ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದವು..

ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಆರು ಗಂಟೆಗೆ ಹೈದರಾಬಾದ್‍ಗೆ ಹೊರಡುವ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಂಡು "ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು" ಓದುತ್ತಿರುವಾಗಿನ ಅನುಭವಗಳಿವು. ನಾಗರೀಕರಣದ ಗಂಧಗಾಳಿ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ, ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಊರಿಗೆ ಚುನಾವಣಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು, ಅದೂ ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಚುನಾವಣಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆಂದು ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಮನೆಯಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನಿಡುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಡಬಾಂಬ್ ಗಳನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಅದನ್ನೇ ಬದುಕು ಅಂತ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಜನರಮಧ್ಯೆ ಬದುಕಿ, ರಕ್ತಪಾತಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆಕಂಡು ಅದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ವಿವರಿಸುವ ಕುಂವೀ..."ಹೀಗೂ ಉಂಟೇ" ಎಂದು ಹುಬ್ಬೇರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ....

ಇದೆಲ್ಲ ಓದುತ್ತಿದ್ದಂತೆ..."ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು" ಕುಂವೀ ಅವರ ಆತ್ಮಕಥೆಯೆಂಬ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಇಡಿಯಾಗಿ ರಂಗದಮೇಲೆ ತರುವ ಯೋಚನೆಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ತಹರೆವಾರಿಯಾಗಿ ಗಿರಕಿಹೊಡೆಯ ಹತ್ತಿದವು...ಅದೇ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ "ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು" ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ವಿಮಾನಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮುಂದಿನ ಸೀಟಿನ ಹಿಂದೆ ಇರುವ ಸ್ಥಳದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದೆ..ಮುಂದೆ ಹೈದರಾಬಾದ್ ನಿಲ್ದಾಣ ಬಂತು..ನನ್ನ ಲಗೇಜು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ವಿಮಾನದಿಂದ ಇಳಿದು ಹೊರನಡೆದೆ...ನಿಲಾಣದಿಂದ ಹೊರಬಂದ ನಂತರ "ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು" ವಿಮಾನು ಏರಿ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಪವಡಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂತು..ತುಂಬ ಚಡಪಡಿಸಿದೆ...ಕೂಡಲೇ ನಿಲ್ದಾಣದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಿ ನನ್ನ ಅಳಲನ್ನು ತೋಡಿಕೊಂಡು, ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಹಿಂತಿರುಗಿಸಲು ವಿನಂತಿಸಿದೆ...ಕೂಡಲೇ ಕಾರ್ಯತತ್ಪರರಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ೨-೩ ಕಡೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ, ಅರ್ಧಗಂಟೆಯ ನಂತರ ಅದನ್ನು ನನ್ನ ಕೈಗಿತ್ತು, ಒಂದು ಬಿಳಿ ಕಾಗದದ ಮೇಲೆ ನನ್ನಿಂದ ಪ್ರಾಮಿಸರಿ ನೋಟ್ ಬರೆಸಿಕೊಂಡರು.....

ಹೀಗೆ ಗಾಂಧಿ ಕ್ಲಾಸು ವಿಮಾನ ಏರಿದಂತೆಯೇ ರಂಗದ ಮೇಲೆಯೂ ಏರಲಿದೆ ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ !!!!!

ಎನ್ನ ಕಾಯವ....

2010-09-18T22:00:00.000-07:00

ಮಾನವತೆಯ ಹಿಮಾಲಯ ಪರ್ವತ ಅಸ್ತಂಗತವಾಗಿದೆ. ೯೭ ವರ್ಷಗಳ ಸಾರ್ಥಕ ಜೀವನಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿ, ತಮ್ಮ ಅಂಧತೆಯ ಮೂಲಕ ಕಣ್ಣಿದ್ದವರಿಗೆ ಬಾಳಿನ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ ಬಾಳಿದ ಪುಟ್ಟಜ್ಜಯ್ಯ ತಮ್ಮ ಇಹಲೋಕದ ಎಲ್ಲ ವ್ಯವಹಾರಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಸಾಗಿಬಾರದ ದಾರಿಗೆ ನಡೆದು ಬಿಟ್ಟರು. ಅವರ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ಜನಸಾಗರವೇ ಅವರ ಮಾನವೀಯತೆಗೆ, ಸರಳತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಯಿತು.

ತಮ್ಮ ಜೀವನದುದ್ದಕ್ಕೂ ಸಂಗೀತದ ವಿವಿಧ ಮಜಲುಗಳಲ್ಲಿ ಅಗಾಧ ಪರಿಶ್ರಮ ಮತ್ತು ಶೃದ್ಧೆಗಳಿಂದ ಮೇರುಶಿಖರಕ್ಕೇರಿದ, ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಜನರಿಗೆ ದಾರಿದೀಪವಾಗಿ, ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾಗಿ ಬದುಕಿ ಬಾಳಿದ ಹಿರಿಯ ಚೇತನಕ್ಕೆ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಯಾತ್ರೆಗೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನ ತೋರಿದ ಗಾನ ನಮನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಂದು ಅವಿಸ್ಮರಣೀಯ ಅನುಭವ.

ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರ ಅಪಾರ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಶಿಷ್ಯ ವೃಂದ, ಭಕ್ತರು, ಅಭಿಮಾನಿಗಳು ಅವರ ಅಂತಿಮ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯಲು ಧಾವಿಸಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ವಿವಿಧ ರಾಜಕೀಯ ಪಕ್ಷದ ಮುಖಂಡರುಗಳು, ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರು ತಮ್ಮ ಕೆಂಪು ಗೂಟದ ಕಾರುಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ "ಕರ್ತವ್ಯ" ವನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಅದೇಕೋ ಏನೊ ಈ ರಾಜಕೀಯ ಮಂದಿ ತಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೊಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡುವ ಮನೋಭಾವ ಹೊಂದಿದವರಂತೆ ಕಂಡುಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ದುರಂತ ಎನ್ನಬೇಕೋ, ಪ್ರಮಾದ ಎನ್ನಬೇಕೋ ಅಥವಾ ಉದ್ದೇಶಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ನಡೆದ ಅಚಾತುರ್ಯ ಎನ್ನಬೇಕೊ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ನೆನ್ನೆ ಕೂಡ ಪುಟ್ಟಜ್ಜಯ್ಯನವರ ಅಂತ್ಯಕ್ರೀಯೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೂ ಅದೇ. ಶುಕ್ರವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨.೨೦ ಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯ ಚೇತನ ಇಹಲೋಕದೊಂದಿಗೆ ತನ್ನ ಕೊಂಡಿಯನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಂಡಿತು. ಎಲ್ಲ ವಿದ್ಯುನ್ಮಾನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಈ ಸುದ್ದಿ ಬಿತ್ತರವಾಗತೊಡಗಿತು. ಎಂದಿನಂತೆ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳದ್ದು, ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿಗಳದ್ದು, ರಾಜ್ಯದ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳದ್ದು ಘನ ಮೌನ. ಕಳೆದ ಒಂದು ವಾರದಿಂದ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ತೀರ ಬಿಗಡಾಯಿಸಿ, ಬೆಳಗಾವಿಯ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯನ್ನು ಪಡೆದು, ಪುಣ್ಯಾಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಅವರನ್ನು ಕರೆತರುವ ವರೆಗೂ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಅವರನ್ನು ಕಂಡು, ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡುವ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ಸಹ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಅವರಿಗೆ ಮತ್ತು ಅವರು ಕೆಲವು ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪೂರ್ವ ನಿಗದಿತವಾದ ಚೀನಾ ಪ್ರವಾಸ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದು ಹೋಗಲಿ. ಶುಕ್ರವಾರ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಶ್ರೀಗಳ ನಿಧನದ ವಾರ್ತೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಶನಿವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೦ ಗಂಟೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದು ಸರಕಾರಿ ರಜೆ ಘೊಷಿಸುವ ಅಗತ್ಯವೇನಿತ್ತು? ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಪುಟ್ಟಜ್ಜಯ್ಯನವರ ಸ್ಮಾರಕಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಐದು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ಅನುದಾನ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿ ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ತೊಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಸಾಲದ್ದಕ್ಕೆ ಶ್ರೀಗಳಿಗೆ "ಕರ್ನಾಟಕ ರತ್ನ" ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಕೊಡುವ ಯೋಚನೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಇತ್ತು ಎಂಬತಹ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳು.

ಈ ಎಲ್ಲ ಘೋಷಣೆಗಳು, ಪರಾಕುಗಳು ಮುಗಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ, ಒಂದಿಬ್ಬರು ಮಂತ್ರಿಗಳನ್ನು ಶ್ರೀಗಳ ಅಂತ್ಯಸಂಸ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಬಿಟ್ಟು, ತಮ್ಮ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಮಂತ್ರಿ ಮಹೋದಯರೊಂದಿಗೆ ರಾಜಧಾನಿಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಅವರು ನಡೆಸಿದ ಅತ್ಯಂತ ತುರ್ತು ಕಾರ್ಯವೆಂದರೆ ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆ, ಲಾಬಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಇತ್ಯಾದಿ. ಸಂಪುಟ ವಿಸ್ತರಣೆ ಕುರಿತಾದ ಚರ್ಚೆ, ಲಾಬಿಗಳನ್ನು ಒಂದು ದಿನದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದೂಡಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಸೀಮೆ ಹಾಳಾಗುತ್ತಿತ್ತು? ತಮ್ಮ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಮೆರೆದು, ಶ್ರೀಗಳ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ತಮ್ಮ ಮೇಧಾವಿತನವನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕಿದ್ದ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಎಂದಿನಂತೆ ಮತ್ತೆ ಹಾದಿ ತಪ್ಪಿದರು.

ನಾರ್ಮನ್ ಕಸಿನ್ಸ್ ಹೇಳಿರುವಂತೆ "ಸಾವು ಬದುಕಿನ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವೇನೂ ಅಲ್ಲ. ನಾವು ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಏನೇನು ಸಾಯುತ್ತದೆಂಬುದೇ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ". ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳೇ ಬಹುಶಃ ಈ ಮಾತು ನಿಮಗೆ ಹಾಗೂ ನಿಮ್ಮ ಸಂಪುಟದ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇನೆ...

ಹೊಸ ನಾಟಕ ಚಿಂಗಿಯ ಗುಂಗಿನಲ್ಲಿ....

2010-09-17T00:45:00.000-07:00

ಭಾರತದಂತಹ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಸಮಾನತೆ ಎಮ್ಬುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೆಯಾ? ಹಾಗಾದರೆ ಎಲ್ಲಿದೆ? ಜಾತಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ವೈಷಮ್ಯ, ಲಿಂಗ ಬೇಧಗಳು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಅಮಾಯಕರು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ದಾಳಗಳಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನವರ ವಕ್ರ ದೃಷ್ಟಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಅಸಹಾಯಕತೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಮುಗ್ಧ ಬುದ್ಧಿಮಾಂಧ್ಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗು, ಅದರಲ್ಲೂ ಅತ್ಯಾಚಾರಕ್ಕೊಳಗಾಗಿ, ಏನೂ ಅರಿಯದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಮಗುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ನೀಡಿದರೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ಅದನ್ನು ಸಮಾಜ ಹೇಗೆ ಸ್ವೀಕರಿಸೀತು......

ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಮುನಿರಾಬಾದಿನ ಗೆಳೆಯರಾದ ಡಾ. ಅಶ್ವಥ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಹೊಸ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಉತ್ತರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ನಾನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮುಂದಿನ ನಾಟಕ. ತುಂಬ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾಳೆಯಿಂದ ಈ ನಾಟಕದ ಆರಂಭಿಕ ಹಂತದ ತಯಾರಿ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಶುರು. ಪ್ರದರ್ಶನದ ದಿನಾಂಕವನ್ನು ಸಹ ನಿಮಗೆ ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ತಿಳಿಸುತ್ತೇನೆ...ಬನ್ನಿ ನಾಟಕ ನೋಡಿ...

ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಅವರು ಅರ್ಜಿ ಬರೆಯದೇ ಹೋಗಿದ್ದರೆ...

2010-09-04T23:40:00.000-07:00

ನಮ್ಮ ಬದುಕನ್ನ ಹಸನಗೊಳಿಸಿ, ನಮ್ಮ ಬದುಕಿಗೆ ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ಶಿಕ್ಷಕರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಶುಭಾಶಯಗಳು..

ನಾನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಸೇರಿದಾಗಿನ ಮಾತುಗಳಿವು...ಈ ಮೊದಲು ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ನಾನು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಲ್ಲ...ಅದನ್ನು ಕಲಿಯಲೇ ಬೇಕು ಮತ್ತು ಅದರಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ಕಂಡು ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಬಂದವನು...

ಮೊದಲಿನಿಂದಲು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಬರೆಯುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಆಸಕ್ತಿ ನನಗೆ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಕ.ವಿ.ವಿ. ಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ವಿಭಾಗದ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರಾದ ಡಾ. ಬಾಲಸುಬ್ರಮಣ್ಯ ಅದೇನೋ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ವಿಶೇಷ ವಾತ್ಸಲ್ಯ...ಅದೊಂದು ದಿನ ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಉಪಸಂಪಾದಕ/ವರದಿಗಾರರ ಹುದ್ದೆಗೆ ಅರ್ಜಿ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು.ಬಾಲು ಸರ್ ಎಂದಿನಂತೆ ತಮ್ಮ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಈ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಲು ಹೇಳಿದರು. ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಚೇಂಬರಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಿ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕುವಂತೆ ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದರು...ನಾನು ಹುಂ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾದೆ...ಅದರ ಕಡೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸದೆ ಎಂದಿನಂತೆ ನನ್ನ ನಾಟಕ, ಓದು ಮುಂತಾದವುಗಳ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿ ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಬಿಟ್ಟೆ...

ಅರ್ಜಿಹಾಕಲು ಇನ್ನು ಎರಡು ದಿನ ಬಾಕಿ ಇರುವಾಗ ಬಾಲು ಸರ್ ತಮ್ಮ ಚೇಂಬರಿಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ಕರೆಯಿಸಿ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ "ಏನಯ್ಯಾ ಅಪ್ಲಿಕೇಶನ್ ಹಾಕಿದ್ಯಾ" ಎಂದರು. ನಾನು ಇಲ್ಲ ಸರ್..ನನ್ನ ಓದು ಮುಗಿದ ನಂತರ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಅವರ ಸಿಟ್ಟು ನೆತ್ತಿಗೇರಿತ್ತು...ತಾವೇ ಒಂದು ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನನ್ನ ಪರವಾಗಿ ಅರ್ಜಿ ಬರೆದು ನನಗೆ ಕೆಳಗೆ ಸಹಿ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿ ಕಛೇರಿಯ ಸಹಾಯಕನನ್ನು ಕರೆದು ಅದನ್ನು ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡಲು ಹೇಳಿದರು..

ನಂತರ ಸಂ.ಕ ದಿಂದ ನನಗೆ ಲಿಖಿತ ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಪತ್ರ ಬಂದಿತು...ನಾನು ಹಾಜರಾಗಲಿಲ್ಲ...ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆ ಬಂದಿತು...ಅದಕ್ಕೂ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ..ಕೊನೆಗೆ ನನಗೆ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಕರೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ೧೯೯೪ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೩೧ ರಂದು ಕೊನೆಯ ದಿನ ಎಂದು ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿ ಪತ್ರವನ್ನು ಕಳಿಸಿದರು...ಇದರಿಂದ ಬಾಲು ಸರ್ ತುಂಬ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದರು...

ಇಷ್ಟಾದರೂ ನಾನು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರಬೇಕೆ ಬೇಡವೇ ಎಂದು ವಿಚಾರಮಾಡುತ್ತಿರುವಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಚೇಂಬರಿಗೆ ಕರೆಯಿಸಿ ಬೈದು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಸೇರುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು...

ಅಂದು ಬಹುಶಃ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಈ ಪರಿ ವತ್ತಾಯಿಸದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ನಾನೆಲ್ಲಿರುತ್ತಿದ್ದೆ? ನನ್ನ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಭಾಷ್ಯ ಬರೆದ ಬಾಲು ಸರ್ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಮರೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ... ಹಿ ಇಸ್ ಎ ಗ್ರೇಟ್ ಹ್ಯುಮನ್ ಬಿಯಿಂಗ್...ಹ್ಯಾಟ್ಸ್ ಆಫ್ ಸರ್...!!!

Pranav Mistry: The thrilling potential of SixthSense technology | Video on TED.com

2010-09-02T01:31:00.000-07:00

Pranav Mistry: The thrilling potential of SixthSense technology | Video on TED.com

ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೊಂದು ಬಹಿರಂಗ ಪತ್ರ....

2010-08-19T21:23:00.000-07:00

ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೇ,

ನಿಮಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಪತ್ರಗಳು ಹೊಸದೇನಲ್ಲ. ನನ್ನಂತಹ ಅನೇಕ ಜನ ನಿಮಗೆ ಈಗಾಗಲೇ ಇಂತಹ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ನೀವು ಅವುಗಳನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಮೌನದಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸಿದ್ದೀರಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾವು "ಮೌನಂ ಸಮ್ಮತಿ ಲಕ್ಷಣಂ" ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿ ಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದರೆ ಅಂತಹ ಪತ್ರಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ದೊರೆತ ಉತ್ತರ ಮತ್ತು ಫಲಿತಾಂಶ ಮಾತ್ರ ಸೊನ್ನೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಒದಗಿ ಬಂದಿದೆ.

ನೀವು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೊದಲಿನ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಪಕ್ಷದ ಆಂತರಿಕ ಬಂಡಾಯ, ಕಚ್ಚಾಟ, ಶಾಸಕರ ಖರೀದಿ ವ್ಯವಹಾರಗಳಲ್ಲೇ ಕಳೆದಿರಿ. ನಿಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡಿರಿ, ಜನರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದಿರಿ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರಾಗಿದ್ದಾಗ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಜನರಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಬೆಂಕಿಯುಂಡೆಯಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಈಗ ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ಹಾಗಿರಲಿ, ನೀವೇ ಬಾಲ ಸುಟ್ಟ ಬೆಂಕಿನಂತಾಗಿದ್ದೀರಿ. ಕೇವಲ ಅಧಿಕಾರವನ್ನುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಈ ರೀತಿಯ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುವ ನಾಯಕರನ್ನು ನಾವೆಂದೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ. ನಿಜಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಯ್ಯೋ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ.

ನಿಮ್ಮ ಸರಕಾರ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅನೇಕ ಕ್ಲಿಷ್ಟ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಮತ್ತು ಕಠಿಣ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಹಿಂದಿನ ಬಹುತೇಕ ಸರಕಾರಗಳು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸುವಲ್ಲಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತಿದ್ದ ರಾಜಕೀಯ ಮುತ್ಸದ್ದಿತನ, ಮೇಧಾವಿತನ ನಮಗೆ ನಿಮ್ಮಿಂದ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಗಣಿಧಣಿಗಳು ನಿಮಗೆ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದವರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಸಚಿವರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾದ ನೀವು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ ಮಂತ್ರಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿಗಳಂತೂ ಬಿಡಿ. ಅವರು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿಗಳಾ ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿಗಳಾ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಪರಾಮರ್ಶಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯವಾಗಲೀ, ಘಟನೆಯಾಗಲೀ ಅದಕ್ಕೆ ಅವರು ಮೊದಲು ನೀಡುವ ಸ್ಪಷ್ಟನೆಯೆಂದರೆ "ಇದು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಬಂದ ನಂತರ ಆ ಕುರಿತು ಚರ್ಚಿಸಿ ಕ್ರಮ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ". ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದು ಮತ್ತೊಂದು ಹಗರಣಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ಶಾಸಕರು, ಸಚಿವರು ಸಿದ್ಧತೆ ನಡೆಸಿರುತ್ತಾರೆ.

ನೀವು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ಮುಖಂಡರಾಗಿದ್ದಾಗ ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದವರನ್ನು ಸಂಕಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಿಲುಕಿಸಲು ಪಕ್ಷದ ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ನಡೆಸಿದ್ದಿರಿ? ಸ್ವಲ್ಪ ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಈಗ ಕಳೆದ ಎರಡೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಡ್ಡಿ ಸಮೇತ ತೀರಿಸುವವರಂತೆ ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದೀರಿ. ವಿಧಾನಸೌಧ ಒಂದು ಪವಿತ್ರ ಸ್ಥಳವಾಗಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಅಸಂವಿಧಾನಿಕ ಪದಬಳಕೆಗಳಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಶಾಸಕರು, ಸಚಿವರು ಮತ್ತು ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು ಅಪವಿತ್ರಗೊಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದೀರಿ. ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು ಅಂತಹ ಅಸಂವಿಧಾನಿಕ ಪದಗಳನ್ನು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ತಾಳ್ಮೆ, ಸಹನೆಗಳನ್ನು ತೋರಿ, ನಿಮ್ಮ ಶಾಸಕರನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಿ ನಿಮ್ಮ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಖುರ್ಚಿಗೆ ಒಂದು ಘನತೆಯನ್ನು ತಂದು ಕೊಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದನ್ನೂ ನೀವು ಮಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು ರಾಜ್ಯದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ಸಹಿಸದೇ ಅಡ್ಡಿ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಒಂದೇ ಸಾಲಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತ ಹೋದಿರಿ. ಗಣಿಧಣಿಗಳು ವಿಧಾನಸೌಧದಲ್ಲಿ ಆರ್ಭಟಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ನೀವು ಮೌನರಾಗ ತಾಳಿದ್ದೇಕೆ. ಆ ಆರ್ಭಟದಿಂದಲೇ ಅಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಐದು ಕೋಟಿಜನರು ಕಳೆದ ಒಂದೂವರೆ ತಿಂಗಳಿನಿಂದ "ದೊಂಬರಾಟ" ವನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು? ಬಳ್ಳಾರಿ - ಹೊಸಪೇಟೆ ನಡುವಿನ ಅಂತರ ಕೇವಲ ೬೨ ಕಿಲೋ ಮೀಟರ್. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಕ್ರಮಿಸಲು ಬರೊಬ್ಬರಿ ೩ ಗಂಟೆ ಬೇಕು. ಅಷ್ಟು ಅದ್ಭುತವಾಗಿವೆ ಅಲ್ಲಿನ ರಸ್ತೆಗಳು. ಇದು ನಿಮ್ಮ ಬಳ್ಳಾರಿ ಗಣಿಧಣಿಗಳು ಮಾಡಿದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಕಾರ್ಯವೆಂದು ಸಮರ್ಥಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಾ?

ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿವೆ. ನೆರೆ ಸಂತೃಸ್ತರಿಗೆ ಇನ್ನೂ ಸೂರು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಸಣ್ಣ ಉದ್ದಿಮೆದಾರರಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ವಿದ್ಯುತ್ ಸಿಗದೇ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಬೀದಿಗೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ರೈತರಿಗೆ ಬೀಜ ಮತ್ತು ಗೊಬ್ಬರ ಸರಿಯಾಗಿ ಸಿಗದೇ ಮತ್ತೆ ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಟ ಮಾಡುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದ್ದಾರೆ, ಶಾಲೆಗಳು ಆರಂಭವಾಗಿ ೩-೪ ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದರೂ, ಪ್ರತಿ ವರ್ಷದಂತೆ ಈ ವರ್ಷವು ಸಹ ಪಠ್ಯ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಸಮಸ್ಯೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಇದೆ. ಪಿಯುಸಿ ಮುಗಿಸಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಮುಂದೆ ಇಂಜಿನೀಯರಿಂಗ್ ಓದಬೇಕೊ ಅಥವಾ ವೈದ್ಯಕೀಯ ಓದಬೇಕೋ ಎಂಬ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಮಹಾಪೂರವೇ ನಮ್ಮ ಮುಂದಿರುವಾಗ ನೀವು ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ವಾರಕ್ಕೆರಡು ಸಮಾವೇಶಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವ ಅಗತ್ಯವಿದೆಯಾ?

ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ನಿಮಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಈ ಅದ್ಭುತ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಉತ್ತಮ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅದ್ಯಾವುದೂ ಆಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಶಾಂತಚಿತ್ತರಾಗಿ ಕುಳಿತು ವಿಚಾರಮಾಡಿ. ನೀವು ಮಾಡಿದ್ದು, ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಸರಿಯೇ ಎಂದು. ಉತ್ತರ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ.

ಇಂತಿ ನಿಮ್ಮವ
ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ

ಕೈಲಾಸಂ ದಿನಾಚರಣೆ ಹಾಗೂ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು

2010-08-04T02:48:00.000-07:00

ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಜುಲೈ ೩೧ ಹಾಗೂ ಆಗಷ್ಟ್ ೧ ರಂದು ನಡೆದ ಮುಂಗಾರು ರಂಗ ಸಮ್ಮಿಲನ ಹಾಗೂ ಕೈಲಾಸಂ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಕೆಲವು ಚಿತ್ರಗಳು. ಆಗಷ್ಟ್ ರಂದು ಖ್ಯಾತ ರಂಗಭೂಮಿ ಕಲಾವಿದೆ ಡಿ. ಹನುಮಕ್ಕ ಅವರಿಗೆ ಕೈಲಾಸಂ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅಂದಿನ ದಿನವೇ ನನ್ನ ಮೊದಲ ಪುಸ್ತಕ "ನೆನಪುಗಳ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ" ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಖ್ಯಾತ ಸಾಹಿತಿ ಕುಂ. ವೀರಭದ್ರಪ್ಪ ಅವರು ಬಿಡುಗಡೆ ಗೊಳಿಸಿದರು. ಸಾವಿರ ಶಾಯಿರಿಗಳ ಸರದಾರ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಸಹ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.

ಸಂತ್ಯಾಗ ನಿಂತ 'ಧನ್ಯಾ'....

2010-07-27T20:18:00.000-07:00

ಆತ್ಮೀಯರೇ,

ಈ ಮೊದಲು ನಿಮಗೆ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡುಗಡೆ ಇದೇ ದಿನಾಂಕ ೨೯ ರಂದು ಆಗಬೇಕಿತ್ತು. ಕಾಲಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಗೆರೆಯನ್ನಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿರುವ ನಾನು ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಇದನ್ನು ಎರಡು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಮುಂದೂಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ..ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸಿ...ಆಗಷ್ಟ್ ೧ ರಂದು ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಪಂಪ ಕಲಾಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ೬ ಗಂಟೆಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಲಿದೆ. ಅಂದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾಡಿನ ಹೆಸರಾಂತ ಸಾಹಿತಿ, ಕೇಂದ್ರ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡೆಮಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತರಾದ ಶ್ರೀ. ಕುಂ.ವೀ ಇರುತ್ತಾರೆ. ಸಾವಿರ ಶಾಯಿರಿಗಳ ಸರದಾರ ಶ್ರೀ. ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ ಅಂದು ನಿವೃತ್ತಗೊಳ್ಳಲಿರುವುದರಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಅರ್ಪಿತವಾಗಲಿದೆ. ಗೆಳೆಯ ಮಣಿಕಾಂತ್ ಸಹ ಅಂದು ನಮ್ಮೊಡನಿದ್ದಾರೆ.... ಅಂದಿನ ದಿನವೇ ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನಂತರ ನಾನು ವಿನ್ಯಾಸಗೊಳಿಸಿ, ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಕಂಬಾರ್ ಅವರ "ಜೋಕುಮಾರ ಸ್ವಾಮಿ" ನಾಟಕವನ್ನು ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘದ ಗೆಳೆಯರು ಅಭಿನಯಿಸಲಿದ್ದಾರೆ. ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಬಣ್ಣದ ಸಂಜೆಯ ಸವಿಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ನೀವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನನಗೆ ಏನೊ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವ...ದಯವಿಟ್ಟು ಬನ್ನಿ...

ಅಂದ ಹಾಗೆ ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತ ಗೆಳೆಯರಾದ ಶ್ರೀ. ಜೆ.ಎನ್. ಮೋಹನ್ ಅವರು ಮುನ್ನುಡಿಯನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ...ಓದಿ.....

'ಏ ಧನ್ಯಾ, ಈ ಪುಸ್ತಕ ಏನು ನೀನು ಬರೆದೀಯೋ ಇಲ್ಲ ನಾನೋ...?' ಅಂತ ಕೇಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಈ ಪುಸ್ತಕ ಓದುತ್ತಾ, ಓದುತ್ತಾ ಅದುವರೆಗೂ ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಎಂಬ ಸಕಲ ಗೌರವ, ಭಯ, ಭಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಹೆಸರು 'ಧನ್ಯಾ..' ಆಗಿ ಬದಲಾದ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಸಂಭವಿಸಿತು. ಗಂಭೀರ ಮುಖ, ಅದಕ್ಕೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಗಂಭೀರತೆ ನೀಡಲೆಂದೇ ಇರುವ ಬುಲ್ಗಾನಿನ್ ಗಡ್ಡ, ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಪಾಲೂ ಇರಲಿ ಎಂದು ಹೇಳುವ ಕನ್ನಡಕ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ 'ಅಹುದಹುದು' ಎಂಬ ಮುದ್ರೆ ಒತ್ತುವ ಅವರ ಹೈಟು ಮಾತ್ರ ನೋಡಿ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರನ್ನು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ 'ಧನ್ಯಾ' ಆಗಿ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿತಲ್ಲ ಅದೇ 'ನೆನಪುಗಳ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ' ಯ ಸಕ್ಸಸ್.

ಪ್ರೊ ಜಿ ಎಸ್ ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಒಂದು ಮಾತು ನನಗೆ ಈ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಹಸು ಕರುವಿಗೆ ಜನ್ಮ ಕೊಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಅದನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲವಂತೆ. ಆದರೆ ಕರುವಿನ ಮೈ ಮೇಲಿರುವ ಲೋಳೆಯನ್ನು ನೆಕ್ಕಿ ಸ್ವಚ್ಚ ಮಾಡುತ್ತಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿರಲಾರದಷ್ಟು ನಂಟು ಬೆಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಅಂದಿದ್ದರು. exactly, 'ನೆನಪುಗಳ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ' ಯ ಒಂದೊಂದೇ ಪುಟ ಮುಗಚುತ್ತಾ, ಮುಗುಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ನಂಟು ಬೆಳೆದುಬಿಡುತ್ತದೆ. ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ 'ಧನ್ಯಾ..' ಆಗಿ ಬದಲಾಗಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಧನಂಜಯ ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಅವರ ಪಿ ಆರ್ ಓ ಪೋಷಾಕಿನಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಅವರಿಗೆ ಆ ಪೋಷಾಕು ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರವೊಂದಕ್ಕೆ ಬಳಸುವ ಪೋಷಾಕಿನಂತೆ ಮಾತ್ರ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾದದ್ದು ನಾನೂ ಈ 'ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ'ಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಾಗ. ಧನಂಜಯ ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ನಾಟಕವೆಂಬ ಗುಂಗೀ ಹುಳುವಿನ ಬೆನ್ನತ್ತಿದಾತ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇಂದು ಇಲ್ಲಿ, ನಾಳೆ ಅಲ್ಲಿ, ಇಂದು ಈ ಬಣ್ಣ, ನಾಳೆ ಯಾವ ಬಣ್ಣವಾದರೂ ಸೈ, ಇಂದು ಈ ಪೋಷಾಕು, ನಾಳೆ ಇನ್ನೇನೋ.. ಎನ್ನುವಂತೆ ಆ ಗುಂಗೀ ಹುಳದ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ನಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ನಡೆದವನ ಒಳಗೆ ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತನಿದ್ದಾನೆ, ರಂಗಕರ್ಮಿಯಿದ್ದಾನೆ, ಅಸಡ್ದಾಳ ತುಂಟನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ, ಕಾಡುವ ಕಾಲೇಜು ಹುಡುಗನಿದ್ದಾನೆ..ಹಾಗೇ ಕಾಳಜಿ ಮಾಡುವ ಧನಂಜಯನೂ ಇದ್ದಾನೆ.

ಧನಂಜಯರಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಜಿಗಿಯುವ ಹುಚ್ಚಿದೆ. ಬೆಳಕನ್ನು ಕಂಡ ತಕ್ಷಣ ತಾನೇ ಹಾರಿ ಹೋಗಿ ಡಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದು ರೆಕ್ಕೆ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಪತಂಗದಂತೆ.. ಎಲ್ಲ ಮರೆತಿರುವಾಗ ಇಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ನೆವವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಇವರೇ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಬೆನ್ನಟ್ಟಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಇವರು ನೆನಪುಗಳ ಬೆನ್ನತ್ತುವ ತೀವ್ರತೆ ಕಂಡು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದೇನೆ. ಧನಂಜಯ ತಾವೇ ಬಣ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಒಬ್ಬ 'ಮಧುಗಿರಿ ಪಟ್ಟಣಕೆ ಹೋದ ಸಿದ್ಧಯ್ಯನೆಂಬ ಅಗಸ'. ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರ 'ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ' ಕವಿತೆಯಲ್ಲಿ ಸಿದ್ಧಯ್ಯ ಮತ್ತು ಅವನ ಕತ್ತೆಯ ಕಥೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಕತ್ತೆಯನ್ನು ಮಣ್ಣು ಮಾಡಿದ ಜಾಗದಲ್ಲಿ ದೇಗುಲವೇ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಸಿದ್ಧಯ್ಯ ಕಕ್ಕಾಬಿಕ್ಕಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಹಾಗೆ ಧನಂಜಯ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳ ಜಾಗಕ್ಕೂ ಹೋಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಹಿಂದೆ ತಾನೊಮ್ಮೆ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ಹೊಸಪೇಟೆ ಬಸ್ ನಿಲ್ದಾಣದ ಸೀಟು, ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಮೋದ ತುರುವಿಹಾಳ, ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಟೀಚರ್ ಆಗಿದ್ದ ಲೋಕುರ್ ಮೇಡಂ, ದ ರಾ ಬೇಂದ್ರೆ ಕೈನಿಂದ ಪಡೆದ ಆ ಬಹುಮಾನ, ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಹಾರಿಸಿದ ಗಾಳಿಪಟ, ವಿಮಾನ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ಕಂಡ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿ, ಹಂಪಿಯ ಲೋಟಸ್ ಮಹಲ್, ಅದೇ ಮಧು ದೇಸಾಯಿ ಕನಸುಗಳು, ನರಸಿಂಹನ ತರಲೆ, ಬಂಡು ಕುಲಕರ್ಣಿಯ ಅಮಾಯಕತೆ, ಅದೇ ರವಿ ಕುಲಕರ್ಣಿ, ದಿಲಾವರ್, ಸುರೇಶ. ತಾವೇ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ಪಂಕಜಾ, ಶಾಯರಿಗಳ ತೇಲಿ ಬಿಡುವ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ, ತಮ್ಮನೆಂದು ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ ಜಿ ಎಚ್ ರಾಘವೇಂದ್ರ, ಆ 'ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್', ಆ ಸಫ್ದರ್ ಹಶ್ಮಿ, ಹೀಗೆ ಧನಂಜಯರ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿ ದ್ರೌಪದಿಯ ಕೈನಲ್ಲಿದ್ದ ಅಕ್ಷಯ ಪಾತ್ರೆಯಂತೆ. ಎಷ್ಟು ಮಂದಿ ಎಷ್ಟು ದಿನ ತಿಂದು ಮುಗಿಸಿದರೂ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುವ ಭಂಡಾರ.

ಯಾಕೋ ಧನಂಜಯರ ಈ ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕ ಹೊಕ್ಕಾಗ ನನಗೂ, ನನ್ನ ಮಾತಂತಿರಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ನೆನಪುಗಳು ಲೋಕ ಹರಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ 'ನೆನಪುಗಳ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆ' ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕಕ್ಕೊಂದು ರಹದಾರಿ. ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕ ಹೊಕ್ಕಲು ಪಾಸ್ ಪೋರ್ಟ್, ವೀಸಾ ಯಾಕೆ ಬೇಕು, ಈ ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆಯೊಂದೇ ಸಾಕು..ಯಾಕೋ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಈ ನೆನಪುಗಳ ಮಾಲೆ ಓದುವಾಗ ಕಂಬಾರರ ಹಾಗೆ ' ನಾ ಕುಣೀಬೇಕ, ಮೈ ಮಣೀಬೇಕ, ಕಾಲ್ ದಣೀಬೇಕ ತಾಯಿ..' ಹಾಡು ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಹಾಡಿನ ಹರಯಕ್ಕೆ ಮರಳುವ ಮನಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದೆ.

ಧನಂಜಯ ಅವರದ್ದು ನೆನಪುಗಳ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುವ, ಹಳಹಳಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವ ಮನಸ್ಸಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಇತರ ಲೇಖನಗಳೂ ತೋರಿಸುತ್ತಿವೆ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಹಾಗೂ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಧನ್ಯಾ 'ಖಡಕ್' ಬರಹಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವರ ಆಲೋಚನೆಯ ದಾರಿಗೆ ಅಡ್ಡ ಸಿಕ್ಕವರನ್ನು ನೇರಾನೇರ ಎದುರಿಸಿಯೇ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾರೆ. ಸರಿ ಅಲ್ಲದ ದಾರಿಗೆ ಹೊರಳಿದವರನ್ನೂ ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ನಿಲೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಎರಡೂ ರಂಗದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿರುವ ಲೇಖನಗಳು ಸಾಕ್ಷಿ. ಧನಂಜಯ ತಮ್ಮ ರಂಗಭೂಮಿ ಬರವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತಕರಾರು ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ. ರಂಗಾಯಣ, ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು, ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆ ಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಇವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಧನಂಜಯರ ಬರಹಗಳು ನನಗೆ ಯಾಕೆ ಇಷ್ಟ ಎಂದರೆ ಅವರು ಬೆಣ್ಣೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ಬಗಲಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರಲ್ಲ. ಅದೇ ಧಾರವಾಡದ ಖಡಕ್ ರೊಟ್ಟಿಯಂತೆ ಹಿಂಗ್ಯಾಕಲೇ ಮಗನಾ.. ಅಂತ ಕೇಳಬಲ್ಲವರು.

ಧನಂಜಯ ಹಾಗೂ ನಾನೂ ರಂಗಭೂಮಿ ಬಗ್ಗೆ ಅವರು 'ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ'ದಲ್ಲಿ ಎತ್ತಿದ, ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವ ಲೇಖನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎದುರಾಬದುರಾ ಕುಳಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದ್ದೇವೆ. ಧನಂಜಯ ನಾನೂ ಇಬ್ಬರೂ ರಂಗಭೂಮಿಯ ರುಚಿ ಉಂಡಿದ್ದೇವೆ. ನಾನು ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆಯುತ್ತಾ ರಂಗಭೂಮಿ ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ನಂಟು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಧನಂಜಯರದ್ದು ಸ್ಟ್ರೈಟ್ ಎಂಟ್ರಿ. ಮುಂಬೈನ ಪ್ರತಿಷ್ಠಿತ ಕುವೆಂಪು ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಬಾರಿಸಿದ ಕೀರ್ತಿ ಧನಂಜಯರದ್ದು. ಮತ್ತು ಆ ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ದಾಖಲೆ ಇನ್ನೂ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ ಧನಂಜಯ ಅವರು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಎತ್ತುವ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಜಾತಿಗನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಧನಂಜಯ 25 ವರ್ಷ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ಕಾರಣ ಅವರ ಆಕ್ಷೇಪ, ಆಕ್ರೋಶ, ಅಸಹನೆ ಎಲ್ಲವೂ ಚರ್ಚೆಗೆ ತೆರೆದಿಟ್ಟ ಬಾಗಿಲು.

'ಮಲೆಗಳಲ್ಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು' ನಾಟಕವನ್ನು ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಾಗ ಇಷ್ಟು ಹಣವನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದ ಎಷ್ಟೋ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಹಂಚಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಹೊಸ ನಾಟಕಗಳು ಬರುವಂತೆ ಮಾಡಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲಾ ಅಂತ ಧನಂಜಯರಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ, ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆ ಅವರನ್ನು ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿ ನೇಮಕ ಮಾಡಿದಾಗ ನಾಟಕ ಬರೆದವರು, ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿದವರು ಈ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ರಂಗಾಯಣ ಏಕೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಕುಳಿತಿರಬೇಕು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆಲ್ಲಾ ಅನಿಸುವ ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಅಪಾರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅವರ ಒಟ್ಟೂ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ನಾನು ಓದುವಾಗ, ಅವರೊಡನೆ ಕೂತು ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರ ಎಲ್ಲಾ ನಕಾರ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಆಳದಲ್ಲಿರುವುದು ಅವರ ಧಾರವಾಡ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣ ಆಗಬೇಕು, ಅದು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು, ಒಂದು ಯೋಜನೆ ಹಿಡಿದು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳು ಧನ ಸಹಾಯ ಕೇಳಿದರೆ ತಿರಸ್ಕರಿಸುವ, ಘನ ಮೌನ ತಾಳುವ ಸರ್ಕಾರ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಹಣ ಒಂದೇ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕೊಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೂ ಸಹಾ ಉತ್ತರವನ್ನು ಬಯಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತದೆ.

ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮೂರು ವರ್ಷ ಜನರೊಡನೆ ಒಡನಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದ ನನಗೆ ಅದುವರೆಗೂ ಬಾಲಿಶ ಅನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಹೈದರಾಬಾದ್ ಕರ್ನಾಟಕ ರಾಜ್ಯದ ಬೇಡಿಕೆ ಎಷ್ಟು ಒಡಲ ದಳ್ಳುರಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ ಅನಿಸಿದೆ. ತೆಲಂಗಾಣ ಹೋರಾಟದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲೂ ಈ ತರಹದ ನಿರ್ಲಕ್ಷದ ನೋವು ಅಡಗಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ನಾನು ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಎತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಅವರ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತೇನೆ. ವಾಗ್ವಾದಗಳು ಬೆಳೆದು ಅದು ಕುಲಕರ್ಣಿ ಅವರ ಚಿಂತನೆಯನ್ನು ಪ್ರಬುದ್ಧವಾಗಿಸಿದರೆ, ಮಾಗಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಸಂತೋಷವೇ..

ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಇದೇ ರೀತಿ ಮತ್ತೆ ಚರ್ಚೆ ಎತ್ತುವುದು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆ. ಮಾರ್ಗರೆಟ್ ಆಳ್ವಾ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಚಾರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿದ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಚುನಾವಣಾ ಸಮೀಕ್ಷೆಗಾಗಿ ಹಣ ಕೇಳುವ, ಬಿಟ್ಟಿ ಕಾರಿಗೆ ಹಾತೊರೆಯುವವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಯಲಿಗಿಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಸಮೀಕ್ಷೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿ ಕಾರು ಕೇಳಿದಾಗ ಖಡಕ್ ಆಗಿ ವರ್ತಿಸುವ ಇದೇ ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿ ಬೆಳಗಾವಿಯಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ಡ್ಯಾಮೇಜ್ ಕಂಟ್ರೋಲ್ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿ ಬಂದಾಗ ತಾವೇ ಮುಂದಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಕೈ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಇವೂ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಅಪೇಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದೆ.

ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆಯಲ್ಲಿ, ಧಫನ್, ಸ್ಪಾರ್ಟಕಸ್, ರಾಕ್ಷಸ, ನಾಯೀಕಥೆ, ಜೋಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ ನಾಟಕ ಆಡಿಸಿದ, ಕೃಷ್ಣ ಪಾರಿಜಾತಕ್ಕೆ ಬೆಳಕು ಹಂಚಿದ, ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ, ಒಂದು ಬೀದಿಯ ಕಥೆಯಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ ಧನಂಜಯ ಕುಲಕರ್ಣಿಗೆ ಸಂತೆ ಸೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬದುಕಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ. ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಇವರೂ 'ಸಂತ್ಯಾಗ ನಿಂತ ಕಬೀರ'
-ಜಿ ಎನ್ ಮೋಹನ್

ಅಲ್ಲಿ ನೀವು ಇರಲೇ ಬೇಕು...

2010-06-02T21:22:00.000-07:00

ನನ್ನ ಅನೇಕ ಗೆಳೆಯರು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಲೇಖನಗಳು ಒಂದೇ ಗುಟುಕಿನಲ್ಲಿ ಓದಲು ದೊರೆಯುವಂತೆ ಮಾಡು, ಅವುಗಳನ್ನು ಪುಸ್ತಕ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಹೊರತರುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸು ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಇದನ್ನು ನಾನು ಯಾಕೆ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದೆನಿಸಿತು. ಅದರ ಫಲವೇ ಈಗ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿರುವ ಕೆಲವು ಲೇಖನಗಳು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿವೆ.

ಬಿಡುಗಡೆಯ ದಿನಾಂಕ ಸಹ ನಿಗದಿಯಾಗಿದೆ...ಜುಲೈ ೨೯ ಟಿ.ಪಿ.ಕೈಲಾಸಂ ಅವರ ಜನ್ಮ ದಿನಾಚರಣೆ. ಹೊಸಪೇಟೆಯ ನನ್ನ ತಂಡ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘ ಇದನ್ನು ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ಅತ್ಯಂತ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಆಚರಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂದಿನ ದಿನವೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುವುದೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಯಾಗಿದೆ. ಹಿರಿಯ ಗೆಳೆಯರಾದ ಜಿ.ಎನ್. ಮೋಹನ್ ಅವರು ಇದಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆದುಕೊಡಲಿದ್ದಾರೆ. ನನ್ನ ಅಪರೂಪದ ಗೆಳೆಯ ಮಣಿಕಾಂತ್ ಅದಕ್ಕೆ ಹಿನ್ನುಡಿ ಬರೆಯಲಿದ್ದಾರೆ. ಅಂತೆಯೇ ನನ್ನ ಅನುಗಾಲದ ರಂಗಸಂಗಾತಿಗಳಾದ ದಿಲಾವರ್, ರವಿ ಕುಲಕರ್ಣಿ, ಯಶವಂತ್ ಸರದೇಶಪಾಂಡೆ, ಜಗುಚಂದ್ರ, ಡಾ. ಆಶ್ವಥ್ ಕುಮಾರ್ ಇವರು ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲಿದ್ದಾರೆ.

ಒಟ್ಟಾರೆ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡಬಯಸಿದ್ದೇನೆ...ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲಿದೆ....ನೀವೆಲ್ಲ ನನಗೆ ಗದರಿದಂತೆ ನಾನೂ ಸಹ ಈಗ ಗದರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ....ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಲು ಬನ್ನಿ...ಜುಲೈ ೨೯ ರ ಸಂಜೆ ೬ ಗಂಟೆಗೆ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಪಂಪ ಕಲಾ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ....

ತಪ್ಪು ಗ್ರಹಿಕೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟನೆ........

2010-05-21T04:22:00.000-07:00

ಕಳೆದ ವಾರ ಪ್ರಜಾವಾಣಿಯ ವಾಚಕರ ವಾಣಿ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ "ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ದೊಂಬರಾಟ" ಎಂಬ ಪತ್ರವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಇಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಜಿ.ಎನ್. ನಿಶಾಂತ್ ಅವರು ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯಿಸಿ "ಕುವೆಂಪು ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹನೆ ಏಕೆ?" ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವೊಂದು ಸಲ ಪತ್ರದ ಒಳ ನೋಟ ಏನಿದೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಕಾಳಜಿ ಎಂತಹುದು ಎಂದು ಅರ್ಥೈಸಿ ಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಈ ಪತ್ರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ.

ನಾನು ನನ್ನ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕುವೆಂಪು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಸಹನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಆ ಯೋಗ್ಯತೆಯೂ ನನಗಿಲ್ಲ. ಸಿ.ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಗಲೀ ಅವರ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆಯಾಗಲೀ ಯಾರು ಕೂಡ ಅಪಸ್ವರ ಎತ್ತುವ ಹಾಗೆ ಇಲ್ಲ. ನಾನೂ ಸಹ ಬಸೂ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ಕೆಲಸಮಾಡಿದ್ದೇನೆ, ಮತ್ತು ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರಲು ಅವರು ನನಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವೇ ಕಾರಣ.

ರಂಗಾಯಣದ ಕುರಿತು ನಾನು ಮಾತನಾದುತ್ತಿರುವುದು ಇದೇ ಮೊದಲ ಸಲವೇನಲ್ಲ. ರಂಗಾಯಣದ ಬಗ್ಗೆ ಅಪಾರ ಪ್ರೀತಿ ವಿಶ್ವಾಸಗಳಿರುವುದರಿಂದಲೇ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಕಾಳಜಿ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನು ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥೈಸಿ, ನಾನು ರಂಗಾಯಣದ ವಿರೋಧಿ ಎಂಬರ್ಥದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯೆಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿರುವುದು ದುರಂತ.

ನಾನಿಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಾಗೂ ಸರಕಾರದ ಮಲತಾಯಿ ಧೋರಣೆಯನ್ನು. ಸರಕಾರ ಕೇವಲ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ನೀಡುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ನಿಶಾಂತ್ ಅವರು ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಪ್ರತಿಭಟಿಸೋಣ ಎಂದಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟು ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ಈ ವಿಷಯ ನಿಮಗೆ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲವೇ? ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣ ಘಟಕ ಆರಂಭವಾದಾಗಿನಿಂದ ಅದು ಗೊಂದಲದ ಗೂಡಾಗಿಯೇ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ರಂಗಾಯಣ ಕೇವಲ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿದ್ದು, ಅದು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಮುಂದುವರೆದು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಜನರನ್ನು ಕರೆಯಿಸಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದೇಕೆ? ಹೋಗಲಿ ಇದುವರೆಗೆ ಧಾರವಾಡದ ರಂಗಾಯಣ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾದರೂ ಏನು? ಸರಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ರಜಾದಿನದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಭರಪೂರ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ರಾಜಧಾನಿಯ ಕಡೆಗೆ ತಮ್ಮ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ರಾಜಧಾನಿ ತಲುಪಿದ ನಂತರ ಅವರಿಗೆ ಇದಾವುದೂ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ.

ಬೆಂಗಳೂರು ಹಾಗೂ ಮೈಸೂರು ನಗರಗಳಿಗೆ ಸರಕಾರ ಯಥೇಚ್ಛವಾಗಿ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗೆ ಹಣ ನೀಡುವುದಾದರೆ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗೂ ಸಹ ಯಾಕೆ ನೀಡಬಾರದು? ನಾವು ಅನೇಕ ಸಲ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಹಣಕಾಸಿನ ನೆರವನ್ನು ನೀಡುವಂತೆ ಮನವಿ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇವೆ. ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಅವರಿಂದ ಇಂತಹ ಮನವಿಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಉತ್ತರವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಇದ್ದರೂ ಸಹ ಅದು ನಕಾರಾತ್ಮಕವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಬಹುಶಃ ನಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ತರಹ ಲಾಬಿ ಮಾಡಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಥವಾ ಅಂತಹ ಲಾಬಿಗೆ ನಾವು ಯೋಗ್ಯರಲ್ಲ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಾಗುತ್ತಾರೆ.

ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೊಂಬರಾಟ...

2010-05-11T01:05:00.000-07:00

ರಂಗಾಯಣ ಮತ್ತೆ ಈಗ ಸುದ್ದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಖ್ಯಾತ ರಂಗ ನಿರ್ದೇಶಕರಾದ ಶ್ರೀ. ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ಅವರು ಕುವೆಂಪು ಅವರ "ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು" ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ರಂಗಕ್ಕೆ ತಂದು, ಅದನ್ನು ಬರೊಬ್ಬರಿ ಒಂಭತ್ತು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಎದುರು ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ರಂಗಾಯಣ ಮತ್ತೆ ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಇಂತಹ ಅಪರೂಪದ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದ ಎಲ್ಲ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳನ್ನು ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಆದರೆ ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೂ ಸಹ ಎತ್ತುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ಗೊತ್ತು ಇವುಗಳಿಗೆ ನನಗೆ ಉತ್ತರ ದೊರೆಯುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು. ಆದರೂ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಒಬ್ಬ ಕಾರ್ಯಕರ್ತನಾಗಿ ಇವುಗಳನ್ನು ಎತ್ತುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ, ಅವುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈ ಹಿಂದೆ ನಾನು ನನ್ನ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದಂತೆ ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಮೈಸೂರಿಗೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸಿ, ರಂಗಾಯಣ ಕೇವಲ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾಬೀತು ಪಡಿಸಿದಂತಾಗಿದೆ. ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಸಾಹಿತ್ಯ ರಚನೆ ಮಾಡಿರುವ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗೇನು ಬರ ಬಿದ್ದಿತ್ತೇ? ಇಂತಹ ಪ್ರಯತ್ನ, ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಜೀವ ತುಂಬಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಕ್ಕೊಳಗಾಗಿರುವ ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿಯೂ ನಿರ್ಲಕ್ಷಕ್ಕೊಳಗಾಗುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಇದೊಂದು ಜೀವಂತ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸಿ, ಇಂತಹ ಅದ್ದೂರಿ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸೂಕ್ತ? ಯಾವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಳ್ಳಲಾಯಿತು? ಹಿಂದೆ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಸಂದರ್ಶನವೊಂದರಲ್ಲಿ ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದಂತೆ ಈ ನಾಟಕ ನೋಡಿದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕಾದಂಬರಿಯನ್ನು ಓದುವಂತೆ ಮಾಡುವುದೆ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ. ಇದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದರೆ ಅದು ಒಬ್ಬ ನಿಜವಾದ ರಂಗಕರ್ಮಿಯ ಕಾಳಜಿ ಅಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ವ್ಯಯಿಸುವುದು ವ್ಯರ್ಥ. ಇದರಲ್ಲಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಕಳಕಳಿಯಾದರೂ ಏನು?

ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನರ ಒತ್ತಾಸೆಯಂತೆ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ಘಟಕವನ್ನು ತೆರೆಯಲಾಯಿತು. ಆದರೆ ಅದು ಏನನ್ನೂ ಸಾಧಿಸಲಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ನಿರ್ದೇಶಕರೆಲ್ಲರೂ ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುತ್ತ ಕಾಲಹರಣ ಮಾಡಿದರೇ ಹೊರತು, ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಹಾತ್ವಾಕಾಂಕ್ಷೆಯ ಪ್ರಯೋಗವಾಗಲೀ ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯಿರುವವರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಎಂದು ಹಾರಿಕೆಯ, ಧಿಮಾಕಿನ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಮೈಸೂರಿನ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟುಹೊದರು.

ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ ನಮ್ಮ ನಾಡು ಕಂಡ ಒಬ್ಬ ಉತ್ತಮ ರಂಗಕರ್ಮಿ, ಚಿಂತಕ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಇಷ್ಟೊಂದು ಲಕ್ಷಾಂತರ ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ, ಮಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಮದುಮಗಳು ನಾಟಕ ಮಾಡುವ ಬದಲು, ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಖರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ವಿಭಿನ್ನವಾದ ರಂಗಚಳುವಳಿಯನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರೆ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಒಮ್ದು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ನಮ್ಮ ರಂಗಭೂಮಿ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಶ್ರೀಮಂತವಾಗಿದೆ ನಿಜ ಆದರೆ ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ನಾವು ತುಂಬಾ ಬಡವರು. ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಣ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಅನವಶ್ಯಕವಾಗಿ ಪೋಲಾಗಿರುವುದು ಅನೇಕ ಸಂಶಯಗಳಿಗೆ ಎಡೆಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಅದೇ ಹಣವನ್ನು ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ನೀಡಿ, ಅಲ್ಲಿ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ವಿವಿಧ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ತಂಡಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನೀಡಿದಂತಾಗುತ್ತಿತ್ತು, ಮತ್ತು ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಉತ್ತಮ ಕೆಲಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಕಾರ ಏಕೆ ಈ ತಾರತಮ್ಯ ನೀತಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿದೆ? ಸರಕಾರ ಕೇವಲ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನೀತಿಯೇನಾದರೂ ಇದೆಯೇ? ಅಥವಾ ಇದರ ಹಿಂದೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಒತ್ತಾಸೆಗಳಿರುವ ಪ್ರಬಲ ಲಾಬಿಯೊಂದು ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆಯೇ? ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರು ಉತ್ತರಿಸಿಯಾರೇ??

ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕವಿಗಳ ನೆನೆದದ್ದು ಹೀಗೆ....

2010-05-08T06:05:00.000-07:00

ಈ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದಿದ್ದೆ...ನಾನು ಮುದ್ದಾಗಿ ಸಾಕಿದ ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿ ಕ್ರೀಯೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಬ್ಯೂಸಿ ಆಗಿವೆ ಅಂತ...ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶವೇ ಈಗ ಮುರು ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಕಲರವ ಮನೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ಹಬ್ಬಿದೆ. ನಿನ್ನೆ ಆಕಸ್ಮಾತ್ ಆಗಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಪಕ್ಷಿ ಗಡಿಗೆಯಿಂದ ತನ್ನ ಮುಖ ಹೊರಕ್ಕೆ ಮಾಡಿ ತಾಯಿಯನ್ನು ಪೀಡಿಸಿ ಗುಟುಕು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ತುಂಬ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಸರಿಯಾಗಿ ನಡೆದಾಡಲೂ ಬಾರದೆ, ಹಾರಲೂ ಬಾರದೇ ತುಂಬ ವೇದನೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ನಾನು ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದವನೇ ಅದರ ಆವಾಂತರ ನೊಡಲಾರದೇ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೆ ಅದರ ಗುಡಿಗೆ ಸೇರಿಸಲು ಹೋದಾಗ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಪಕ್ಷಿ ಪಂಜರದಿಂದ ಹೊರಕ್ಕೆ ಹಾರಿ ಮನೆಯ ತುಂಬೆಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಗಲಾಟೆಯನ್ನೇ ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದನ್ನು ರಮಿಸಿ, ಕರೆದು ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನು ಪಂಜರದೊಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಸುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಹೋದ ಉಸಿರು ಮತ್ತೆ ವಾಪಸು ಬಂದತಾಗಿತ್ತು...ಈಗ ಮತ್ತೆ ಅವುಗಳ ಬದುಕು ಎಂದಿನಂತೆ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ...ಅವುಗಳ ಸಂಸಾರ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದೆ...ಅವುಗಳಿಗೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಕಾಂಗ್ರ್ಯಾಟ್ಸ್!!!

ಇವಲ್ಲದೇ ನಾನು ನಾಲ್ಕು "ಪಿಂಚರ್ಸ್" ಸಾಕಿದ್ದೆ. ಪಿಂಚರ್ಸ್ ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಅತ್ಯಂತ ಚಿಕ್ಕದಾದ, ತುಂಬ ಚುರುಕಾದ, ಪುಕ್ಕಲು ಪಕ್ಶಿಗಳು. ಕೇಸರಿ ಬಣ್ಣದ ಚುಂಚು ಹೊಂದಿರುವ ಇವು ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ನೀರನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತವೆ. ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ನೋಡಿದ ಮೊದಲ ನೋಟಕ್ಕೆ ಮರುಳಾಗುವ ಆಕೃತಿ ಇವುಗಳದ್ದು.

ಅದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಹೀಗೆಯೇ ಗೆಳೆಯ ಮಣಿ ಜೊತೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪಿಂಚರ್ಸ್ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಅವನ ಮಗಳು ನೀಲಿಗೆ ಪಕ್ಷಿಗಳೆಂದರೆ ಪಂಚಪ್ರಾಣ ಎಂದ. ಸರಿ ಬಂದು ಪಿಂಚರ್ಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು ಎಂದೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಕರಾರು. ಒಬ್ಬನೇ ಬಂದರೆ ಕೊಡಲ್ಲ. ಜೊತೆಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ಸಹ ಬರಲೇ ಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಿದೆ. ಸರಿ ಇಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಬಂದರು. ಮನೆಗೆ ಬಂದದ್ದೇ ತಡ ನೀಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಪಿಂಚರ್ಸ್ ಇರುವ ಪಂಜರದ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಗೊಂಡಳು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನ ಮಾತುಕತೆಯ ನಂತರ ಅವರಿಬ್ಬರನ್ನೂ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಸಮೇತ ನನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಅವರ ಮನೆಯ ತನಕ ಬಿಟ್ಟು ಬಂದೆ.

ನಂತರದ ಕಥೆ ತುಂಬಾ ಕುತೂಹಲಕಾರಿಯಾಗಿತ್ತು. ಮಣಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಪುಟ್ಟಿ ಹಾಗೂ ನೀಲಿ ಖಾಯಂ ಆಗಿ ಅವುಗಳ ಮುಂದೆ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಗೊಳ್ಳತೊಡಗಿದರು. ನೀಲಿಯ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಿಕರು, ಗೆಳೆಯ ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ ತಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಆಗಮಿಸಿದ ನೂತನ ಅತಿಥಿಗಳ ಸುದ್ದಿ ಕೊಡುವುದೇ ಅವಳ ಪ್ರಥಮ ಆದ್ಯತೆಯಾಯ್ತು. ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಿಂದ ಜಿ.ಎಚ್ ಅವರ ಮಗ ಸಂದೇಶ್ ಫೋನಾಯಿಸಿ "ಪಕ್ಷಿ ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಬೇಕಾ ಅಂಕಲ್" ಅಂತ ಕೇಳಿದ....

ಇದಕ್ಕೂ ಮುಂದು ವರೆದು ತಾಯಿ ಮಗಳಿಬ್ಬರೂ ಆ ನಾಲ್ಕು ಪಿಂಚರ್ಸ್ ಗಳಿಗೆ ನಾಮಕರಣ ಮಾಡಲು ಮುಂದಾದರು. ಅವುಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಹೆಸರನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಶುರುಮಾಡಿದರು. ಪುಟ್ಟಿ ತನ್ನ ಬಿ.ಎ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ತಯಾರಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ತಕ್ಷಣವೇ ಅವಳ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಳೆದ ಹೆಸರುಗಳು "ಶೆಕ್ಸ್ ಪೀಯರ್, ಎಮಿಲಿಯಾ, ಗ್ರೇಸಿ, ಮಿಲ್ಟನ್" ಎಂದು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಖ್ಯಾತ ಕವಿಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಿಡಲಾಯಿತು. ಮಣಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಚಾಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ತಕ್ಷಣ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ. ನಾನು ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಷ್ಟು ನಕ್ಕೆ. ನಾನು ಮಣಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ "ಅವು ನಮ್ಮ ಪಕ್ಷಿ, ನಾವೇನು ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ...ನೀವ್ಯಾರು ಕೇಳೋದಿಕ್ಕೆ" ಅಂತ..ಅವನು ಅದಕ್ಕೆ ಆಯ್ತು ಸಾರ್ ಎಂದು ತಲೆ ದೂಗಿದ.

ಇಂದು ಮತ್ತೆ ಚಾಟ್ ನಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಣಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ..."ಖ್ಯಾತ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ಕವಿಗಳ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಬದುಕು ಸಾಗಿದೆ ಸಾರ್" ಎಂದು. ನಾನವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ. "ಆ ಮಹಾಕವಿಗಳ ಬದುಕಿನ ಜೊತೆ ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ಬಂಗಾರವಾಗಲಿ ಎಂದು"...ತುಂಬ ಭಾವುಕನಾದ ಮಣಿ...

ಬದುಕಿನ ಬವಣೆಗಳೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ ಅಲ್ಲಿ ಬರೀ ಬೆಳದಿಂಗಳೇ ತುಂಬಿರಲಿ....ಎನ್ನುತ್ತಾ ನನ್ನ ಮಾತಿಗೆ ಪೂರ್ಣ ವಿರಾಮಹಾಕಿದೆ......

Seasoned veterans added to Mumbai, Bangalore offices

2010-04-22T02:23:00.000-07:00

Blue Lotus Communications Pvt Ltd, one of the fastest growing public relations agencies in India, announced the appointment of two seasoned public relations professionals Jerald David and Dhananjay Kulkarni to scale up the firm’s networking operations in the Western and Southern zones.

Jerald, arguably one of the most experienced PR professionals in the industry with over 3 decades of experience in public and media relations will bolster the media relations capabilities of Blue Lotus in the Western region. Dhananjay with 14 years of media relations experience will head the Southern media relations team covering Andhra Pradesh, Tamil Nadu, Karnataka and Kerala.

Commenting on the two new appointments, N. Chandramouli, CEO Blue Lotus Communications Pvt. Ltd, says “We’ve ridden the challenging economic conditions with ease due to our nimble approach and knowledge centric servicing. Since the start of the year we have continued steady expansion with new appointments at senior levels. Jerry and Dhananjay will add to delivery strength of Blue Lotus.”

Jerald has the experience of handling complex media relation tasks having handled a basket of reputed clients such as Godrej consumer, Godrej properties, HDIL, IDBI Bank, Cathay Pacific Airways, Birla Sunlife Insurance, AMC, Shinsei Bank of Japan among others. He enjoys excellent rapport with senior media professionals across the board and has worked with agencies like Concept PR, Percept and Pressman Ltd.

Dhananjay Kulkarni, based out of Bangalore, has experience in journalism, corporate communications and public relations, and consequently has deep understanding of the media. He has handled clients that include Fuji Films, Reebok India, LG Electronics, Spice Telecom, Shoppers Stop, ISCKON (Akshaya Patra Project), Air India, Ashok Leyland, Diageo India Pvt Ltd, Coca-Cola among others. His repertoire of expertise includes holding Crisis Management workshops for the clients, conducting media workshops for the clients and preparing media plans.

Before joining Blue Lotus Communications, Dhananjay was the Media Head (Southern Region) with Perfect Relations and Senior Manager (Media Relations and Client Servicing) at Mutual Image. He also worked as a reporter-sub-editor for the leading Kannada daily Prajavani and as sub-editor /reporter for the Kannada daily Samyukta Karnataka.

About Blue Lotus:

BlueLotus Communications is a seven-year agency that started in October 2002. With humble beginnings as a two-person agency, the agency has grown to a size of more than 115 consultants, nine offices and three profitable business lines in this very short time-span. The other businesses of the group include a design boutique called Mustard Designs and Blue Bytes, an Information Logistics service.

BlueLotus Communications has specializations in Healthcare, Technology, and Finance. The agency's impressive array of clients includes Sharekhan, Dun& Bradstreet, Bharatmatrimony.com, KEIP, Nasscom Foundation and Yash Birla Group among others.

http://www.business-standard.com/india/news/blue-lotus-gearsservice-capability/392616/

ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನರಸುತ್ತ.......

2010-03-26T05:11:00.000-07:00

ಅಸ್ಗರ್ ವಜಾಹತ್ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ "ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ" ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತು ಬರುತ್ತದೆ....."ನಮಗೆ ಯಾರಿಗೂ ಬದುಕನ್ನು ಕೊಡುವ ಶಕ್ತಿ ಇಲ್ಲ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಜೀವವನ್ನು ತೆಗೆಯುವ ಅಧಿಕಾರವನ್ನು ನಮಗೆ ಕೊಟ್ಟವರಾರು...." ನಾಟಕದ ಈ ಮಾತು ಬರುವ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಸಂಯೋಜಿಸುವಾಗ ಮತ್ತು ಅದರ ತಾಲೀಮಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಇದರ ಅನುವಾದಕರಾದ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಕಣ್ಣೀರಿಟ್ಟಿದಾರೆ.......ಭಾವುಕರಗಿದ್ದಾರೆ. ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕೆದಕಿ ಅದರೊಂದಿಗೆ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಆಟವಾಡಬಲ್ಲ ನಾಟಕವಿದು....

ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ...ಈ ನಾಟಕ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಗೊಂಡು ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾದ ನಂತರವೂ ಅಲ್ಲಿನ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಗೆಳೆಯ ಅಬ್ದುಲ್ ಅದನ್ನು ನೆನೆಪಿಗೆ ತಂದು ಬಹಳ ಸಂತೋಷಪಟ್ಟ.....ಮಾನವ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಮಾತನಾಡಿದ...ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೦ ರಿಂದ ರಂಗ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರ ನಡೆಸುತ್ತಿರುವುದಾಗಿಯೂ, ಒಂದೆರಡು ದಿನಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಬಂದು ಶಿಬಿರಾರ್ಥಿಗಳಿಗೆ ತಾಲೀಮನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಡಬೇಕೆಂದು ಕೇಳಿಕೊಂಡ.....ತುಂಬ ಸರಳವಾಗಿ ಜೀವಿಸುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ರಂಗ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವಂತಹ ಮನುಷ್ಯ ಆತ....

ರಂಗಭೂಮಿ ನಮಗೆಲ್ಲ ನಿಜವಾದ ಮನ್ವಂಥರದ ಕಾಲವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿಕೊಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಂಬಂಧಗಳೇ ಸಾಕ್ಷಿ...ಈ ಎಲ್ಲ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾದೆ...ನಾನು ಮುದ್ದಾಗಿ ಸಾಕಿದ ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳು (ಲವ್ ಬರ್ಡ್ಸ್) ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡೊಡನೇ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ಗಲಾಟೆಮಾಡ ತೊಡಗಿದವು...ಗೆಳೆಯರಾದ ಡಾ. ಅಶ್ವಥ್ ಕುಮಾರ್ ಅವರ ಹೇಳಿಕೆಯಂತೆ ಪ್ರೇಮ ಪಕ್ಷಿಗಳ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಗೆ ಅನುಕೂಲವಾಗಲೆಂದು ಕೇವಲ ಹತ್ತು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವುಗಳ ಪಂಜರದಲ್ಲಿ ಮಡಿಕೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ.....ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ಅದರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೂ ಹೋಗದಿದ್ದ ಇವು, ಕ್ರಮೇಣ ಆ ಮಡಿಕೆಗಳ ಒಳ ಹೊರಗೆ ಅಡ್ಡಾಡಿ, ಇದು ತಮ್ಮವೇ ಎಂಬುದನ್ನು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು...ಇಂದು ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಅವುಗಳ ಹತ್ತಿರ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತಾಗ ಒಂದು ಜೋಡಿ ಪಕ್ಷಿ ಮಿಲನ ಮಹೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದವು....ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮೆರಾದಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದೆ....ಹಿಂದೆ ಪಾರಿವಾಳಗಳ ಸಂತಾನೋತ್ಪತ್ತಿಯ ಕಾಲವನ್ನು ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣವೂ ಬಿಡದಂತೆ ಸೆರೆಹಿಡಿದ ನಾನು ಗ ಅಂತಹ ಮತ್ತೊಂದು ಅಪರೂಪದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕಿದ್ದೇನೆ.....

ನಾಟಕ, ಪರಿಸರ, ಪುಸ್ತಕ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾಳಜಿ ಇವುಗಳಿಂದಲ್ಲವೇ ನಮ್ಮ ನಿಜವಾದ ಸಂಬಧಗಳು ಹುಟ್ಟುವುದು ಮತ್ತು ಅದಕೊಂದು ಹೊಸ ಅರ್ಥ ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುವುದು.........

ಹೀಗೊಂದು ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆ...

2010-02-26T04:15:00.000-08:00

ಗೆಳೆಯ ಮಣಿಕಾಂತ್ - ಅವಧಿ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಯಡಿಯೂರಪ್ಪನವರ ಕುರಿತು, ಗಣಿ ಪರವಾನಗಿ ಕುರಿತು ಅವರ ನಿಲುವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಪತ್ರ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಮಣಿಯ ಪತ್ರ ಓದಲು ಇ ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ...

http://avadhi.wordpress.com/2010/02/25/%e0%b2%b8%e0%b2%bf-%e0%b2%8e%e0%b2%82-%e0%b2%af%e0%b2%a1%e0%b2%bf%e0%b2%af%e0%b3%82%e0%b2%b0%e0%b2%aa%e0%b3%8d%e0%b2%aa%e0%b2%a8%e0%b2%b5%e0%b2%b0%e0%b2%bf%e0%b2%97%e0%b3%86-%e0%b2%ae%e0%b2%a3/

ಮಣಿಯ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೀಗಿದೆ...

ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳಿಗೆ ನಿಮ್ಮ ಯಾವುದೇ ಕಾಳಜಿಗಳು ಕೇಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರದು ಜಾಣ ಕಿವುಡು. ತುಘಲಕ್ ದರ್ಬಾರ ನಡೆದಿದೆ ಇಲ್ಲಿ. ಒಂದು ಪ್ರದೇಶದ ಭೌಗೋಲಿಕ ಸಂಪತ್ತು ಆ ಪ್ರದೇಶದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾಳಜಿಯನ್ನು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಮಾತು ನಮ್ಮ ಸನ್ಮಾನ್ಯ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳ ಪಾಲಿಗೆ ಅರಣ್ಯರೋದನವಾಗಿದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ಕಾದು ನೋಡಿ…ಇದೇ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳು ಒಂದೋ ಇದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಸೃಷ್ಟಿ ಎಂತಲೋ ಅಥವಾ ಇಂತಹ ತಪ್ಪು ಮತ್ತೆ ಪುನರಾವರ್ತನೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತಲೋ ಹೇಳಿಕೆಕೊಟ್ಟು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲಿನ ಭಾರವನ್ನು ಇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಗುಡಿ ಗುಂಡಾರಗಳಿಗೆ ತಿರುಗಿ ತಮ್ಮ ಹರಕೆಯನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಣದಲ್ಲಿ ತೀರಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಥೂ ನಿಮ್ಮ….ನಿಮಗೇನಾದರೂ ಮಾನ, ಮರ್ಯಾದೆ, ನಾಚಿಕೆಗಳ ಅರ್ಥ ತಿಳಿದಿದ್ದರೆ ನಮ್ಮ ನಾಡನ್ನು, ನಾಡಿನ ಸಂಪತ್ತನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮೊದಲು ಮಾಡಿ. ನಂತರ ನಿಮ್ಮ ಕುರ್ಚಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿ.

ನೀವೂ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯಿಸಿ...

ನಾನು ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ...ಆದರೆ.....

2010-02-22T04:55:00.000-08:00

ಜನವರಿ ೨೯ ಹಾಗೂ ೩೦ ರಂದು ನಾನು ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಕಲಿತ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದವರು ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಮಟ್ಟದ ಮಾಧ್ಯಮ ಕುರಿತ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಕ್ಕೆ ನನ್ನನ್ನು ಉಪನಾಸಕರಲ್ಲೊಬ್ಬನೆಂದು ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದರು. ಹೀಗಾಗಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ನನಗಿರುವ ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನನ್ನ ಕಿರಿಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಂದು ನಾನ್ಉ ಎಂದಿನಂತೆ ನನ್ನ ಧಾರವಾಡದ ಎಲ್ಲ ಹಳೆಯ ಗೆಳೆಯರನ್ನು ಕಂದು ಮಾತನಾಡಿಸಿದೆ. ಅನೇಕರು ನನ್ನನ್ನು "ಏನಪಾ ಯಾವ ನಾಟಕಾ ಮಾಡಸ್ಲೀಕತ್ತೀ" ಎಂದೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು. ನಾನು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಕಂಬಾರರ "ಜೋಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ" ಎಂದಾಗ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ಜನಪದ ಪ್ರಕಾರದ ನಾಟಕ ಅದರಲ್ಲೂ ಸಂಗೀತಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಅದಕ್ಕೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮೆರಗು ನೀಡಲು ನನ್ನಿಂದ ಸಾಧ್ಯ ಎಂದು ನನ್ನ ಅನೇಕ ಮಿತ್ರರು ತಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರು.

ನಾನು ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಲ ನನ್ನ ಗುರುಗಳಾದ ಶ್ರೀ. ಬಿ.ವಿ. ಕಾರಂತರ ಹತ್ತಿರ ನನ್ನ ಮನದಾಳದ ಮಾತನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. "ಮೇಷ್ಟ್ರೇ ನಾನು ಒಂದು ನಾಟಕವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುತ್ತೇನೆ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ತಾವು ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಬೇಕು" ಎಂದಿದ್ದೆ. ಅದಕ್ಕವರು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಒಪ್ಪಿ, ನನ್ನ ಬೆನ್ನಮೇಲೆ ಕೈಯಾಡಿಸಿದ್ದರು. ಮುಂದೆ ಕಾರಂತರ ಆರೋಗ್ಯ ತೀರ ಹದಗೆಟ್ಟಿತು, ನಮ್ಮಿಂದ ತುಂಬಾ ದೂರ ಸಾಗಿ ಬಿಟ್ಟರು...ಅವರಿಂದ ನನ್ನ ನಿರ್ದೇಶನದ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಸಂಗೀತ ಮಾಡಿಸುವ ಕನಸು ಕನಸಾಗಿಯೇ ಉಳಿದು ಹೋಯಿತು. ಆದರೆ ಕಾರಂತರು ಈಗಾಗಲೇ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿರುವ ನಾಟಕವನ್ನು ಏಕೆ ನಿರ್ದೇಶಿಸಬಾರದು ಎಂಬ ನನ್ನ ಆಸೆಗೆ ಒತ್ತಾಸೆಯಾಗಿ ನಿಂತವರು ರಾ.ಶಿ.ಕುಲಕರ್ಣಿ. ನಾನೂ ಸಹ ಒಪ್ಪಿ ಅವರು ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿರುವ "ಜೋಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ" ನಾಟಕವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸುವ ಸಿದ್ಧತೆಯನ್ನು ನಡೆಸಿದೆ.

ಧಾರವಾಡದ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬ ನಾನು ಈ ನಾಟಕವನ್ನು ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಂಬ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ "ಧನ್ಯಾ...ಹುಶಾರ್...ಈ ನಾಟಕ ಭಾಳ ಡೇಂಜರ್...ಛೋಲೋತ್ನಂಗ ಪೂಜಾ ಮಾಡ್ಸಿ ಆಮ್ಯಾಲ ಈ ನಾಟಕಾ ಮಾಡಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕು" ಅಂದ....ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಅವನತ್ತ ನೋಡಿ ನಕ್ಕು ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸದ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿದೆ.

ಆದರೆ ಒಂದು ಮಾತನ್ನಂತೂ ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಲೇ ಬೇಕು...ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಹೇಳಿದ ಅಂತಲೊ ಅಥವಾ ಈ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಆ ರೀತಿಯ ಕಳಂಕ ಅಂಟಿದೆಯೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಬರೊಬ್ಬರಿ ೨೮ ವರ್ಷಗಳ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅನುಭವದಲ್ಲಿ ನಾನು ಈ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿಸಿದ ಕಿರಿಕಿರಿ, ತೊಂದರೆ ಬೇರೆ ಯಾವ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿಯೂ ಅನುಭವಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ತಂಡದ "ಮ್ಯಾನೇಜರ್" ಎಂದೇ ಹೆಸರಾಗಿರುವ ಹಿರಿಯರಾದ ಸದಾನಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮನ ಮಗಳ ಮದುವೆಗೆಂದು ಸಂಸಾರ ಸಮೇತರಾಗಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದರು.ಅವರು ನಮ್ಮ ಇಡೀ ತಂಡದ ಯಜಮಾನರು. ಎಲ್ಲ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳನ್ನು ಸ್ವತಃ ನಿಂತು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವವರು. ಅವರ ಮಗಳು ನನ್ನ ಈ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಳು. ನಾಟಕ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಇನ್ನು ಕೇವಲ ೬ ದಿನ ಮಾತ್ರ ಇತ್ತು. ನನ್ನ ಒತ್ತಡ ಯಾರ ಮುಂದೆಯೂ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ...ಫೆಬ್ರುವರಿ ೭ ರಂದು ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿ ಸದಾನಂದ ಅವರ ಮಗಳು ಮತ್ತೆ ೮ ನೇ ತಾರೀಖಿನಂದು ನಮ್ಮ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಹಾಜರಾದಳು. ಸದಾನಂದ್ ಅವರು ೯ ನೇ ತಾರೀಖಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಬೇಕಿತ್ತು. ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆ ಸರಿಯಾಗಿ ೧೦ ೩೦ ರ ಸಮಯ ಸದಾನಂದ್ ಅವರಿಂದ ನನಗೆ ಫೋನ್ ಕರೆ..ಅದರಲ್ಲಿ ಅವರಿಂದ ಯಾವುದೇ ಮಾತಿಲ್ಲ..ಕೇವಲ ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆ..ಅವರ ಅಣ್ಣ ಹೃದಯಾಘಾತದಿಂದ ನಿಧನ ಹೊಂದಿದ್ದರು!...ನನ್ನಲ್ಲಿ ಆಡಲು ಯಾವ ಮಾತುಗಳು ಉಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ....ಅವರ ಮಗಳಿಗೆ ನಾನೇ ಸಾಂತ್ವನ ಹೇಳಿ ಊರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದೆ....ಅವಳು ಇನ್ನೂ ಅತ್ತ ಊರಿನ ಬಸ್ಸ್ ಹತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..ಆಗಲೇ ನನಗೆ ಪೋನಾಯಿಸಿ "ಅಂಕಲ್...ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಾನೇ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ...ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾನು ತಿರುಗಿ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತೇನೆ...ಯಾವುದೇ ಕಾರಣಕ್ಕೂ ನಿಮ್ಮ ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ...." ಅವಳು ಪಾಪ ಇನ್ನೂ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಳೇನೋ....ನಾನೇ ಫೋನ್ ಕಟ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ......

ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ಆ ಹುಡುಗಿ ೧೦ ನೇ ತಾರಿಖಿನ ಸಂಜೆಗೆ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಹಾಜರಾದಳು...ಸದಾನಂದ್ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಹಂಚಿದ್ದಾಯಿತು...ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿಯೇ ರಷ್ಮಿ (ಸದಾನಂದ್ ಅವರ ಮಗಳ ಹೆಸರು) ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಬೇರೆಯವರನ್ನು ತಯಾರಿಮಾಡಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು...ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ನಡೆಯುತ್ತಿದಂತೆಯೆ..ನಮ್ಮ ನಟ ಮಹಾಶಯರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಬರುವುದು...ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಕ್ಯಾರೇ ಅನ್ನದ ಅವರ ನಿಲುವು.... ಅವೆಲ್ಲವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸದಾನಂದ್ ಅವರ ಅನುಪಸ್ಥಿತಿ..ನನ್ನನ್ನು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸಿತ್ತು....

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡಬೇಕೆಂದು ನಾವು ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮುಂಬೈ ಕಡೆಗೆ ಪ್ರಯಾಣ ಬೆಳೆಸಿದ್ದಾಯಿತು. ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೨ ರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುಮಾರು ೮.೩೦ ರ ಸಮಯ ಸದಾನಂದ್ ಅವರಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಫೋನ್!...ಅವರ ಅಣ್ಣನವರ ನಿಧನದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ..ಆ ಆಘಾತವನ್ನು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗದೇ, ಸದಾನಂದ್ ಅವರ ಅಕ್ಕನ ಮಗ ಸೈನೈಡ್ ಸೇವಿಸಿ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ....ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ರಷ್ಮಿಗೆ ತಿಳಿಸದಂತೆ ಅವರ ನಮ್ರ ವಿನಂತಿ!....

ಈ ಎಲ್ಲ ತೊಂದರೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ರಷ್ಮಿಯ ಧ್ವನಿ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಿತ್ತು..ಮಾತನಾಡಲೂ ಆಗದಷ್ಟು ತೊಂದರೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು ಹುಡುಗಿ....ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಾಗೆಯೇ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡು ಮುಂಬೈ ತಲುಪಿ, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ೨-೩ ತಾಲೀಮುಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ, ಫೆಬ್ರುವರಿ ೧೪ ರಂದು ಪ್ರದರ್ಶನವನ್ನು ನೀಡಿ ರಂಗದಿಂದ ಕೆಳಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ನನಗೆ ತುಂಬಿದ ಸಭಾಂಗಣದಿಂದ ಕೇವಲ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಕರತಾಡನ ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು....ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಸದಾನಂದ್, ಅವರ ಅಣ್ಣ....ಎಲ್ಲರೂ ನನ್ನ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೋದರು.....ಕಣ್ಣಂಚಿನಲ್ಲಿ ನೀರಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು....ನಾಟಕವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮನದಲ್ಲಿ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ!...

ಅಂದ ಹಾಗೆ...ಶಂಕರ‍್ನಾಗ್ ಸಹ "ಜೋಕುಮಾರಸ್ವಾಮಿ" ನಾಟಕವನ್ನು ಚಲನಚಿತ್ರವನ್ನಾಗಿಸುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾಗಲೇ ಭೀಕರ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿ ದುರಂತ ಸಾವಿಗೀಡಾದರು.....

ಒಂದೆಡೆ ಯಜಮಾನನ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವು...ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಹೇಸಿಗೆ ತರಿಸುವಷ್ಟು ರಾಜಕೀಯ...

2009-12-30T23:52:00.000-08:00

ಮನೆಯ ಯಜಮಾನನ ನಿರ್ಗಮನವಾಗಿದೆ...ಅಲ್ಲಿ ಈಗ ಕೇವಲ ನೀರವ ಮೌನ ಮಾತ್ರ....ಬಿಕ್ಕಳಿಕೆಗಳಿಗೂ ಹೊಸ ಅರ್ಥಗಳು ಹುಟ್ಟಲಾರಂಭಿಸಿವೆ....ಹುಟ್ಟು ಸಾವುಗಳನ್ನು ನಾನು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತ ಬಂದವ...ನನ್ನ ಪ್ರಾಣ ಸ್ನೇಹಿತನ ತಂದೆಯವರು ನನ್ನ ತೊಡೆಯ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಸಾವನ್ನು ಕಣ್ಣಾರೆ ಕಂಡವ ನಾನು..ಆಗ ನನಗೆ ೨೩ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸು....ಆಗಲೂ ಸಹ ನನಗೆ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ಒಂದು ಹನಿ ನೀರು ಹೊರಬರಲಿಲ್ಲ...ಬದಲಾಗಿ ಅವರ ನಿರ್ಜೀವ ದೇಹವನ್ನು ನನ್ನ ತೊಡೆಯಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಸಿದವನೆ ಹೊರಗೆ ಅವರ ಅಂತಿಮ ಸಂಸ್ಕಾರದ ತಯಾರಿಗಳನ್ನು ಮಾಡುವತ್ತ ನಡೆದೆ....

ಆದರೆ ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಡಾ. ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅವರ ಸಾವು ನನ್ನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತರಹದ ಮೂಕವೇದನೆಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ....ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್‍ಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ನಿಧನದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೆ ಅದೆಲ್ಲಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ದುಖಃ ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೆ ತಾನೇ ಉಕ್ಕಿ ಬಂತು....ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ವಿಷ್ಣು ಒಬ್ಬ ಮಾನವತಾವಾದಿ..ಎಂದಿಗೂ ಅವರು ತಾವಾಗಿಯೇ ಗೊಂದಲಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳಲಿಲ್ಲ...ರಾಜಕೀಯದಿಂದ ನಾನೊಂದು ತೀರ ನೀನೊಂದು ತೀರ ಎಂಬಂತೆ ಬದುಕಿದರು....ಅದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ....ಇಂಟರೆಸ್ಟಿಂಗ್ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್...ಮುಂದೆ ಅನಿರುದ್ಧ ಅವರ ಅಳಿಯನಾದ...ಅವನು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಗರಡಿಯಲ್ಲಿ ಪಳಗಿದವ..ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಾಟಕ ಮಾಡಿದ ಹುಡುಗ....ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಅವನಿಗಿರುವ ನಿಷ್ಠೆ, ಒಲವನ್ನು ಯಾರೇ ಆಗಲಿ ಮೆಚ್ಚಲೇ ಬೇಕು...ಅವನ ತಂಗಿ ಅರುಂಧತಿ ಸಹ ಅಷ್ಟೇ...

ಇಡೀ ರಾಜ್ಯ ವಿಷ್ಣು ಅವರ ಸಾವಿನ ಶೋಕಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತು..ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಘೋಷಿಸಿ ಅಗಲಿದ ಜೀವಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಕೋರಿತು....ಆದರೆ...ನಮ್ಮ ನೀಚ ನಾಲಾಯಕ್ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಇದೇನೂ ತಮಗೆ ಸಂಬಂಧವೇ ಇಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬಂತೆ ವರ್ತಿಸಿದ್ದು, ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಕರ್ನಾಟಕವೇ ತಲೆ ತಗ್ಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿತು. ಒಂದು ಕಡೆ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅವರ ಸಾವಿಗೆ ಸಂತಾಪ ಸೂಚಿಸುವ ಸಲುವಾಗಿ ರಾಜ್ಯದ ಎಲ್ಲ ಶಾಲಾ ಕಾಲೇಜುಗಳಿಗೆ ರಜೆ ಘೋಷಿಸಿದ ಸರ್ಕಾರ, ವಿಧಾನ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಇದನ್ನಾವುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ವಿಧಾನ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆಯ ಪ್ರಕ್ರೀಯೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿತು. ಇದು ನಮ್ಮ ನಾಡಿನ ಹಿರಿಯ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಕೊಡುವ ಗೌರವವೇ? ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಾಗದ ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿಪಕ್ಷದ ನಾಯಕರುಗಳು ಅಲ್ಲಿ ವರ್ತಿಸಿದ ರೀತಿ ಇನ್ನೂ ಘೋರ....

ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿಗಳೆ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಖುರ್ಚಿ ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಸರ್ಕಸ್ ಗಳಿಂದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಾದ ನಮಗೆ ವಾಕರಿಕೆ ಬರುತ್ತಿದೆ....ನಿಮಗೆ ಶೇಮ್! ಶೇಮ್!! ನಾಚಿಕೆಯಾಗಬೇಕು ನಿಮ್ಮಂತಹ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರಿಗೆ...ವಿಧಾನ ಸಭಾಧ್ಯಕ್ಷರ ಆಯ್ಕೆ/ಚುನಾವಣೆ ಒಂದು ದಿನ ಮುಂದೂಡಿದ್ದರೆ ಇಡೀ ವಿಶ್ವ ಪ್ರಳಯ ವಾಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಅಥವಾ ನಿಮ್ಮ ಬೊಕ್ಕಸಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬೀಳುವ ಮಾಮೂಲಿ ನಿಂತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತೇ? ಥೂ ನಿಮ್ಮ....ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ..ಮತ್ತೆ ಜನರ ಮುಂದೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದು....ಇಂತಹ ತಪುಗಳನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡುವುದು...ಏನಾಗಿದೆ ನಿಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿಗೆ?

ಒಂದು ಕಡೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹಾರಾಟ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಗೂಂಡಾ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡವರ ಕೆಲವರ ಪುಂಡತನ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅನೇಕ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರು/ಜೀಪುಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡದ ಧ್ವಜವನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು, ಕಚೇರಿಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಸುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಯಾರಾದರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರೋಧ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಲ್ಲಿ ಅವರ ಅಂಗಡಿ ಮುಗ್ಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸ ಗೊಳಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಸಹ ಮನ ಬಂದಂತೆ ಥಳಿಸಿ ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಾಲ್ಕಿತ್ತುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕಾಗಿ ಈ ಎಲ್ಲ ಸಾಹಸ? ಹೀಗೆ ಒತ್ತಾಯ ಪೂರ್ವಕವಾಗಿ "ಬಂದ್" ಮಾಡಿಸಿ ಇವರುಗಳು ಏನನ್ನು ಸಾಧಿಸ ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ? ಬದಲಿಗೆ ವಿಷ್ಣುವರ್ಧನ್ ಅವರ ಅಂತ್ಯ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಗಲಭೆಯ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅದನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ಇವರು ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದರೆ ಅದು ನಾಡಿನ ಉಳಿದೆಲ್ಲರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಗತಿ ಬರುವ ಲಕ್ಷಣಗಳಂತೂ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ತೋರುತ್ತಿಲ್ಲ....

ಮಣಿಯ ದೈತ್ಯ ಬರವಣಿಗೆಗೆ ಮತ್ತು ಅವನ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಗೆ....ಸಾವಿರ ಸಾವಿರ ಸಲಾಮ್!!!

2009-12-28T22:38:00.000-08:00

ಅದೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ....ನಾನು ಗೂಗಲ್ ಚಾಟ್‍ನಲ್ಲಿ ಬಂದಾಗ ಮಣಿ ಬಂದು ಹೆಲ್ಲೋ ಸಾರ್ ಎಂದು ಮಾತನಾಡಲು ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ನನಗಂತೂ ಇಲ್ಲ ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ...ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಟೈಮ್‍ಪಾಸ್ ಗೆಳೆಯರಾದರೆ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಸಾಗಹಾಕಬಹುದು..ಆದರೆ ಮಣಿಯ ದೈತ್ಯ ಬರವಣಿಗೆ ಹಾಗೂ ಆತನ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮಾತೇ ಹೊರಡುವುದಿಲ್ಲ....

ನನ್ನ ಬಹುತೇಕ ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗಕ್ಕೆ ಮಣಿಯ ಪರಿಚಯವಿದೆ. ನನಗೆ ಈತನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಸುದ್ದಿಗಳು ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು ಮತ್ತು ಇವನ ಒಡನಾಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾದದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜಿ.ಎಚ್. ಯಾರಿಗೋ ತಮಾಷೆ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿ ಒಂದಿಲ್ಲೊಂದು ಅವಘಡಗಳಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದು..ಮತ್ತು ತನ್ನ ಅವಘಡಗಳನ್ನು ತಾನೇ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ಗೇಲಿಗೊಳಗಾವುವುದು...ಇವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು ಜಿ.ಎಚ್ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ರಸವತ್ತಾಗಿ ವರ್ಣನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆ ಹಟಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ನಾನು ಮಣಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದೆ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ಅಂತಹ ಒಂದು ಸಂದರ್ಭ ಒದಗಿ ಬಂದಾಗ ಮಣಿಯನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೆ...ಜಿ.ಎಚ್ ಅವರ ಸಾಂಗತ್ಯದಿಂದ ನಾವು ಬಹಳ ಬೇಗ ತೀರ ಹತ್ತಿರದವರಾಗಿ ಬಿಟ್ಟೆವು....ಸಾಹಿತ್ಯದ ಕುರಿತು, ಬರವಣಿಗೆಯ ಕುರಿತು, ನಮ್ಮ ಗೆಳೆಯರ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆಗಳು ಆರಂಭವಾದವು...ನಮ್ಮ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಸಹ ಚರ್ಚಿಸುವಷ್ಟು ನಾವು ಹತ್ತಿರದವರಾದೆವು...ಅದೊಂದು ತರಹದ ವಿಚಿತ್ರ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಯೆಂದೆ ಹೇಳಬೇಕು...ರಾತ್ರಿ ೧೨ ಆಗಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಆತಂಕವಿಲ್ಲದೇ ನನ್ನ ಮೊಬೈಲಿಗೆ ಸಂದೇಶ ರವಾನಿಸಿ ನನ್ನನ್ನು ಡಿಸ್ಟರ್ಬ್ ಮಾಡಬಲ್ಲ ಏಕೈಕ ವ್ಯಕ್ತಿ ಈ ಮಣಿ...ಅವನ ಬರವಣಿಗೆಯಂತೂ....ಅಬ್ಬ...ಈಗ ಅವನು ಬರೆದ "ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ...." ಪುಸ್ತಕ ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಮೆಣಸಿನಕಾಯಿ ಬಜ್ಜಿಗಳಂತೆ ಖರ್ಚಾಗುತ್ತಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ...ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಮಣಿನೇ ಹೇಳಿದ್ದ..ಪತ್ರಕರ್ತರ ಜೀವನದಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ಹೀಗೆ ಉತ್ತಮ ಮೊತ್ತದ ಹಣವನ್ನು ನೋಡಬಹುದೆಂದು ನಾನು ನನ್ನ ಈ ಪುಸ್ತಕ ಮಾರಾಟವಾಗುತ್ತಿರುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಸಾರ್ ಎಂದು...

ಅವನ ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಸಮಯ ಅಂಕಣವಂತೂ ತುಂಬಾ ಜನಪ್ರೀಯತೆಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದೆ. ಆ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಅವನು ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಬರೆದ "ಚಂದಕಿಂತ ಚಂದ ನೀನೆ ಸುಂದರ..." ಹಾಡಿನ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ತನ್ನ ಆಸೆ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿ, ಆ ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಸಮಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ ಕೊಡಲು ನನಗೆ ಬರೊಬ್ಬರಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳ ಕಾಲು ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದ. ಆಗ ನನ್ನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಗಾಗಿತ್ತೆಂದರೆ ಅಕ್ಷರ ಶಹ: ನಾನು ಮಣಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಿ ಓಡಾಡುವಂತಹ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು.......ಒಂದು ದಿನ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಸಿಕ್ಕರು, ಅವರಿಂದ ಮಾಹಿತಿ ಕಲೆಹಾಕಿ ಅದನ್ನು ಮಣಿಗೆ ತಲುಪಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗಾದ ಆನಂದಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ..ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಅದು ಅವನ ಅಂಕಣದಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷವಾಯಿತು...ಆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅವನಿಗೆ ನಾನೇ ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆಂಬ ಶರಾ ಬೇರೆ ಇತ್ತು...ನನಗೆ ಹಾಗೂ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರಿಗೆ ಬಿಡುವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ಫೋನ್ ಕರೆಗಳು...

ಅಂದು ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ನನಗೆ ನೇರವಾಗಿ ಫೋನಾಯಿಸಿ.."ಧನಂಜಯ ಅವರ ನಿಮ್ಮ ಲೇಖನ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದಾಗಿ ಬಂದೈತಂದರ..ನನ್ನ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದಿನ ಗೆಳೆಯರು, ಗೆಳತ್ಯಾರು ಎಲ್ಲರು ನನ್ನನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡು ಫೋನ್ ಮಾಡಾಕತ್ಯಾರ..." ಇದನ್ನು ಮಣಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ "ಸಾರ್ ನಾನು ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದದ್ದು ಸಾರ್ಥಕ ಆಯ್ತು ಇವತ್ತಿಗೆ" ಎಂದು ಬಿಟ್ಟ...ತುಂಬ ಭಾವುಕ ಜೀವಿ ಅದು...

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅವನ ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಸಮಯ ಪುಸ್ತಕದ ಬಿಡುಗಡೆ ಜನೆವರಿ ಹತ್ತರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಮಣಿ..ಪುಸ್ತಕ ಬಿಡುಗಡೆಯ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳೋಣ ಬನ್ನಿ ಎಂದು ಎಲ್ಲರನ್ನು ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ...ನೀವು ಸಹ...ದಯವಿಟ್ಟು ಅಂದು ಬಿಡುವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ...ಹಳೆಯ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳೋಣ...ಬನ್ನಿ ಪ್ಲೀಸ್....

ಪಾಪ ಮುಗ್ಧರು..ಬರೆಯಲಿ ಬಿಡಿ.....!!!

2009-12-14T23:02:00.000-08:00

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ರಂಗಾಯಣ ಕುರಿತಾಗಿ ಸರಣಿ ಲೇಖನಗಳು ಬರಲಾರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ರಂಗ ಕಲಾವಿದರು, ಸಾಹಿತಿಗಳು, ರಂಗಾಯಣದ ಫಲಾನುಭವಿಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಕಂಪದ ಅಲೆಗಳು ಏಳಲಾರಂಭಿಸಿವೆ.

"ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರ ಬಗ್ಗೆ ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಬರೆಯಬಾರದಾಗಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಸರಕಾರಿ ಗುಮಾಸ್ತರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸಂಬಳಕ್ಕಿಂತಲೂ ಕಡಿಮೆ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ. ಅವರ ಬದುಕು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿದೆ"...ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಮಾತುಗಳು ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿವೆ. ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ರಗಲೆಗಳ ಕುರಿತು ಸರಣಿಯಾಗಿ ಲೇಖನಗಳು ಬಂದ ನಂತರ, ಇದನ್ನು ಖಂಡಿಸಲೆಂದೇ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಏರ್ಪಡಿಸಿ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರ ಬಗ್ಗೆ ಕಳಕಳಿ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ದುರಂತವೆಂದರೆ ಇದೇ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳು ಅಲ್ಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಚರ್ಚೆನಡೆಸಲು ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕಂಡುಹಿಡಿಯುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಮಾಡದೇ ಇರುವುದು.

ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರೊಬ್ಬರು ಇತ್ತೆಚೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದು, ನನ್ನ ಕೆಲ ರಂಗ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದರೆಂಬ ಸುದ್ದಿಯೂ ಬಂತು. ಅವರ ಪ್ರಕಾರ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ಕುರಿತು (ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ) ಬರೆಯುತ್ತಿರುವವರೆಲ್ಲ ಪಾಪ ಮುಗ್ಧರು, ಅವರಿಗೆ ರಂಗಾಯಣ ಹೇಗೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ ಎಬ ಅರಿವಿಲ್ಲ. ಆ ಕುರಿತು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲವಂತೆ. ಹಾಗಿದ್ದರೆ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳು ನಡೆಸಿದ ಸಂವಾದ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಏತಕ್ಕೆ? ಇದೊಂದು ವ್ಯವಸ್ಥಿತವಾದ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಹುನ್ನಾರ. ಸ್ವಾಮಿ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಕೇವಲ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ರಾಜ್ಯದ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಹ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ಅವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ತೆರೆದು ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿರಬೇಕಷ್ಟೇ.

ಒಂದು ಕಡೆಯಿಂದ ಪ್ರಗತಿಪರರು, ಜನಪರ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ದನಿ ಎತ್ತುವವರು ಎಂದೆಲ್ಲಾ ಬೊಗಳೆ ಬಿಡುವ ದಾಸಯ್ಯಗಳೆ, ಮಠಗಳ ಬಾಗಿಲು ಬಡಿದು, ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಕಾಲು ಹಿಡಿದು, ತಮ್ಮನ್ನು ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸುವಂತೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಆದೇಶ ನೀಡುವಂತೆ ದುಂಬಾಲು ಬೀಳುತ್ತಾರೆ. ಇನೊಂದೆಡೆ, ಶ್ರೀ. ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆಯವರನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನೇಮಿಸಿದ ನಂತರ ಎದ್ದ ಅನೇಕ ವಿವಾದಗಳಿಗೆ ಪತಿಕ್ರೀಯೆಯಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕೆಲವು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಗುತ್ತಿಗೆದಾರರು ಮತ್ತು ಅವರ ಬಾಲಬಡುಕರು ಸರಕಾರದಿಂದ ಆದೇಶ ಬರುವವರೆಗೆ ಹಳೆಮನೆಯವರು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಬಾರದಿತ್ತು. ಅವರ್ಉ ತುಬಾ ಅವಸರ ಮಾಡಿದರು ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಾತನಾಡಿಕೊಂಡು ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಂಥ ವಿಪರ್ಯಾಸ ನೋಡಿ ಪತ್ರಿಕೆಯವರು ಏನು ಬೇಕದರೂ ಬರೆದುಕೊಳ್ಳಿ, ನಮ್ಮ ಕೆಲಸ ನಾವು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯತನದ ಪರಮಾವಧಿ.

ಇನ್ನು ಇದಕ್ಕೆ ಸರಕಾರದಿಂದ ಪರಿಹಾರ ಬಯಸ ಹೋದರೆ ಅದೊಂದು ಮೂರ್ಖತನದ ಪರಮಾವಧಿಯಾದೀತು. ಗಣಿ, ಧಣಿ, ರೆಸಾರ್ಟ್ ರಾಜಕೀಯಗಳಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋಗಿರುವ ನಮ್ಮ ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ ಹಾಗೂ ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ತುಘಲಕ್ ದರ್ಬಾರು ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಮತ್ತು ನಾವೆಲ್ಲ ನಮ್ಮು ಮುಂದೆ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಗಲು ದರೋಡೆಗೆ ಮೂಕ ಸಾಕ್ಷಿಗಳಾಗುತ್ತಿದೇವೆ.

ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ ತೋರದಿರುವವರಿಗೆ ಅಧಿಕಾರ ಬೇಕಾಗಿದೆ....

2009-12-10T22:18:00.000-08:00

ರಂಗಾಯಣದ ಕುರಿತು ಪ್ರಸ್ತುತ ಸ್ಥಿತಿಗತಿ ಹಾಗೂ ಅದಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರ ನೇಮಕ ಕುರಿತಾದ ಆಯ್ಕೆ, ನಿರ್ಧಾರ ಮುಂತಾದವುಗಳು ದಿನದಿಂದ ದಿನಕ್ಕೆ ಹೊಸ ರೂಪವನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿವೆ. ಇದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಸ್ವಾಗತಾರ್ಹ. ಇದು ಒಂದಿಲ್ಲ ಒಂದು ದಿನ ಹೀಗೆ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು. ಏಕೆಂದರೆ ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಈಗ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಅತ್ಯಂತ ತುರ್ತು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆ. ತನ್ಮೂಲಕ ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ದಿಕ್ಕು ಕಾಣುವಂತಾದರೆ ಅದು ಉತ್ತಮ ಬೆಳವಣಿಗೆ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಶ್ರೀ. ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆಯವರನ್ನು ತರಾತುರಿಯಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರೆಂದು ಸರಕಾರ ಹೆಸರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಪುಷ್ಠೀಕರಿಸುವಂತೆ ಕನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸೃತಿ ಇಲಾಖೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಸಹ ನೀಡಿತ್ತು. ತದ ನಂತರ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಅವರಿಗೆ ನಕ್ಸಲರ ಜೊತೆ ನಂಟಿರುವುದನ್ನು ಶಂಕಿಸಿ ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಸರಕಾರಕ್ಕೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ್ದರ ಕುರಿತು ವರದಿಗಳು ದಾಖಲೆ ಸಮೇತ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡವು. ಅಲ್ಲದೇ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕ ನೆಲೆಗಟ್ಟಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಗೂ ಪ್ರಯೋಗಾತ್ಮಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಾದ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಶ್ರೀ. ಹಳೆಮನೆಯವರ ಅನುಭವದ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ ಲೇಖನ ಸಹ ಪ್ರಕಟಗೊಂಡಿತು. ಇವೆಲ್ಲ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಹಿನ್ನಲೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಗೊಂದಲದಲ್ಲಿ ನೂಕುವಂತೆ ಅದೇ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೆ ನೀಡಿ "ಶ್ರೀ. ಹಳೆಮನೆ ಅವರ ಆಯ್ಕೆಯ ಕುರಿತು ಅಧೀಕೃತವಾಗಿ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸುವುದು, ಅವರನ್ನು ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರೆಂದು ಅಧಿಕಾರ ಸ್ವೀಕರಿಸುವಂತೆ ಆಹ್ವಾನಿಸುವುದು ಎಲ್ಲ ಸರಕಾರದ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ. ಈಗ ನಾವು ಕೇವಲ ಸರಕಾರದ ನಿರ್ಧಾರವನ್ನು ಕಾಯ್ದು ನೋಡಬೇಕಷ್ಟೇ" ಎಂಬಂತಹ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿದರು.

ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಕೆಲವು ಹಿರಿಯ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ಸರಕಾರದ ಈ ರೀತಿಯ ನಿರ್ಧಾರ ರಾಜಕೀಯ ಕುತಂತ್ರದಿಂದ ಕೂಡಿದ್ದು. ಪ್ರಗತಿಪರ ಚಿಂತಕರೆಲ್ಲ ನಕ್ಸಲರೊಂದಿಗೆ ನಂಟನ್ನು ಹೊಂದಿದವರೆಂದು ಸರಕಾರ ಯಾವತ್ತೂ ಬಿಂಬಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದೆ. ಇದು ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವ ಕೆಲಸ ಮುಂತಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡತೊಡಗಿದರು. ಇದೂ ಸಹ ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಯಾರೂ ಸಹ ರಂಗಾಯಣದ ಮೂಲ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲು ತಯಾರಿಲ್ಲ. ರಂಗಾಯಣವನ್ನು ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕವಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬ ಶಕ್ತ ಅನುಭವಿ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಅಗತ್ಯವಿರುವಂತೆಯೇ, ಅದನ್ನು ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಮುನ್ನಡೆಸುವ ನಾಯಕನ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಕೂಡ ಖಂಡಿತವಾಗಿ ಇದೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಈಗ ಇಂತಹ ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಂದ ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಆಯ್ಕೆಯ ಹಿಂದೆ ರಾಜಕೀಯ ಕುತಂತ್ರ ಅಡಗಿದೆ ಎಂಬಂತಹ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸೂಕ್ತ?

ರಂಗಾಯಣ ಆರಂಭವಾದಾಗಿನಿಂದ ಇಂದಿನ ವರೆಗೆ ೨೧ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರು ಯಾವುದೇ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಿಗೆ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುತ್ತ, ನಿರ್ದೇಶಕರ ಆಯ್ಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವೂ ಸಹ ಅತೀ ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಕಾರ್ಯ, ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗೆ ಹಾಕಿಸಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಬೇಳೆಯನ್ನು ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ ಸಾಧಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವುದು ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಲೋಕದ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು. ನಿರ್ದೇಶಕರ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರೀಯೆಯಲ್ಲಿ ಆದ ಗೊಂದಲಗಳಿಗೆ ವಿಭಿನ್ನ ರೀತಿಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತಿರುವ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳು ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರು ಹೇಗೆ ವರ್ತಿಸಬೇಕು, ಅವರು ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಕಾರ್ಯಗಳೇನು ಎಂಬ ಕುರಿತು ಏನಾದರೂ ಚೌಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿ ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಕಾರ್ಯ ಪ್ರವೃತ್ತರಾಗುವಂತೆ ಆದೇಶಿಸಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಅಥವಾ ಅದನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸರಕಾರದ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಅಧಿಕಾರಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ರೀತಿಯ ಸಲಹೆ ಸೂಚನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರೂ ಅದು ಕಾರ್ಯ ರೂಪಕ್ಕೆ ಯಾಕೆ ಬರುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟವರ ಕೊರಳ ಪಟ್ಟಿಹಿಡಿದು ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ ಏಕೆ? ಈ ರೀತಿಯ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರು ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆಯೇ ಅಥವಾ ಇಚ್ಛಾ ಶಕ್ತಿಯ ಕೊರತೆಯೇ?

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಕಾಪಾಡುವ ಹೊಣೆ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಮೇಲಿದೆ. ನಮ್ಮ ಕಾಳಜಿ ಕೇವಲ ಯಾವುದೇ ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣಗಳಿಗೆ, ವೇದಿಕೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗದಿರಲಿ. ಈಗ ರಂಗಾಯಣದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಕುರಿತು ಎಲ್ಲ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾಳಜಿಯುಳ್ಳ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರು ಬೀದಿಗಿಳಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಸರಿಯಾದ ಮಾರ್ಗವನ್ನು ತೋರುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇದೆ. ಸರಕಾರ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ವ್ಯಯಿಸುತ್ತಿರುವ ಹಣ ಬಿಳಿ ಆನೆಯನ್ನು ಸಾಕದಂತಾಗದೇ, ಆ ಹಣದ ಸಾರ್ಥಕ ಉಪಯೋಗವಾಗಿ ಇಡೀ ನಾಡಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಗೆ ನಾಂದಿಯಾಗಲಿ.

ರಂಗಾಯಣ.....ಸಾಕುಮಾಡಿ ರಾಮಾಯಣ!

2009-12-04T22:01:00.000-08:00

(ಪ್ರಸ್ತುತ ಲೇಖನವು ದಿನಾಂಕ ೦೯-೧೧-೨೦೦೯ ರ ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿ ವಾಚಕರಿಂದ ವ್ಯಾಪಕ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಿದೆ. ದಯವಿಟ್ಟು ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಗಳನ್ನು ದಾಖಲಿಸಿ.)

ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಇತ್ತೀಚಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ನಾನು ಇದನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನಾನೂ ಸಹ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದ ೨೫ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದು, ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಹಾಗೂ ರಂಗತಂಡಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಅನುಭವ ನನಗೂ ಇದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ ಕುರಿತು ಬರೆಯಲು ನಾನು ಅರ್ಹನೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ.

ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಸರಕಾರಿ ಕೃಪಾಪೋಷಿತ ಕಲಾವಿದರೆಂದು ಪಾಲನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇ ಈ ಎಲ್ಲ ಆವಾಂತರಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಗೆ ಕಾರಣ. ಯಾವುದೇ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಶೈಕ್ಷಣಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯಾಗಲಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದ ಯಾವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೂ ಸಹ ಉದ್ಯೋಗ ಖಾತ್ರಿಯ ಭರವಸೆಯನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಹಾಗೆ ನೀಡಿದ್ದು ನಿಜವೇ ಆಗಿದ್ದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿರೊದ್ಯೂಗ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಎಂದೋ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಸರಕಾರದ ಆಶ್ರಯ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಸರಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಅವರು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಲಾವಿದರಿಗೆ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಕಟ್ಟಳೆ ಇರಬಾರದು, ಅವರು ತುಂಬಾ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರು, ಅವರನ್ನು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಆಡಳಿತ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಇಡಬಾರದು ಎಂಬ ರಂಗಾಯಣ ಕಲಾವಿದರ ವಾದ. ಹಾಗಿದ್ದಲ್ಲಿ, ಸರಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇವರಿಗೆ ಬೇಕು ಆದರೆ, ಸರಕಾರಕ್ಕಿರುವ ನೀತಿ-ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು, ಅಲ್ಲಿನ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಶಿಸ್ತನ್ನು ಪಾಲಿಸಲು ಇವರಿಂದ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇ? ನಿಜವಾದ ಕಲಾವಿದನಾದವನು ಪರಸ್ಪರ ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು, ಗೌರವದಿಂದ ಕಾಣುವುದು, ನಾವು ಶಿಸ್ತಿನಿಂದ ವರ್ತಿಸಿ ಉಳಿದವರಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗುವಂತೆ ಇರುವುದು...... ಇವು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನಿಗೆ ಇರಬೇಕಾದ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಗುಣಧರ್ಮಗಳು. ಅದನ್ನೇ ಮರೆತು ಸಾರ್ವಭೌಮರಂತೆ ವರ್ತಿಸುವುದು ಅವರು ಇಡೀ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಶಿಸ್ತಿಗೆ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಅವಮಾನ.

ಶ್ರೀಮತಿ ಜಯಶ್ರೀ ಅವರು ರಂಗಾಯಣ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ರಾಜೀನಾಮೆ ನೀಡಿದ ನಂತರ ಈ ಎಲ್ಲ ರಂಪಾಟಗಳು ಬಯಲಿಗೆ ಬಂದಿವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಕಾರಂತರು ನಿರ್ದೇಶಕರಾಗಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಬಸವಲಿಂಗಯ್ಯ, ಪ್ರಸನ್ನ, ಜಂಬೆ ಇವರೆಲ್ಲರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಹ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ವರ್ತಿಸಿ, ಈ ಎಲ್ಲ ಹೆಸರಾಂತ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ಇರುಸು-ಮುರುಸು ಉಂಟುಮಾಡಿದ್ದು ಬಹಿರಂಗ ಗುಟ್ಟು. ಕೇವಲ ಇವರಲ್ಲದೇ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ದೇಶಗಳಿಂದ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಬಂದ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸಹ ಈ ರಂಗಾಯಣ ಕಲಾವಿದರ ಗೂಂಡಾಗಿರಿಯ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಿರುವುದು ಮೈಸೂರಿನ ಎಲ್ಲ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳಿಗೆ ತಿಳಿಯದ ವಿಷಯವೇನಲ್ಲ. ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರು ಕಳೆದ ೨೧ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಕ್ರಿಯಾತ್ಮಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುವುದು ಒತ್ತಟ್ಟಿಗಿರಲಿ, ಬೇರೆಯವರು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡುವ ಸೌಜನ್ಯ ಸಹ ಇವರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಕೇವಲ ಗೂಂಡಾ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು, ಇಡೀ ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಕಳಂಕ ತರುವ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ.

ಈ ಕಲಾವಿದರೆಲ್ಲ ಸರಕಾರಿ ಸಂಬಳ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಸರಕಾರದ ಎಲ್ಲ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಅವರಿಗೂ ಸಹ ಇತರ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರಿಗೆ ಅನ್ವಯವಗುವ ಎಲ್ಲ ಕಾಯಿದೆ ಕಾನೂನುಗಳು ಅನ್ವಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಇವರಾರೂ ಇದರಿಂದ ಹೊರತಲ್ಲ.

ರಂಗಾಯಣ ಕೇವಲ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಇದನ್ನು ನನ್ನಂತಹ ಅನೇಕ ಜನ ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿಯುಳ್ಳವರು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಹೇಳುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈಗ ನಾನೂ ಸಹ ಅದನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಉಚ್ಛರಿಸುತ್ತೇನೆ.

ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿರುವ ೧೮ ಜನ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಆರು ಗುಂಪುಗಳನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಅವರನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕದ ಆರು ಪ್ರಮುಖ ನಗರಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಮಾಡಿ ಅಲ್ಲಿ ರಂಗ ಭೂಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಹೇಳಬೇಕು. ಹೊಸ ಪ್ರತಿಭೆಗಳನ್ನು ಗುರುತಿಸುವುದು, ರಂಗ ತರಬೇತಿ ಶಿಬಿರಗಳನ್ನು ನಡೆಸುವುದು, ಹೊಸ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸುವುದು...ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಲು ಅವರಿಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನೀಡಬೇಕು.

ಸಧ್ಯದ ಪಾರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಯಾವ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ನೇಮಿಸುವ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ. ಸಧ್ಯ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ ರಂಗಾಯಣವು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಆಧೀನದಲ್ಲಿಯೇ ಇರಲಿ. ಇಲಾಖೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರು ರಂಗಾಯಣದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಉಸ್ತುವಾರಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ, ರಾಜ್ಯದ ಆರು ಪ್ರಮುಖ ನಗರ/ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ತೆರಳುವ ತಂಡದ ಕಾರ್ಯ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಉಪ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಸಬಹುದು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಪ್ರತಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿರುವ ರಂಗತಂಡಗಳಿಂದ ಒಬ್ಬ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಂತೆ ೫-೬ ಜನರ ಘಟಕವಾರು ರಂಗ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿ, ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯ, ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರು ಮತ್ತು ಆಯಾ ಘಟಕಗಳ ರಂಗ ಸಮಾಜದ ಸದಸ್ಯರು ಜೊತೆಗೂಡಿ ಸಮಾಲೋಚಿಸಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ರಂಗಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುವುದು.

ಹೀಗೆ ಆರು ತಂಡಗಳನ್ನಾಗಿ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳಿಗೆ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿದ ನಂತರ ಸರಕಾರದಿಂದ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರ ಸಂಬಳವನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿ ಸಿಗುವ ಹಣವನ್ನು ಎಲ್ಲ ಆರು ಘಟಕಗಳಿಗೆ ವಿಂಗಡಿಸಿ, ಅದನ್ನು ಮೂಲಧನವನ್ನಾಗಿರಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳಿಂದ ರಂಗ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕು.

ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶದ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಯದ ಉಪನಿರ್ದೇಶಕರು, ರಂಗ ಸಮಾಜದ ಸದಸ್ಯರು ಸೇರಿ, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರು ಮಾಡಿದ ಕಾರ್ಯಚಟುವಟಿಕೆಗಳ ಕುರಿತು ಪ್ರತಿ ಆರು ತಿಂಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಕಾರ್ಯ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ನಿರ್ದೇಶನಾಲಕ್ಕೆ ವರದಿ ಕಳುಹಿಸಿಕೊಡುವುದು. ಅದನ್ನು ಇಲಾಖೆಯ ನಿರ್ದೇಶಕರು ವಿವರವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲನೆ ನಡೆಸಿ, ಮುಂದಿನ ಮಾರ್ಗೋಪಾಯಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಅದರ ನಿರ್ದೇಶನದಂತೆ ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರು ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು.

ಆರೂ ಘಟಕಗಳಿಂದ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಹೊಸ ನಾಟಕ ತಯರಾಗಬೇಕು ಮತ್ತು ಎಲ್ಲ ಆರು ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಒಂದು ಕೇಂದ್ರೀಕೃತ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸಿ, ನಾಟಕೋತ್ಸವ, ವಿಚಾರ ಸಂಕಿರಣ ಮುಂತಾದ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹಮ್ಮಿಕೊಳ್ಳುವುದು.

ಒಂದು ಬಾರಿ ಅಸ್ತಿತ್ವಕ್ಕೆ ಬಂದ ರಂಗ ಸಮಾಜದ ಅವಧಿ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ವರೆಗೆ ನಿಗದಿ ಪಡಿಸಿ, ಎರಡು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಹೊಸ ರಂಗ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬಹುದು.

ರಂಗಾಯಣದ ಕಲಾವಿದರೆಲ್ಲ ಸರಕಾರದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ, ಈ ಸಲಹೆಗಳಿಗೆ ಒಪ್ಪಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಸರಕಾರ ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಗತ್ಯ ಕ್ರಮ ಜರುಗಿಸಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ರಂಗಾಯಣದ ಈಗಿನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ಎಂತಹ ಮೊಂಡುತನ ಬೆಳೆದಿದೆ ಎಂದರೆ ಅವರು ಯಾರ ಮಾತನ್ನೂ ಕೇಳುವ ಹಂತದಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ ತಮ್ಮದೇ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವವನ್ನು ಸಾಧಿಸಬೇಕೆಂಬ ಹಟದಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ತೋರುತ್ತದೆ. ಇತರ ಸರಕಾರಿ ನೌಕರರಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗುವಂತೆ ಇವರಿಗೂ ಸಹ ಕಟ್ಟು ನಿಟ್ಟಿನ ಕಾಯಿದೆಗಳು ಜಾರಿಗೆ ಬರಲಿ. ಅದರ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲಿ.

ಕನ್ನಡ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ರಂಗಾಯಣ ಅನಿವಾರ್ಯವೇ?

2009-11-26T06:03:00.000-08:00

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಾನು ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ರಗಳೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದೆ. ಈಗ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಇದನ್ನು ಬರೆಯಲು ಮುಖ್ಯವಾದ ಕಾರಣವೆಂದರೆ ಸರ್ಕಾರ ಶ್ರೀ. ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆಯವರನ್ನು ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಕಮಾಡಿ ಧಿಡೀರನೆ ಆದೇಶ ಹೊರಡಿಸಿ ತನ್ನ "ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು" ಕಳೆದುಕೊಂಡಂತೆ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಿಗೆ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ನೀಡಿರುವುದು.

ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಸೈದ್ಧಾಂತಿಕವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿರುವುದೇನೆಂದರೆ ಸರಕಾರ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ನೇಮಕ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಾನದಂಡ ಯಾವುದು? ಆ ಹುದ್ದೆಯ ಹಿಂದೆ ಆಕಾಂಕ್ಷಿಗಳು ನಡೆಸುತ್ತಿರುವ ಲಾಬಿಯ ಪ್ರಭಾವವೇ? ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ನೇಮಿಸಿ ತನ್ನ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡರೆ ಸಾಕೆನ್ನುವ ಮನೋಭಾವವಿರಬಹುದೇ? ಸರಕಾರದ ಯಾವ ನಿಲುವುಗಳೂ ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪದಿಸಲು ಇಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಒಬ್ಬ ಸಾಹಿತಿಯಾಗಿ, ಭಾಷಾ ವಿಜ್ಜಾನಿಯಾಗಿ, ನಾಟಕ ರಚನಾಕಾರರಾಗಿ ಶ್ರೀ. ಲಿಂಗ ದೇವರು ಹಳೆಮನೆ ಅವರನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಗೌರವಿಸೋಣ. ಆದರೆ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗಿರುವುದು ಇವರಂಥವರಲ್ಲ. ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ರಂಗಾಯಣದ ರೂಪರೇಷೆಗಳು ಹಾಗೂ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಸರಿಯಾದ ಅರಿವಿಲ್ಲವೆಂದು ಇಲ್ಲಿ ಸ್ಪಷ್ಠವಾಗುತ್ತದೆ. ರಂಗಾಯಣ ಒಂದು ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂಸ್ಥೆ. ಅದನ್ನು ಮುನ್ನಡೆಸಲು ಬೇಕಾಗಿರುವವರು ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಅನುಭವವಿರುವಂಥವರು. ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಬರೆದು, ತುಂಬಿದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಷಣಮಾಡಿ ತಮ್ಮ ಪಾಂಡಿತ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುವವರಿಗೆ ರಂಗಾಯಣದ ನಿರ್ದೇಶಕ ಹುದ್ದೆ ಅಲ್ಲ. ಒಂದು ವೇಳೆ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ಅನುಭವವಿರುವವರೇ ಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ, ಈಗ ರಂಗಾಯಣ, ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಆಧೀನದಲ್ಲಿದೆ. ರಂಗಾಯಣದ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ರಂಗಭೂಮಿಯ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿರುವವರು, ಸಂಶೋಧನೆ ಮಾಡಿರುವವರು ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಅನೇಕ ಜನ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅವರನ್ನೇಕೆ ಈ ಹುದ್ದೆಗೆ ಪರಿಗಣಿಸಲಿಲ್ಲ? ರಂಗಾಯಣ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿರುವ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಆ ಹುದ್ದೆಗೆ ಆ ಭಾಗದವರು ಮಾತ್ರ ಲಾಯಕ್ಕು ಎಂಬ ಸರಕಾರದ ಮನೋಭಾವವೇ?

ನಾನು ಈ ಹಿಂದೆ ಕೂಡ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದೆ. ರಂಗಾಯಣ ಕೇವಲ ಮೈಸೂರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಲ್ಲ. ಅದು ಇಡೀ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಇಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವೇದಿಕೆ. ಅಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರೂ ಸಹ ಕೇವಲ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ರಾಜಕೀಯ ಮಾಡುವ ಬದಲು ರಾಜ್ಯದ ವಿವಿಧ ಜಿಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ನೋಡಲಿ. ಅಲ್ಲಿನ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ದುಡಿಯಲಿ. ತನ್ಮೂಲಕ ಅವರು ಸರಕಾರದಿಂದ ಪಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಂಬಳಕ್ಕೆ ಒಂದು ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಒದಗಿಸಲಿ. ಅದು ಬಿಟ್ಟು, ಇಡೀ ವರ್ಷ ಕಚ್ಚಾಡಿ, ಕಿತ್ತಾಡಿ, ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಹೊತ್ತಿಗೆ "ಅಯ್ಯೋ ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿಯ ಬಹುರೂಪಿ ನಾಟಕೋತ್ಸವ ನಡೆಯುವುದು ಹೇಗೆ" ಎಂದು ಗೋಲಾಡುವುದು ಯಾವ ನ್ಯಾಯ? ರಂಗಾಯಣ ಕೇವಲ ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಬಹುರೂಪಿಯಂತಹ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ನಾಟಕೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಿದರೆ ಸಾಕಾ? ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅದರ ಕಾರ್ಯವ್ಯಾಪ್ತಿ ಮುಗಿದು ಹೋಯ್ತಾ? ಹಾಗದರೆ ಈ ಕೆಲಸವನ್ನು ಕೇವಲ ರಂಗಾಯಣವೇ ಏಕೆ ಮಾಡಬೇಕು? ಬಹುರೂಪಿಯಂತಹ ನಾಟಕೋತ್ಸವಗಳನ್ನು ಕರ್ನಾಟಕ ನಾಟಕ ಅಕಾಡಮಿಯಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲ ರಂಗತಂಡವಾಗಲೀ ಸಂಘಟಿಸಬಹುದು.

ಶ್ರೀ. ಲಿಂಗದೇವರು ಹಳೆಮನೆಯವರು ರಂಗಭೂಮಿಯ ಕುರಿತು ಸಾಕಷ್ಟು ಓದಿಕೊಂಡವರು, ಅನೇಕ ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಪ್ರಬಂಧಗಳನ್ನು ಮಂಡಿಸಿದವರು ಮತ್ತು ನಾಲ್ಕಾರು ನಾಟಕಗಳನ್ನು ರಚಿಸಿದವರು. ಅವರು ಕರ್ನಾಟಕ ನಾಟಕ ಅಕಾಡಮಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿದ್ದರೆ ಯಾವ ಅಭ್ಯಂತರವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ರಂಗಾಯಣದಂತಹ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಗೆ ಅವರನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನಾಗಿ ನೇಮಿಸಿರುವುದು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಸ್ವಾಗಾತರ್ಹವಲ್ಲ. ರಂಗಾಯಣಕ್ಕೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಬೇಕೆ ಬೇಕು ಎಂದಾದರೆ, ನಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲರಾಗಿರುವ ಅನೇಕ ಜನ ರಂಗ ಕರ್ಮಿಗಳಿದ್ದಾರೆ. ಅಪಾರವಾದ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾದ ಅನುಭವದ ಹಿನ್ನಲೆಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದವರಿದ್ದಾರೆ. ಅಂಥವರನ್ನು ಸರಕಾರ ನೇಮಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ರಂಗಾಯಣದಲ್ಲಿರುವ ಎಲ್ಲ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಿಗೆ ವರ್ಗಾಯಿಸಿ, ಆಯಾ ಪ್ರದೇಶಗಳ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಕಡೆಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸುವಂತಾಗಲಿ. ಈ ಕುರಿತು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ೧೨-೧೧-೨೦೦೯ ರಂದು ನಡೆದ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಇಲಾಖೆಯ ಕರ್ಯದರ್ಶಿಗಳು ಎಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ರಂಗಕರ್ಮಿಗಳು, ಸಾಹಿತಿಗಳ ಎದುರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆಶ್ವಾಸನೆ ನೀಡಿ ಆಗಿಹೋದ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡು ಮುನ್ನಡೆಯುವ ಭರವಸೆ ನೀಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ, ಅಂದಿನ ದಿನ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಎಲ್ಲ ಚರ್ಚೆ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಹೋಮ ಮಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಆಗಿ ಹೋಯ್ತು.

ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮಾತನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ರಂಗಭೂಮಿಗೆ ರಂಗಾಯಣ ಅನಿವಾರ್ಯವಲ್ಲ. ಅದಿಲ್ಲದೆಯೂ ಇಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ರಂಗ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ರಂಗಾಯಣ ನಿಜಕ್ಕೂ ಉಳಿಯಬೇಕೆಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ತುರ್ತು ಶಸ್ತ್ರ ಚಿಕಿತ್ಸೆಯ ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಇದಾಗದೇ ಹೋದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಹಣ ಪೋಲಾಗುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಮುಂದೆ ನಡೆಯುವ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ರಾಜಕೀಯ ಕಚ್ಚಾಟವನ್ನು ಮತ್ತೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಬೆರಗುಗಣ್ಣುಗಳಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ಇದು ನಮ್ಮ ಕರ್ನಾಟಕ ರಂಗಭೂಮಿಯ ವಿಪರ್ಯಾಸಗಳಲ್ಲೊಂದು.

ವಿಜಯ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ದಿನಾಂಕ ೦೯-೧೧-೨೦೦೯ ರಂದು ಪ್ರಕಟವಾದ "ರಂಗಾಯಣ... ಸಾಕು ಮಾಡಿ ರಾಮಾಯಣ" ಲೇಖನದ ಮುಂದುವರಿದ ಭಾಗವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಬಹುದು..

ಕತ್ತೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಸಿದ್ದಯ್ಯನ ನೆನಪಾದದ್ದು ಹೀಗೆ....

2009-10-22T21:51:00.000-07:00

ದಲಿತ ಕವಿ ಸಿದ್ದಲಿಂಗಯ್ಯ ಬರೆದ ಕತ್ತೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮ ಕವನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿದ್ದೇನೆ...ತನ್ನ ಸತ್ತ ಕತ್ತೆಯ ಹೂತ ಜಾಗವನ್ನು ನೋಡಲು ಹೋದ ಸಿದ್ದಯ್ಯನಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯದ ಜೊತೆಗೆ ಆಘಾತವು ಆಗುತ್ತದೆ..ಅವನನ್ನು ಗೋರಿ ದೇವರ ಹತ್ತಿರ ಸಹ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ...ಸತ್ತ ಕತ್ತೆಗೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿರುವ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆಯ ಜೊತೆಗೆ ತನಗೆ ಅವಮಾನವಾಗುತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡು ಕ್ಷಣ ಕಾಲ ಆಘಾತವಾಗುತ್ತದೆ ಸಿದ್ದಯ್ಯನಿಗೆ...

ಕೆಲ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಇದೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ನಾನು ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ತೋರಣಗಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ ವಿಷಯ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಿದ್ದೆ..ಬಹುಶಃ ನಿಮಗೆ ಅದು ನೆನಪಿರಬೇಕೆಂದು ಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ...ಎರಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಕೆಲಸದ ನಿಮಿತ್ತ ಹೋಗಿದ್ದಾಗ ಅಲ್ಲಿಂದ ವಾಪಸ್ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲು ರಾತ್ರಿ ಹೊಸಪೇಟೆ ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿಗೆ ಬಂದೆ..ಬಸ್ ಬರಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾ ನಿಂತೆ..ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶಿಥಿಲಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿತ್ತು..ಮೊನ್ನೆ ಸುರಿದ ಭಾರೀ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಈಗೋ ಇನ್ನೊಂದು ಕ್ಷಣಕ್ಕೋ ಕುಸಿದು ಬೀಳುವ ಹಂತಕ್ಕೆ ಅದು ಬಂದು ತಲುಪಿತ್ತು...ನನಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕುತೂಹಲ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನನಗೆ ಆಶ್ರಯ ಕೊಟ್ಟ ಬೆಂಚ್ ಗತಿ ಏನಾಗಿದೆ ಎಂದು ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವ ಬೆಂಚು ಸಹ ಇರಲಿಲ್ಲ!!!

ಕೇವಲ ಭಿಕ್ಷುಕರು, ಜೋಳಿಗೆ ದಾಸಯ್ಯಗಳು...ನಾಯಿ, ಹಂದಿಗಳು ಆ ಸ್ಥಳವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದವು...ಬಸ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಬೆಂಚ್ ಗಳನ್ನೂ ನವೀಕರಣದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಎತ್ತಂಗಡಿ ಮಾಡಿದ್ದರು...

ಕ್ಷಣಕಾಲ ಏನನ್ನೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಅನುಭವವಾಗಿ..ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಕಸಿವಿಸಿಯಾಯಿತು...ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ -

"ಮಧುಗಿರಿ ಪಟ್ಟಣಕೆ ಸಿದ್ದಯ್ಯನೆಂಬಗಸ

ಹೆಂಡಿರು ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲ ಏಕಾಕಿ

ಸಿದ್ದಯ್ಯನಿಗೆ ಕತ್ತೆಯು ಅವನ ಒಡನಾಡಿ..." ಹಾಡು ನೆನಪಾಗಿ..ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪುವ ತನಕ ಅದರದೇ ಗುನುಗುವಿಕೆ.....

ಪತ್ರಕರ್ತರ ಹಪಾಪಿ ತನ!!!

2009-10-20T18:47:00.000-07:00

ಈ ಹಿಂದೆ ನಾನು ಇದೆ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಕ್ರಮಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ...ಅದಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಸ್ನೇಹಿತರ ಮಿಶ್ರ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಸಹ ಬಂದಿತ್ತು..ಗೆಳೆಯ ರವಿ ಹೆಗಡೆ ಅವರು ಇಂತಹ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಸಂಪಾದಕರ ಗಮನಕ್ಕೆ ತರಬೇಕಿತ್ತು ಎಂಬ ಸಲಹೆಯನ್ನು ಸಹ ನೀಡಿದ್ದರು...

ಇದೆ ತರಹದ ಮತ್ತೊಂದು ಘಟನೆ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ನಡೆದಿದೆ...ಕೊಪ್ಪಳದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಏನ್.ಜಿ.ಓ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ..ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬ ಪತ್ರಕರ್ತ ಬಂದು ದೀಪಾವಳಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಗೆ ನೀಡುವಂತೆ ದುಂಬಾಲು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ..ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅದಕ್ಕೆ ತಮ್ಮದು ಏನ್.ಜಿ.ಓ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಜಾಹಿರಾತನ್ನು ನೀಡುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂದು ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ..ಆಗ ಸುಮ್ಮನಾದ ಆ ಪತ್ರಕರ್ತ ಮಹಾಶಯ ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಪುನಃ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಜಾಹಿರಾತು ನೀಡಲು ಆಗದಿದ್ದರೆ..ನಮಗೆ ಏನಾದರು ವ್ಯವಸ್ಥೆಮಾಡಿ...ನಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ ಎಂದು ಕಾದಹತ್ತಿದಾನೆ..ಏನೇ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರು ಅವನು ಕೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಲ್ಲ...ಕೊನೆಗೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಇದನ್ನು ನನ್ನ ಮುಂದೆ ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ನಾನು ನೇರವಾಗಿ ಬೆಂಗಳುರಿನಲ್ಲಿ ಆ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಕಚೇರಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ ಸಂಪಾದಕರ ಗಮನಕ್ಕೆ ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ತಂದಾಗ ಅವರು ನೇರವಾಗಿ "ನಮ್ಮ ಪತ್ರ ಕರ್ತರು ಅಂತಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈಹಾಕುವುದಿಲ್ಲ..ಅವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ ಸಲ್ಲದ ಆರೋಪ ಮಾಡಬೇಡಿ ನಿಮಗೇನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ" ಎಂಬ ಉಪದೇಶವನ್ನು ನೀಡಿದರು...

ಈಗ ಹೇಳಿ ಇಂತಹ ಹಪಾಪಿ ಪತ್ರಕರ್ತರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಪಾಠ ಕಲಿಸುವುದು?

ಹೊಸ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಕುಂ.ವೀ ಮುನ್ನುಡಿ!

2009-10-16T22:47:00.000-07:00

ಮೊನ್ನೆ ದಿನಾಂಕ ೭ ರಂದು ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಮೋದ್ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೭ ಗಂಟೆಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ "ಗೆಳೆಯ..ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದೇನಿ...ಕುಂ.ವೀ ಬಂದಾರ..ಸ್ವಲ್ಪ ಬಂದು ಹೋಗು" ಅಂದ...ನಾನು ಬಹುವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವ ಸಾಹಿತಿ ಕುಂ.ವೀ...ಅವರ ಹೆಸರು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ರೋಮಾಂಚನಗೊಂಡೆ...ಅವರನ್ನು ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕಾಣಬೇಕು..ಮಾತನಾಡ ಬೇಕು ಎಂಬ ಬಹುದಿನದ ತುಡಿತ ಇಂದು ನೆರವೇರಲಿದೆ ಎಂದು..ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಹೊರಟೆ.. ಎಂದಿನಂತೆಯೇ ಬೆಂಗಳೂರು ಅಂದು ಸಹ ಇಡೀ ಜಗತ್ತಿನ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಲ್ಲ ತನ್ನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ಎನ್ನುವಂತೆ ವರ್ತಿಸುತ್ತಿತ್ತು...ತುಂಬಿದ ಬಸುರಿಯರಂತೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನಾನು ಹಾಗೋ....ಹೀಗೋ ನನ್ನ ಕಾರನ್ನು ಓದುಸುತ್ತ ಕುಂ.ವೀ. ಇದ್ದ ಆನಂದರಾವ್ ಸರ್ಕಲ್ಲಿನ ಹತ್ತಿರವಿದ್ದ ದ್ವಾರಕಾ ಲಾಡ್ಜ್ ಗೆ ಹೊರಟೆ...

ಲಾಡ್ಜ್ ಗೆ ಬಂದಾಗ ಕುಂ.ವೀ ತಮ್ಮ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಮುಂದೆ ಅದೇನೋ ಬರೆಯುತ್ತಾ ಕುಳಿತಿದ್ದರು...ಪ್ರಮೋದ್ ನನ್ನನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಿದ ತಕ್ಷಣವೇ ಎದ್ದು ನಿಂತು..ಸ್ವಾಗತಿಸಿ...ತಮ್ಮ "ಆರೋಹಣ" ಕಾದಂಬರಿಯ ನಿದುಗದೆ ಸಮಾರಂಭದ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಕೈಗಿತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ಬರಲೇ ಬೇಕೆಂದು ಫರ್ಮಾನು ಹೊರಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು...ಅವರ ಮಾತು, ನಯ-ವಿನಯ, ಸರಳತೆ ಎಲ್ಲವು ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯ ವಿಷಯವಾಗಿದ್ದವು..ಕೇವಲ ಅರ್ಧಗಂಟೆಯಲ್ಲಿ ಕುಂ.ವೀ ತುಂಬಾ ಹತ್ತಿರದವರೆನಿಸಿಬಿಟ್ಟರು...ನನ್ನನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಮೊದಲೆ ಪ್ರಮೋದ್ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಬೆಗ್ಗೆ ಎಲ್ಲಾ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ...ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಕುಂ.ವೀ..ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡಲಾರಂಭಿಸಿದರು..ಕತೆ, ಹಾಡು, ನಾಟಕ, ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲಾ ವಿಷಯಗಳ ಕಡೆಗೆ ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆ ಮುಖ ಮಾಡಿತು..

ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ನಾನು ಹೊಸ ನಾಟಕ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದೆ..ಅದರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪವನ್ನು ಅವರಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡೆ..ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಿಂದ ಕುಂ.ವೀ "ಬೇಗ ಬರೀರಿ..ನಮ್ಮ ಭಳಾರೆ ಪುಸ್ತಕಂ ನಿಂದನೆ ಅದನ್ನ ಪ್ರಕಾಶಿಸೋಣ" ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು...ನನಗೆ ಆಕಾಶಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು..ನನ್ನ ಮೊದಲ ನಾಟಕ ಕೃತಿ ಅದೂ ಹೆಸರಾಂತ ಸಾಹಿತಿಯೊಬ್ಬರ ಪ್ರಕಾಶನದಿಂದ ಪ್ರಕಟಗೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಭ್ರಮವನ್ನು ನೆನೆದು ಪುಳಕಿತನಾದೆ...ಅವರೊಂದಿಗೆ ಇದ್ದ ಮೂರು ದಿನವು ಆ ಹೊಸ ನಾಟಕದ ಕುರಿತ ವಿಚಾರಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ...

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅದರ ಕೆಲವು ಟಿಪ್ಪಣಿಗಳನ್ನು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಿಯತವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವೆ...ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯಿಸಿ ಪ್ಲೀಸ್!!

ಶಾಂತಿ, ಪ್ರೇಮ ಸಂದೇಶವ ಹೊತ್ತು ತರುವ ದೂತನ ಸಂಸಾರ ಪಯಣದ ಸುತ್ತ......

2009-09-05T00:38:00.000-07:00

ನಾನು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆ..ನನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಪಾರಿವಾಳ ದಂಪತಿ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಿವೆ ಎಂದು...ಮರಿಗಳು ದೊಡ್ಡದಾಗುತ್ತಿವೆ...ಮೊದ ಮೊದಲು ನಮಗೆ ಹೆದರುತ್ತಿದ ಆ ಪುಟ್ಟ ಮರಿಗಳು ಈಗ ನಮ್ಮನ್ನೇ ಹೆದರಿಸುತ್ತಿವೆ...ಅದ್ಭುತ ಲೋಕ ಅದರದ್ದು....ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ತೆರೆಯುವುದರೊಳಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿವೆ...ಅವುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ ಅವುಗಳ ಜೀವನ ಚಕ್ರ ಹೇಗಿರ ಬಹುದೆಂಬ ಸಹಜವಾದ ಕುತೂಹಲ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಮನೆಮಾಡಿತು...ಸರಿ ಅದರ ಕುರಿತು ಅಧ್ಯಯನದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಯೇ ಬಿಟ್ಟೆ....

ಪಾರಿವಾಳ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಗರ್ಭಧರಿಸಿದ ೩೦ ರಿಂದ ೩೫ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುತ್ತದೆ...ಮೊದಲು ಒಂದೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುತ್ತದೆ..ಮುಂದೆ ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುತ್ತದೆ...ಮೊಟ್ಟೆ ಇಡುವ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇದು ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವ ಕಾರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗುತ್ತದೆ...ಇದನ್ನು ಗೂಡು ಎನ್ನಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ..ಇದನ್ನು ನಾವು ಮನೆ ಅಂತಲೇ ಕರೆಯಬೇಕು...ಹಾಳು ಬಿದ್ದ ಮನೆಯ ಸಂದಿ-ಗೊಂದಿಗಳು ಪಾರಿವಾಳಗಳಿಗೆ ತಮ್ಮ ಸಂತಾನಾಭಿವೃದ್ಧಿಯ ತಾಣಗಳಾಗುತ್ತವೆ...

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟ ೧೫ ರಿಂದ ೧೭ ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ಗಂಡು ಹಾಗೂ ಹೆಣ್ಣು ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಸರತಿಯ ಮೇಲೆ ಕಾವು ಕೊಡುತ್ತವೆ...ರಾತಿಯೆಲ್ಲ ಹೆಣ್ಣು ಪಾರಿವಾಳ ಮೊಟ್ಟೆಗೆ ಕಾವು ಕೊಟ್ಟರೆ..ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ಗಂಡು ಪಾರಿವಾಳ ಆ ಕಾಯಕವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುತ್ತದೆ...ಮರಿಗಳಾದ ಮೇಲೆ ಹೆಣ್ಣು ಪಾರಿವಾಳಕ್ಕಿಂತ ಗಂಡು ಪಾರಿವಾಲವೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತವಾಗಿರುತ್ತದೆ...ಅದೇ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಆಹಾರ ಪೂರೈಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ..ಮೊದಲಿನ ಒಂದು ವಾರ ಅಥವಾ ಹತ್ತು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಪಾರಿವಾಳ ದಂಪತಿ ತಮ್ಮ ಮರಿಗಳಿಗೆ ಕಾಳಿನ ಹಾಲು ಅಥವಾ ತಾವು ತಿಂದ ಕಾಳುಗಳಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾದ ಗಿಣ್ಣದಂತಹ ಪದಾರ್ಥವನ್ನು ತಿನ್ನಿಸುತ್ತವೆ...ನಂತರ ಕ್ರಮೇಣ ನುರಿಸಿದ ಕಾಳು ಕಡಿಗಳನ್ನು ಗುಟುಕು ಕೊಡಲು ಆರಂಭಿಸುತ್ತವೆ...

ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಮರಿಗಳು ದೊಡ್ಡವಾಗಿ ಹಾರಲು ಒಂದು ತಿಂಗಳಾದರೂ ಬೇಕು...ಹಾರಲು ಆರಂಭಿಸಿದ ಮೇಲೂ ಸಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾರಿವಾಳ ದಂಪತಿ ಅವುಗಳಿಗೆ ಗುಟುಕು ಕೊಡುತ್ತವೆ...

ಅದ್ಭುತ ಜಗತ್ತಲ್ಲವೇ ಪಾರಿವಾಳಗಳದ್ದು....

ಅವುಗಳ ಬೆಳವಣಿಗೆಯ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತವನ್ನು ನಾನು ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಸೆರೆಹಿಡಿಯಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದೇನೆ...ಅವುಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ದಯವಿಟ್ಟು ಕೆಳಗಿನ ಲಿಂಕನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ....

http://picasaweb.google.co.in/dhananjaya1971/PigeonFamily?feat=directlink

ನಿಮ್ಮ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಮರೆಯದೆ ದಾಖಲಿಸಿ....

ಈ ನೆನಪುಗಳೇ ಹಾಗೆ....ನಮ್ಮೀ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ಅಡಗಿವೆ....

2009-09-03T06:38:00.000-07:00

ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರ "ಚಂದಕಿಂತ ಚಂದ..." ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಕುರಿತು ಮಣಿಕಾಂತ್ ವಿಜಯಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಮೇಲೆ ನನ್ನ ಫೋನು ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ಸುಮ್ಮನಿಲ್ಲ..ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ ತಕರಾರು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ...ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳು ರಚ್ಚೆ ಹಿಡಿಯುವ ಹಾಗೆ...ಅದು ಕೂಗುವ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು...ಮಾತನಾಡಿ...ಕೆಳಕ್ಕಿಡುವ ಮರುಕ್ಷಣವೇ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಲು ಆರಂಭಿಸಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ... ಎದುರು ಮಾತನಾಡುವಂತಿಲ್ಲ..ಏಕೆಂದರೆ ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಬರುತ್ತಿರುವ ಫೋನುಗಳೆಲ್ಲವೂ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ಹೇಳುವ ಕರೆಗಳೇ...

ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಸಹ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ...ತಮ್ಮ ಅಭಿಮಾನವನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದರು..."ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ನನ್ನನ್ನು ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ತುಂಬಾ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್...ನಾನು ಕ್ಲಾಸನ್ನು ಸಹ ನಡೆಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಷ್ಟು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗಣಿಸುತ್ತಿದೆ... ಮೈಸೂರಿನಿಂದ ರಮೇಶ್, ಶಿವಾಜಿರಾವ್ ಜಾಧವ್..ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಕರೆಮಾಡಿ ಅಭಿನಂದನೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ತುಂಬ ಚನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದೀರಿ...ಅಂದ ಹಾಗೆ ರಮೇಶ್ ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ರಾವಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ಮಾಡಿಸುವ ತಯಾರಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ..ಭಾಳ ಖುಷಿ ಆತು" ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟರು...

ರಾವಿ ನದಿಯ ಹೆಸರನ್ನು ಕೇಳಿದ ತಕ್ಷಣ ನಾನು ಮೈ ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ಮೇಲೆದ್ದೆ...ಅದನ್ನು ಈಗ ಮತ್ತೆ ಮಾಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿದೆಯೇ? ಮಾಡಿಸಿದರೆ ಯಾವ ತಂಡಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಸುವುದು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ...ನೆನಪಾಗಿದ್ದು..."ಈ ನೆನಪುಗಳೇ ಹಾಗೆ...ನಮ್ಮೀ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ಅಡಗಿವೆ...."

ಹಾಡು ಹುಟ್ಟಿದ ಸಮಯ....

2009-09-02T22:57:00.000-07:00

ಮೂರು ವಾರಗಳ ಸತತ ಪ್ರಯತ್ನದ ಫಲವಾಗಿ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ನೆನ್ನೆ ರಾತ್ರಿ ಮಾತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕರು....ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿ, ಮಡದಿ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದೆ ಅವರ ಆರೈಕೆಯಲ್ಲಿ ದಿನದ ಬಹುಕಾಲವನ್ನು ಕಳೆದರೆ ಇನ್ನು ಉಳಿದ ಸಮಯ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉಪನ್ಯಾಸ ನೀಡುವುದರಲ್ಲಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.."ನನ್ನ ಬದುಕನ್ನೋದು ಅರವೀನ ನೀರಿನ್ಯಾಗ ಹಾಕಿ ಹಿಂಡಿ ತಗಧಂಗ ಆಗೈತಿ ಧನಂಜಯ ಅವರ..." ಎಂದೇ ಮಾತಿಗೆ ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಈರಣ್ಣ ಬದುಕನ್ನ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿ ನೋಡಬಯಸಿದವರು...ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಮುಂಬೈಗೆ ಬಂದುತಲುಪಿ ಅಲ್ಲಿನ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಷರಶಃ ಷೂ ಪಾಲಿಶ್ ಮಾಡಿ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿಕೊಂಡು ಹಿಂದಿ, ಉರ್ದು, ಮರಾಥಿ, ಬಂಗಾಳಿ, ಕನ್ನಡ, ಇಂಗ್ಲೀಶ್, ಭೋಜಪುರಿ, ಬಿಹಾರಿ, ಭಾಷೆಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಭುತ್ವ ಸಾಧಿಸಿದರು...ಮುಂದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗೆಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಬದುಕಿನ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾಯಿತು...ಸಾಹಿತಿಗಳ ತವರೂರು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಅನೇಕ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು... ಇವರು ಬರೆದ ಶಾಯರಿಗಳು ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ಜನಪದ ಸಾಹಿತ್ಯದಂತೆ ಜನರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿವೆ...ಅನೇಕ ಜನ ಅವುಗಳನ್ನು ತಾವೇ ರಚಿಸಿದ್ದು ಎಂದು ಅನೇಕ ಕವಿಗೊಶ್ಥಿಗಳಲ್ಲಿ ವಾಚನ ಮಾಡಿದ್ದು ಉಂಟು...

ಪತ್ರಕರ್ತ ಗೆಳೆಯ ಮಣಿಕಾಂತನ ಒತ್ತಾಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಅವರನ್ನು "ಚಂದಕ್ಕಿಂತ ಚಂದ ನೀನೆ ಸುಂದರ.." ಹಾಡು ಬರೆದ ಬಗೆ, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಉದ್ದೇಶ, ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕುರಿತು ಮಾತಿಗೆ ಎಳೆದಾಗ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಚ್ಚರಿಯಾಗುವಂತಹ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಅವರು ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟರು....

"ನಾನು ಸ್ಪರ್ಶ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿಗೆ ಸಾಹಿತ್ಯ ಬರದದ್ದು ಎಷ್ಟು ಖರೆನೋ ಅಷ್ಟ ಅದು ಆಕಸ್ಮಿಕನೂ ಹೌದು...ನಾನು ಪಿಕ್ಚರ್ ನೋಡುದು ಬಿಟ್ಟು ೨೫ ವರ್ಷ ಆತು..ಇನ್ನ ಫಿಲ್ಮ ಗೆ ಹಾಡನ್ನ ಬರಿಯೋದು ದೂರದ ಮಾತು...ಸುನೀಲ್ ಕುಮಾರ್ ದೇಸಾಯಿ ಅವರು ಶಾಯರಿಗಳನ್ನ ಇಟಗೊಂಡು ಒಂದು ಫಿಲಂ ಮಾಡಬೇಕಂತ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಕನ್ನಡದೊಳಗ ಅಷ್ಟು ಚಂದಾಗಿ ಶಾಯರಿ ಬರಿಯೋರು ಯಾರದಾರ ಅಂತ ಹುಡಕಾಕ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು...ಆಗ ಯಾರೋ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮರು ನನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ರಂತ..ಆಗ ನನ್ನನ್ನ ಹುಡುಕೋ ಕೆಲಸ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ರು ದೇಸಾಯರು..ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿ, ಬಳ್ಳಾರಿ, ಹೊಸಪೇಟೆ, ವಿಜಯನಗರ ಕಾಲೇಜು..ಹೀಂಗ ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ಹುಡುಕಿದ ಮ್ಯಾಲ ನನ್ನ ಪತ್ತಾ ಅವ್ರಿಗೆ ಸಿಕ್ತು...ಇದೆಲ್ಲ ಆಗಿದ್ದು ೧೯೯೯ರಾಗ ಆಗಿನ್ನ ಈಗಿನಗತೇ ಮೊಬೈಲ್ ಫೋನಿನ ಹಾವಳಿ ಇರಲಿಲ್ಲ..ಹಿಂಗಾಗಿ ಮನಿ ಅಡ್ರೆಸ್ ಹುಡಕಿಕೊಂಡ ಬರಬೇಕು ಇಲ್ಲಂದ್ರ ಲ್ಯಾಂಡ್ ಲೈನ್ಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ಕೋಬೇಕು...ಇಂಥ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೋಳಗ ಅಂತು ದೇಸಾಯರು ನನ್ನನ್ನ ಹಿಡದ ಬಿಟ್ರು..ಮತ್ತ ತಮ್ಮ ಸಿನೆಮಾಕ್ಕ ಶಾಯರಿ ಬರಿಯಾಕ್ಕಂತ ನನ್ನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಸಿದರು....ಹೀಂಗ ನಾನು ಗಾಂಧೀ ನಗರದ ಕೆಡೆ ಬಸ್ ಹತ್ತಿದೆ.... ಸಿನೆಮಾದ ಕೆಲಸ ಶುರು ಆತು...ದೇಸಾಯರು ಎಲ್ಲಿ ಬೇಕಂತಾರ ಅಲ್ಲಿ ಶಾಯರಿ ಬರದು ಕೊಡ್ತಿದ್ದೆ...ಟೈಮು ಸಿಕ್ಕಾಗ ನಾನು ಅವರು ಅದು-ಇದು ಅಂತ ಹರಟಿ ಹೊಡೀತಾ ಕುಡತಿದ್ವಿ... ನನ್ನನ್ನ ಬೆಂಗಳುರಿನ್ಯಾಗ ಸುದೀಪ್ ಅವರು ತಮ್ಮ ಮನೀ ಬಾಜುಕಿನ ಮನಿಯೊಳಗ ಇಳಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕೆ ವ್ಯವಸ್ಥಾ ಮಾಡಿದ್ರು...ಅದೊಂದ ದಿನ ನಾನು ದೇಸಾಯರು ಹಂಗ ಮಾತಾಡಕೊಂತ ಕುಂತಾಗ ಈ ಸಿನೀಮಾಕ್ಕ ನೀವೊಂದು ಹಾಡನ್ನ ಯಾಕ ಬರೀಬಾರ್ದು? ಅಂದು ಬಿಟ್ರು ದೇಸಾಯರು...

ನಾನು ಸಹ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಹಾಡು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಎಂದು ಚರ್ಚೆಗೆ ಕೂತೆವು....ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎಂದು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಅದರ ಕಾಯ್ರಕ್ಕೆ ಅಣಿಯಾಗಬೇಕಾಯ್ತು.... ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ವಸ್ತುಗಳ ವರ್ಣನೆ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿರಬೇಕೆಂದ ಮೇಲೆ ಅದು ಗಜಲ್ ರೂಪದಲ್ಲಿದ್ದರೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು..ಅಲ್ಲದೆ ಆ ಹಾಡನ್ನು ಹಾಡಲು ಖ್ಯಾತ ಗಜಲ್ ಗಾಯಕ ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ಬರುತ್ತಿರುವ ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಧ್ವನಿ, ಅವರ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೆಯಾಗಬಲ್ಲ ಗಜಲ್ ರೂಪದ ಹಾಡನ್ನು ಬರೆಯುವುದಾಗಿ ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ...ಎಷ್ಟು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡರು ಹಾಡು ಹುಟ್ಟುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ...ಅದೊಂದು ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಮಹಡಿಯ ಮೇಲೆ ಬಂದು ಈ ಹಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ತನ್ನ ಮುದ್ದಾದ ಮಗುವನ್ನ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುತ್ತ ಆಗಸದಲ್ಲಿನ ಚಂದ್ರನನ್ನು ತೋರಿಸಿ..ಅದರ ವರ್ಣನೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದಳು....ಇದೆ ತರಹದ ಸಂದರ್ಭ ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಮಗ ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಅವನನ್ನು ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು...ಆಗ ರಾತ್ರಿ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕು ಹಂಚಿನ ಮನೆಯ ಕಿಂಡಿಯ ಮೂಲಕ ನನ್ನ ಮಗನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅವಳ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಭರಿತವಾದ ಉದ್ಘಾರ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂತು....ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಬಿಟ್ಟೆ ನನಗೆ ಬೇಕಾದ ಹಾಡು ಸಿಕ್ಕಿತು ಅಂತ.... ಅಂತಹ ಪ್ರಶಾಂತವಾದ ರಾತ್ರಿಯ ಚಂದ್ರನ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಘಟನಾವಳಿಗಳ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ನಿಂತ ಮೊದಲ ಸಾಲೇ "ಚಂದಕಿಂತ ಚಂದ ನೀನೆ ಸುಂದರ...ನಿನ್ನ ನೋಡ ಬಂದ ಬಾನ ಚಂದಿರ...."

ನೀವು ಈ ಹಾಡನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿ.....ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧತೆಗೆ, ಪ್ರಶಾಂತತೆಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಾಶಸ್ತ್ಯ ನೀಡಲಾಗಿದೆ....ಮತ್ತು ಈ ಹಾಡನ್ನು ಯಾವುದೇ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅಥವಾ ಪ್ರೇಯಸಿಯನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಬರೆದದ್ದಲ್ಲ...ಇದು ಮಗುವಿನ ಮೇಲೆ ಬರೆದ ಹಾಡು...ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿನ ಒಂದು ಸಾಲು ಮಾತ್ರ ಪ್ರಿಯತಮೆಯನ್ನು ಕುರಿತಾಗಿದೆ....ಅದು ಚಂದುಳ್ಳಿ ಚಲುವೆ - ಚಂದ + ಉಳ್ಳ = ಚಂದುಳ್ಳ ....ಈ ಸಾಲನ್ನು ಹೊರಗಿಟ್ಟು ಹಾಡನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಇದನ್ನು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಮಗುವನ್ನು ಗಮನದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಬರದಂತಹ ಹಾಡು...ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆಂದರೆ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಳಸಿದ "ಹೂನಗೆ" ಎಂಬ ಪದ....ಇದು ಕೇವಲ ಮಗುವಿಗೆ ಅನ್ವಯವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ..ಏಕೆಂದರೆ ಹೂನಗೆ ಕೇವಲ ಮಗುವಿಗಿರುತ್ತದೆ....ಮತ್ತೊಂದು ಕಡೆ ಬಳಸಿದ "ಪ್ರೇಮದ ಅರ್ಥವ ಹುಡುಕುತ ನಿಂತೆನು.....ನಿನ್ನಿ ಸ್ಪರ್ಶದಿ ಅರ್ಥವ ಕಂಡೆನು...." ಇದನ್ನು ಕೂಡ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದಾಗ ಮಗುವಿನ ಸ್ಪರ್ಶದಿಂದ ಪ್ರೇಮದ ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಂಡ ಧನ್ಯತಾ ಭಾವ ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ...ಆದರೆ ಕವಿಯ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಧಕ್ಕೆ ಬಾರದಂತೆ ಇದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಸುನೀಲ್ ಕುಮಾರ್ ದೇಸಾಯಿ ಹಾಗೂ ಕ್ಯಾಮರಾಮ್ಯಾನ್ ವೇಣು ಇದನ್ನು ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ... "ನಾನು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಬೇಂದ್ರೆ ಅಜ್ಜನ ಒಡನಾಟ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ...ಶಬ್ದ ಗಾರುಡಿಗ ಎಂದೇ ಹೆಸರಾದ ಬೇಂದ್ರೆ, ತಮ್ಮ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳ ಜೊತೆಗೆ ಬಹಳ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು....ಅವರೊಂದಿಗಿನ ಒಡನಾಟ ನನಗು ಸಹ ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಶಬ್ದಗಳ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡಿಸಿದೆ....ಈ ಹಾಡನ್ನು ನಾನೇ ಬರೆದರು ಇದರಲ್ಲಿ ಶೇಖಡಾ ೫೦ ರಷ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ್ದು ಬೇಂದ್ರೆ ಅವರ ಪ್ರಭಾವ...

ಸ್ಪರ್ಶ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹಾಡನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ತಿಳಿಸಿದಾಗ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದು ಒಂದೇ ಮಾತು..ಅಪ್ಪ ದಯಮಾಡಿ ಶುದ್ಧ ಕನ್ನಡದಾಗ ಹಾಡು ಬರೀ...ಯಾಕಂದ್ರ ಎಲ್ಲಾರು ಕನ್ನಡ ಅಂತ ಹೇಳಕೊಂತ ಬ್ಯಾರೆ ಭಾಷಾದಾಗ ಹಾಡು ಬರಿಯಾಕತ್ತಾರ...ನನಗೆ ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಇದು ನಿಜ ಎನಿಸಿತು...ಅಂತೆಯೇ ನಾನು ಈ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಐದು ಪದಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸಂಸ್ಕೃತ ಶಬ್ದ ಬಳಸಿ ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ...ಅವು ಸುಂದರ, ಪ್ರೇಮ, ಅರ್ಥ, ಸ್ಪರ್ಶ, ಹೃದಯ..ಇವುಗಳಿಗೆ ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ ಬೇರೆ ಯಾವುದೇ ಕನ್ನಡ ಪದಗಳಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ ಮೂಲ ಸಂಸ್ಕೃತ ಪದಗಳನ್ನೇ ಬಳಸಬೇಕಾಯಿತು...." ಈ ಹಾಡಿಗೆ ಹಂಸಲೇಖಾ ಅವರು ಮೊದಲೆ ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿದ್ದರು....ಆ ರಾಗಕ್ಕೆ ನಾನು ಹಾಡನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕಾಗಿತ್ತು....ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ಅವರು ಬರುವ ದಿನ ನಿಗದಿಯಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಮತ್ತು ಅವರು ಬಂದಾಗ ಈ ಹಾಡಿನ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ಕಾರ್ಯವು ಮುಗಿಸಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು...

ಈ ಹಾಡನ್ನು ಬರೆದ ದಿನ ೮-೮-೯೯ ಮತ್ತು ಈ ಹಾಡಿನ ಧ್ವನಿ ಮುದ್ರಣ ನಡೆದದ್ದು ೯-೮-೯೯....ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ಅವರಂತಹ ಮಹಾನ್ ಗಾಯಕರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಈ ಹಾಡಿನ ಅರ್ಥವನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು...ಅದರ ಉಚ್ಚಾರಣೆಯನ್ನು ಹೇಳಿಕೊಡುವುದು ಎಲ್ಲವು ರೋಮಾಂಚನದ ಕ್ಷಣಗಳು...ನಾನು ನನ್ನ ವೃತ್ತಿಗೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದಂತೆ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಮಾಡುವುದು ಬೇರೆ ಆದರೆ ಪಂಕಜ್ ಉದಾಸ್ ಅವರಂಥ ಮಹಾನ್ ಗಾಯಕರಿಗೆ ಹೇಳುವುದು ಬೇರೆ...ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಪುಳಕಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ..ಅವರ ಮುಗ್ಧತೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಚಕಿತನಾಗಿದ್ದೇನೆ....ಅವರಿಗೆ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಹೇಳಿ ಕೊಡುವಾಗ ಒಂದು ಕಡೆ "ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ನೀನೆ" ಎಂಬ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ ಬರುತ್ತದೆ....ಪಾಪ ಅವರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದರು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೇಳಲು ಬರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ..ಆದರು ಸಹ ಬೇಜಾರಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದರು...ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಶ್ ನ LLU ಅಕ್ಷರಗಳನ್ನು ವೇಗವಾಗಿ ಹೇಳುವಂತೆ ತಿಳಿಸಿದೆ..ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾ ತಾನೆ ತಾನಾಗಿ ಪದ ಪ್ರಯೋಗ ಸುಲಭವಾಗಿ ಬಂತು.... ಮುಂದೆ ಈ ಹಾಡಿಗೆ ರಾಜ್ಯ ಸರ್ಕಾರದ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಹ ಬಂತು...ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ತಕ್ಷಣ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಮೊದಲು ಹುಡುಕಿದ್ದು ಕ್ಯಾಮರಾಮನ್ ವೇಣು ಅವರನ್ನು...ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಈ ಹಾಡನ್ನು ಚಿತ್ರೆಕರಿಸಿದ ವೇಣು ಅವರಿಗೆ ಈ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಸಿಗಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಎಂದು ಅವರು ತಮ್ಮ ಅಳಲನ್ನು ಸುನೀಲ್ ಕುಮಾರ್ ದೇಸಾಯಿ ಅವರ ಹತ್ತಿರ ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ..ದೇಸಾಯಿ ಅವರು...ನಿಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ನಿಮಗೆ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿರುವುದು ಸೂಕ್ತವಾಗಿದೆ...ಅದು ನಿಮಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಿದರು...ಮಗುವಿನ ಮುಗ್ಧತೆ ಕೇವಲ ಈರಣ್ಣ ಅವರ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿಲ್ಲ..ಸ್ವತಃ ಅವರಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ....

ಹಿರಿಯ ಮನಸ್ಸು ನೊಂದಿದೆ...ಹಾಗೇ ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ...

2009-08-25T07:57:00.000-07:00

ಅದೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ಕಳೆದ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಿಂದ ಹಿರಿಯರಾದ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ...ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ನೋವಾಗಿದೆಯಂತೆ......ನಾನು ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಎರಡನೇ ಬಾರಿ ಅದು ಕೂಗುವುದಕ್ಕೂ ಮೊದಲೆ ಅದನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ನೇಹಜೀವಿ, ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮನಸ್ಸನ್ನು ನೋಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ನನಗೆ ಅವರು ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಪರಿಚಯದಲ್ಲಿ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿದೆ..ಇದು ಬಹುಶಃ ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯವೇ ಇರಬೇಕು...ನಾನು ಖುದ್ದಾಗಿ ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಮಾತನಾಡಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದೇನೆ...ಅವರ ಧ್ವನಿ, ಹಿತನುಡಿ, ಶಾಯರಿ, ಗಜಲ್ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, "ರಾವೀ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ" ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅವರು ಬರೆದ ಈ ಕೆಳಗಿನ ಗಜಲ್ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ... ಹಾಗೆ ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ ಸುಮ್ಮನೆ...

ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಿನ ಸಂಬಂಧಗಳನು, ಸ್ವಲ್ಪ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!
ಏಕೆ ತುಂಬಿದೆ, ಗದ್ದಲವೂ ಇಲ್ಲಿ? ಸ್ವಲ್ಪ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!!

ಉದಯಿಸುವ ಸೂರ್ಯನ, ಹಾವ-ಭಾವಗಳ, ಕಣ್ಣಿಟ್ಟು ನೋಡು!
ಮುಳುಗುತಿಹ ಸೂರ್ಯನ-ನಿಂದೆಗಳ, ಸ್ವಲ್ಪ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!!

ನಮ್ಮೀ ನಿವಾಸದಲ್ಲೇ ಇವೆ, ವಿಶಾಲ-ಋತು-ಸಂವತ್ಸರಾದಿಗಳು!
ನೀರಗುಳ್ಳೆಗಳಂತೆ, ಒಡೆದು ಹೋಗುತಿವೆ, ಸ್ವಲ್ಪ, ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!!

ಏಕಿಂತು ಹಾಳು ಬಿದ್ದಿದೆ ಹೇಳು? ಈ ನಮ್ಮ ಪುಣ್ಯ - ಕಾಬಾ?!
ತೆಗೆಯಾ ಕೈಗಳನು ಕೈಯಿಂದ! ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!!

"ನಿನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ನಾನಿಲ್ಲ" - ಎಂಬ ನುಡಿ ಬರುತಲಿದೆ - ಒಳಗಿಂದಲೇ!
ಯಾರವರು ನುಡಿವವರು ನಮ್ಮೊಳಗೆ? ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!!

ನಾವು ಅಡಿಯಿಡುವ ದಾರಿಯಲಿ, ಹೆಜ್ಜೆ-ಹೆಜ್ಜೆಗೂ "ನಾಸಿರ್"!
ಮಿಡಿವ ಹೃದಯವದೇನೋ, ನುಡಿಯುತಿದೆ! ಸ್ವಲ್ಪ ಕಿವಿಗೊಟ್ಟು ಕೇಳು!

ಪಾರಿವಾಳದ ಆಟ ಛಂದ....

2009-08-22T09:50:00.000-07:00

ಕನ್ನಡದ ಕಬೀರರೆಂದೆ ಖ್ಯಾತರಾಗಿರುವ ಶರೀಫರ "ಪಾರಿವಾಳದ ಆಟ ಛಂದ...ಅದ ನೋಡುತ ಕುಂತರೆ ಮನಸಿಗಾನಂದ......" ಈ ಹಾಡನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮನಸಿಗಾನಂದವಾಗುತ್ತದೆ...ಹಿರಿಯ ಗಾಯಕ ಸಿ.ಅಶ್ವಥ್ ಇದನ್ನು ಬಹಳ ಸೊಗಸಾಗಿ ಸಂಯೋಜಿಸಿದ್ದಾರೆ...ಈಗ ನಾನು ಶರೀಫರು, ಪಾರಿವಾಳ ಮತ್ತು ಅಶ್ವಥ್ ಅವರ ನೆನಪನ್ನು ತೆಗೆಯಲು ಕಾರಣವಿಷ್ಟೇ...ನನ್ನ ಮನೆಯ ಬಾಲ್ಕನಿಯಲ್ಲಿ ನಾನೇ ನಿರ್ಮಿಸಿಕೊಂಡ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಕೈತೋಟದಲ್ಲಿ ಪಾರಿವಾಳ ದಂಪತಿ ಈಗ ೨೦-೨೫ ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ತಮ್ಮ ಸಂಸಾರ ಹೂಡಲು ಆರಂಭಿಸಿವೆ...ಬೆಳಗಾಗೆದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಒಂದು ಖಾಲಿ ಹೂವಿನ ಕುಂಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಟ್ಟೆ ಕಾಣಿಸಿತು.ಮಾರನೆ ದಿನ ಮತ್ತೊಂದು ಮೊಟ್ಟೆ...ಸುತ್ತ ಸಿಗುವ ಒಣ ಹುಲ್ಲು ಗರಿಕೆ, ಒಣಗಿದ ಎಲೆಗಳನ್ನು ತಂದು ಸಂಸಾರವನ್ನು ಹೂಡುವ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟವು ಆ ಪಾರಿವಾಳ ದಂಪತಿ...ಬಹಳ ಜತನದಿಂದ ಮೊಟ್ಟೆಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳ ತೊಡಗಿದವು...

ಮೊದ ಮೊದಲು ನನ್ನನ್ನ ಹಾಗು ನನ್ನ ಮಗ ಸುಮೇಧನನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಪುರ್ರನೆ ಹಾರಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಕ್ರಮೇಣ ನಮಗೆ ಈಲಾದವು...ಬರೋಬ್ಬರಿ ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟ ಹದಿನೆಂಟನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರುಣಿಸಲು ಬಾಲ್ಕನಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮೊಟ್ಟೆಯೊಡೆದು ಎರಡು ಪುಟ್ಟ ಪಾರಿವಾಳಗಳು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದವು... ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಅವುಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಾಳಜಿ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು... ಮೊಟ್ಟೆ ಇಟ್ಟಾಗಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಪ್ರತಿದಿನ ಅವುಗಳ ವಿವಿಧ ಭಂಗಿಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದೇನೆ....ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಅನುಭವ...ಹುಟ್ಟಿದ ದಿನವೇ ತೆಗೆದ ಈ ಫೋಟೋ ನನಗೆ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಮೋದನ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತಿವೆ...

ಮಗಿವಿನ

ಭಾಷೆ

ತಾಯಿಗೆ ಮಾತ್ರ

ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತೆ

ಯಾಕಂದರೆ

ತಾಯಿ-ಮಗುವಿನ

ಭಾಷೆ

ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ....

ನಗೆ ಹಂಚಿ ನೋವು ನುಂಗಿದ ಹಿರಿಯಣ್ಣ....

2009-08-15T03:39:00.000-07:00

ಅವು ೧೯೮೯ ರ ವಿಜಯದಶಮಿಯ ದಿನ . ಜಿ ಎಚ್ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ಕೇವಲ ಒಂದು ವರ್ಷವಾಗಿತ್ತಷ್ಟೆ. ನನ್ನನ್ನು ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯ ಕೆ .ಎಂ .ಸಿ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗೆ ಸಂಜೆ ೫ ಗಂಟೆಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಕಾರಣ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ "ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಲಸ ಅದ..... ಬರ್ರಿ" ಎಂದಷ್ಟೇ ಹೇಳಿದ್ದರು. ಸರಿಯಾಗಿ ೫ ಗಂಟೆಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಜಿ .ಎಚ್ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಡಿ ಸೇದುತ್ತ ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದರು . ಇಬ್ಬರು ಸೇರಿ ಅದು...ಇದು ಅಂತ ಮಾತನಾಡುತ್ತಾ ಕೆ .ಎಂ .ಸಿ ಸಭಾಂಗಣದ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದೆವು. ನಮಗಾಗಿ ಸುಮಾರು ೨೦ ಜನರು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಿಗೆಲ್ಲ ಜಿ .ಎಚ್ ನನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ ರೀತಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಜುಗರವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿಟ್ಟು. ನಂತರ ಗೊತ್ತಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಕೆ .ಎಂ .ಸಿ ತಂಡಕ್ಕೆ ಜಿ .ಎಚ್ "ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ" ನಾಟಕವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಅದರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹಾಕಲು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಕರೆಸಿದ್ದರು ಎಂದು. ನಾಟಕ ವಾಚನ ಮುಗಿದು , ಕಲಾವಿದರೊಂದಿಗೆ ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟಾಗ ಸಂಜೆ ೮ ಗಂಟೆಯ ಸಮಯ. ಜಿ .ಎಚ್ ನನ್ನನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ತಮ್ಮ ಕಾಯಂ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ , ಶೇಂಗಾ ಹಾಗೂ ರಂ ತರಲು ಆದೇಶಿಸಿದರು. ಮತ್ತೆ ನಮ್ಮ ಮಾತು ನಾಟಕ ತಯಾರಿಯ ಕಡೆಗೆ ವಾಲಿತು. ನಾವು ಹಿಂದೆ ಜಿ .ಎಚ್ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ "ಒಂದು ಬೀದಿಯ ಕಥೆ" ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಅನುಭವಗಳು...ಹೀಗೆ ಒಂದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದರಂತೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಬುತ್ತಿಯನ್ನು ಜಿ .ಎಚ್ ಬಿಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ, ನಾನು ಒಬ್ಬ ವಿಧೇಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಮ್ತೆ ಅದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ, ಅವರು ಸಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಜೋಕುಗಳಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ನಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಗ ಜಿ .ಎಚ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಭಾವುಕರಾದರು. ನನಗೆ ಏನು ಮಾತನಾಡಬೇಕೆಂದು ತೋಚುವ ಮೊದಲೇ, ಜಿ .ಎಚ್ ಎದ್ದು ಬಂಡು ನನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತು ನನ್ನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು ಮತ್ತು ನಿಜಕ್ಕೂ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರಾಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗುಯ್ ಗುಡುತ್ತಿವೆ "ಧನಂಜಯ ...ನನ್ನ ತಮ್ಮ ವಸಂತ ಸತ್ತು ಇವತ್ತಿಗೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಆತು ....ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೋಡಿದ್ರ ವಸಂತನ್ನ ನೋಡಿಧಂಗ ಆಗ್ತದ...."

ಅಂದಿನಿಂದ ಜಿ .ಎಚ್ ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ತಮ್ಮನಂತೆಯೇ ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗಲೂ ಸಹ ವೈನಿ ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮೈದುನನಂತೆ ಬರಮಾದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು.

ಒಂದು ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರಿಂದ ನನ್ನ ರಂಗಭೂಮಿಯ ಅರಗೇಟ್ರಮ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು . ೧೯೮೨ ರಿಂದ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಾ , ಬೇರೆಯವರ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ ನನಗೆ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಅನುವು ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಸಮುದಾಯ. ೧೯೮೯ರ ಮೊದಲ ದಿನ ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಸಾಯಿಬಾಬಾದ್ ನಗರದಲ್ಲಿ "ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್" ಎಂಬ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕುರಿತಾದ ಬೀದಿ ನಾಟಕವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ಹಲ್ಲೆಯಾದ ರಂಗಕರ್ಮಿ ಸಫ್ದರ್ ಹಶ್ಮಿ ಸ್ಮರಣಾರ್ಥ ಬೆಂಗಳುರಿನಲ್ಲಿ ೧೯೮೯, ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೨ ರಿಂದ ೧೯ ರವರೆಗೆ ಒಂದು ವಾರದ ಬೀದಿನಾಟಕ, ವಿಚಾರಸಂಕಿರಣ , ಚರ್ಚೆ ಹೀಗೆ ಹಲವಾರು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಸಮುದಾಯ ರಾಜ್ಯ ಸಂಗತನೆ ಹಮ್ಮಿ ಕೊಂಡಿತ್ತು . ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಧಾರವಾಡ ಸಮುದಾಯಕ್ಕಾಗಿ ಒಂದು ಬೀದಿ ನಾಟಕವನ್ನು ಬರೆದು ನಿರ್ದೇಶಿಸಲು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸಮುದಾಯದೊಂದಿಗೆ ಮೊದಲಿನಿಂದ ನನಗೆ ಒಡನಾಟವಿದ್ದ ಕಾರಣ, ಈ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ನನಗೆ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರು ಬರೆದ ಅನೇಕ ರೇಡಿಯೋ ನಾಟಕ , ಪ್ರಹಸನಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದೆ . ಆದರೆ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕುಡಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತದ್ದು ಇದೆ ಮೊದಲು.

"ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್" ಎಂಬ ನಾಟಕವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಹಲ್ಲೆ ಗೊಳಗಾಗಿ ಮರಣ ಹೊಂದಿದ ನಂತರ ಸಫ್ದರ್ ಹಶ್ಮಿ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹಾಗೂ ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್ ನಾಟಕದ ಬಗ್ಗೆ ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪುಟಗಟ್ಟಲೆ ವರದಿಗಳನ್ನು ಬರೆದವು....ಅನೇಕ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಸಂಪಾದಕೀಯವನ್ನು ಬರೆದವು. ಇದನ್ನು ಆಧರಿಸಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಧಾರವಾಡ ಸಮುದಾಯ ತಂಡಕ್ಕೆ "ಒಂದು ಬೀದಿಯ ಕಥೆ" ಎಂಬ ಬೀದಿ ನಾಟಕವನ್ನು ಬರೆದರು. ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ವಿಡಂಬನಾತ್ಮಕ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ನವಿರಾದ ಹಾಸ್ಯ ಬಳಸಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಸೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರಿಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸಿತ್ತು. ಎಪ್ರಿಲ್ ೧೩, ೧೯೮೯ ರಂದು ಬೆಂಗಳೂರಿನ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಹಿಂಭಾಗದ ಸಂಸ ರಂಗಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನಾವು "ಒಂದು ಬೀದಿಯ ಕಥೆ"ಯನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಂದ ದೊರೆತ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಜೀವಂತ ನಿದರ್ಶನ. ಸಫ್ದರ್ ಹಶ್ಮಿ ಅವರ ಮೂಲ ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್ ನಾಟಕವನ್ನು ನೋಡಿದ ಅನೇಕ ಜನರಿಂದ ಬಂದ ಒಂದೆ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯೆ ಎಂದರೆ "ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ಈ ನಾಟಕ ಹಿಂದಿಯ ಹಲ್ಲಾ ಬೋಲ್ ನಾಟಕವನ್ನು ನೆನಪಿಗೆ ತರುತ್ತದೆ" ಇದು ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲತೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.

ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರು ಬರೆದದ್ದು ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ನಾತಕಗಲಾದರು ಅವು ಗಳಿಸಿದ ಜನಮನ್ನಣೆ ಅಪಾರ. "ಬೇಲಿ ಮತ್ತು ಹೊಲ", "ಬಂಗಾರದ ಕೊಡ", "ಬಾಗಿಲಾ ತೆಗೀರಪ್ಪೋ ಬಾಗಲಾ", "ಸುದ್ದಿ ಸುದ್ದಿ ಸುದ್ದಿ", "ಭಾರತ ಸುಂದರಿ" ಹೀಗೆ ಕೆಲವೇ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ಅವರು ಬರೆದರು ನಾಡಿನ ಬಹುತೇಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅವುಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದರು . ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಗುರುತಿಸಿದ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳಿಗೆ ಹಾಸ್ಯದ ಲೇಪನವನ್ನು ನೀಡಿ ಅವುಗಳನ್ನು ಜನರ ಮುಂದೆ ಬಿಚ್ಚಿಡುತಿದ್ದ ರೀತಿ . ಹೆಚ್ಚಿನ ತಂತ್ರಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಬಳಸದೆ ಅತ್ಯಂತ ಕಡಿಮೆ ಕರ್ಚಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ನಾಟಕವನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಅವರು ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟರು. ಇದೆ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಅವರ ನಾಟಕಗಳು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಪಾತ್ರವಾಗಿದ್ದವು . ೮೦ ಹಾಗೂ ೯೦ರ ದಶಕದ ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಯುವಜನೋತ್ಸವದಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ನಾಟಕ ಹಾಗೂ ಪ್ರಹಸನಗಳು ಸತತವಾಗಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಗಳಿಸಿದವು. ಅದರಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಸುಂದರಿ ನಾಟಕವಂತು ೧೯೯೧, ೯೨ ಹಾಗೂ ೯೩ ಹೀಗೆ ಮೂರು ವರ್ಷ ಸತತವಾಗಿ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಗಳಿಸಿದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ.

ಒಂದು ಬೀದಿಯ ಕಥೆ ನಾಟಕ ಅನೇಕ ಕಡೆ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡು ಅನೇಕ ಪ್ರಶಂಸೆಗಳನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಂಡಿತು . ಈ ಮಧ್ಯೆ ಜಿ .ಎಚ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತೊಂದರೆಗಳಿಂದ ಅನೇಕ ಕೆಲಸಗಾರರನ್ನು ಕೆಲಸದಿಂದ ಹೊರಹಾಕಲಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಕೂಡ ಒಬ್ಬರು. ತುಂಬಾ ಕಠಿಣ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರು ಜಿ .ಎಚ್ ಆಗ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ಮಕ್ಕಳು, ಓದುತ್ತಿದ್ದ ತಮ್ಮ ಹೀಗೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಮಸ್ಯೆಗಲಿದ್ದರು , ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಬಡತನವಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ತಂದೆಯವರನ್ನು ಇದೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡರು , ಅನೇಕ ಸಾವು ನೋವುಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದರು ನಗುವೇ ನನ್ನ ಬದುಕು ಎನ್ನುವಂತೆ ಬದುಕಿದರು.

ನಂತರ ೧೯೯೩ ರಲ್ಲಿ ನಾನು ಬಿ .ಎಸ್ಸಿ ಮುಗಿಸಿ ರಾಷ್ಟೀಯ ನಾಟಕ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸೇರಬೇಕು , ರಂಗಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿನ ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆಯಿಂದ ಜಿ .ಎಚ್ ಹತ್ತಿರ ಹೋದೆ. ಅವರಲ್ಲಿ ನಾನು ಏನ್ .ಎಸ್ .ಡಿ ಸೇರುವ ಆಸೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದಾಗ "ಧನಂಜಯ ಸುಮ್ಮನ ನಾಟಕಾ ...ಪಾತಕಾ ಅಂತ ತಲೀಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಭವಿಷ್ಯ ಹಾಲು ಮಾಡ್ಕ ಬ್ಯಾಡ್ರಿ ....ಏನಾರ ಮುಂದ ಓದ್ರಿ ...ಇಲ್ಲಾ ಅಂದ್ರ ಏನಾರ ಕೆಲಸಾ ಮಾಡ್ರಿ" ಎಂದು ಬಿಟ್ಟರು ....ಮೊದಲ ನಿರಾಶೆ ನನಗೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಮುಂದೆ ಕೆಲವು ತಾಂತ್ರಿಕ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ನಾನು ರಾಷ್ಟೀಯ ನಾಟಕ ಶಾಲೆಯನ್ನು ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಗೆಂದು ಕರ್ನಾಟಕ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯಕ್ಕೆ ಸೇರಿಕೊಂಡಾಗ ಅದಕ್ಕೂ ಸಹ ಜಿ .ಎಚ್ "ಧನಂಜಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ಹೊಟ್ಟಿ ತುಂಬ್ಸುದುಲ್ಲ ...ಬ್ಯಾರೆ ಏನಾರ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು ನೀವು" ಎಂದರು. ಅಂದಿನ ದಿನಗಳೇ ಹಾಗಿದ್ದವು . ಜಿ .ಎಚ್ ನಮಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ನಾವು ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ನಮ್ಮೆದುರಿಗಿರುವವರು ಅದು ಸರಿ ...ಆದ್ರ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಏನು ಮಾಡ್ತೀರಿ ಎಂದು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು . ಹೀಗಾಗಿ ಕೆಲವೊಂದು ಬಾರಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರಿಗೆ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕೂಡ ಆಸಕ್ತಿ ಕಳೆದು ಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಬರವಣಿಗೆಯನ್ನು ಅಪಾರವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ಮುಂದೆ ನಾನು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಕ್ಕಿತು . ನಾಟಕದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರೊಂದಿಗೆ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಈಗ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದಲ್ಲಿ ಅವರ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು. ಆಗ ನಾನು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ರೂಂ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ತಂದೆಯವರಿಗೆ ರಾಣೆಬೆನ್ನೂರಿಗೆ ವರ್ಗವಾಗಿದ್ದರಿಂದ ನನ್ನ ತಂದೆ - ತಾಯಿ ರಾಣೆಬೆನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು. ೧೯೯೪ ಡಿಸೆಂಬರ್ ೩೧ ರಂದು ನಾನು ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಯಕವನ್ನು ಆರಂಭಿಸಿದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೧೧ ಗಂಟೆಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ಣಾಟಕದ ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋದಾಗ ಅಂದಿನ ಸಂಪಾದಕರಾದ ಏನ್ .ವಿ .ಜೋಶಿ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ಉಳಿದ ಸಹೋದ್ಯೋಗಿಗಳಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸುವಾಗ, ಏನ್ .ವಿ .ಜೋಷಿ ಅವರನ್ನು ತಡೆದು ಜಿ .ಎಚ್ ತಿರುಗಿ ನನ್ನನ್ನೇ ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ ರೀತಿಯಿಂದ ಕಛೇರಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಂತೆ ನಕ್ಕಿದ್ದು ಇಂದಿಗೂ ನನಗೆ ನೆನಪಿದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಉಟಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಾಗ ತಾವು ಮನೆಯಿಂದ ತಂದ ಊಟದಲ್ಲಿ ನನಗು ಪಾಲು ಕೊಟ್ಟು ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದುದು, ಕೆಲಸದ ಮಧ್ಯೆ ಚಹಾ ಕುಡಿಯಲು ನನ್ನನ್ನು ಮರೆಯದೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದು ಗತಿಸಿ ಹೋದ ಸುಂದರ ನೆನಪುಗಳು.

ಹೀಗೆ ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ನನಗೆ ಕೆಲಸವೂ ಅತ್ಯಂತ ಅಗತ್ಯವಾಗಿತ್ತು ಅಂತೆಯೇ ವಿದ್ಯಾಭ್ಯಾಸವು ಕೂಡ. ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನು ಮೊದಲನೇ ಅಥವಾ ಎರಡನೇ ಪಾಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದರೆ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹಾಜರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ನನ್ನ ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಜಿ .ಎಚ್ ಹಾಗೂ ಗುರುರಾಜ ಜೋಶಿ ಅವರಲ್ಲಿ ತೋಡಿಕೊಂಡಾಗ ಅವರು ನನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು, ತಾವೇ ಸ್ವತಃ ಸಂಪಾದಕರ ಹತ್ತಿರ ಈ ಕುರಿತು ಮಾತನಾಡುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದರು. ಅದರಂತೆ ನನಗೆ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಅವಕಾಶ ದೊರೆಯಿತು, ಅಂತೆಯೇ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ಹಾಜರಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾಯಿತು. ನಾನು ಮೊತ್ತ ಮೊದಲದಿನ ರಾತ್ರಿ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಎರಡನೇ ದಿನದ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಜಿ .ಎಚ್ ತಮ್ಮ ಎರಡನೇ ಪಾಳಿ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊರಡಲು ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದ್ದರು. ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿದವರೇ "ಧನಂಜಯ ಹೆಂಗಿತ್ತ್ ನಿನ್ನೆ ಫಸ್ಟ ನೈಟ್?" ಎಂದಾಗ ಇಡೀ ಕಚೇರಿಯೇ ನಗುವಿನ ಕಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿತ್ತು. ಇದು ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ಹಾಸ್ಯ ಮನೋಭಾವಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಾಕ್ಷಿ.

ಮುಂದೆ ನಾನು ಸಂಯುಕ್ತ ಕರ್ನಾಟಕ ಬಿಟ್ಟು , ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಸೇರಿಕೊಂಡೆ . ಅಲ್ಲಿ ಕೆಲ ಕಾಲ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ ತೊರೆದು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕ ಕ್ಷೇತ್ರಕ್ಕೆ ಧುಮುಕಿದೆ. ಜಿ .ಎಚ್ . ತುಂಬಾ ಕುಷಿ ಪಟ್ಟರು . ಬರ ಬರುತ್ತಾ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವು ಕ್ಷೀಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು . ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವರ ತಮ್ಮ ನರಸಿಂಹ ಆಗಾಗ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ನಾನು ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗೊಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವರ ಆರೋಗ್ಯ ಕ್ಷೀನಿಸುತ್ತಿದ್ದುದು ನನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಅವರಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದಿತ್ತು. ಬದುಕನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಗಾಢವಾಗಿ ಅವರು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದೊಂದು ದಿನ ನಾನು ಮತ್ತು ಯಶವಂತ ನನ್ನ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ಆಘಾತಕಾರಿ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೇಳಿದ "ಧನ್ಯಾ ಜಿ .ಎಚ್ ಕ್ಯಾನ್ಸರಿನ ಲಾಸ್ಟ್ ಸ್ಟೇಜಿನ್ಯಾಗಿದ್ದಾರ ....ಆಪರೆಶನ್ನಿಗಂತ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರ್ಲಿಕತ್ಯಾರ..." ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಕೇಳಲು ನಾನು ಮಾನಸಿಕವಾಗಿ ಸಿದ್ಧನಾಗಿರಲಿಲ್ಲ . ತೀರ ಖಿನ್ನನಾದೆ....

ಮುಂದೆ ಜಿ .ಎಚ್ ಚಿಕಿತ್ಸೆಗಾಗಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದರು . ನರಸಿಂಹನನ್ನು ಎರಡು ದಿನಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಭೇಟಿಯಾಗಿ ಅವರ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ . ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿನ ಗುಣಮುಕರಾದಮೇಲೆ ಜಿ .ಎಚ್ ತಿರುಗಿ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಗೆ ಬಂದರು . ಅವರು ತೀರಿಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಮುಂಚೆ ನಾನು ನನ್ನ ಕಾರನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಧಾರವಾಡಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ . ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ನನ್ನನ್ನು ಕಂಡು ಅವರಿಗಾದ ಆನಂದ ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಅವರ ದೇಹ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಷೀಣಿಸಿತ್ತು ... ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಅವರಲ್ಲಿ ಮೊದಲಿದ್ದ ಹಾಸ್ಯದ ಹೊನಲಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಬರ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ . ಸುಮಾರು ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ನಮ್ಮನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡದೆ ನಗಿಸಿದರು . ನನ್ನ ಕಾರನ್ನು ಪದೇ ಪದೇ ಮುಟ್ಟಿನೋಡಿ ಬಹಳ ಆನಂದ ಪಟ್ಟರು . ಆದರೆ ಇದು ನನ್ನ ಹಾಗೂ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ಕೊನೆಯ ಭೇಟಿಯಾಗಲಿದೆ ಎಂದು ನಾನು ಕನಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಎಣಿಸಿರಲಿಲ್ಲ.

ಅವರು ತೀರಿಕೊಂಡ ದಿನ ನಾನು ಮಿರಜನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸೋದರನ ಮದುವೆ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ವಾಪಸ್ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದೆ . ನರಸಿಂಹ ನನ್ನನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ ...ಆದರೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲಿ ...ಜಿ .ಎಚ್ ನಮ್ಮನ್ನು ಹಾಸ್ಯದ ಕಡಲಲ್ಲಿ ತೇಲಿಸಿ ...ತಾವು ಮಾತ್ರ ತಿರುಗಿ ಬರದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದ್ದರು ....

ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಸಮುದಾಯದಲ್ಲಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಅವರ ನಾಟಕಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ . ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ -ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ೯೦ರ ದಶಕದಲ್ಲಿದ್ದ ರಂಗ ಚಟುವಟಿಕೆಯ ಹುರುಪು ಈಗ ಉಳಿದಿಲ್ಲ . ಈ ಕುರಿತು ನಾನು ನನ್ನ ಅನೇಕ ರಂಗ ಸಂಗಾತಿಗಲೋಮ್ದಿಗೆ ಚರ್ಚಿಸಿದ್ದೇನೆ ಕೂಡ . ನಾನು , ನರಸಿಂಹ , ಜಗುಚಂದ್ರ , ರವಿ , ಯಶವಂತ ಮುಂತಾದವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿ ಜಿ .ಎಚ್ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಟಕೋತ್ಸವವನ್ನು ನಡೆಸಬೇಕೆಂಬ ಮಹದಾಸೆ ...ತನ್ಮೂಲಕ ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ರಂಗ ವೈಭವ ಮರುಕಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದೀತೆಂಬ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕನಸಷ್ಟೇ.....

ನೀವು ಭಾಳ ಚಂದ ಹಾಡ್ತೀರಂತ??

2009-08-12T01:24:00.000-07:00

ನಾನು ನಿನಗೆ ಹಾಗೇಕೆ ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ?? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ಅದು ಪ್ರೀತಿನಾ....ಪ್ರೇಮಾನಾ...ಸ್ನೇಹಾನಾ...ಇದನ್ನ ನಾನು ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿಯ ಸಾವಿರ ಬಾರಿ ಕೇಳಿದ್ದೇನೆ...ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೀಯ..ನಿನ್ನ ಮೌನ ನನ್ನನ್ನು ಬಹಳ ಕಾಡಿಸಿದೆ...ಆ ಮೌನವನ್ನೇ ನಾನು ಸಮ್ಮತಿ ಲಕ್ಷಣಂ ಅಂತ ತಿಳಿಯುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದ ಮತ್ತೆ ಥಟ್ಟನೆ ಮಾತೊಂದು ಉದುರುತ್ತಿತ್ತು...ಹೀಗಾಗಿ ಆ ಸಮ್ಮತಿಯು ಸಹ ಅಸಮ್ಮತಿಯ ದಾರಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಿತ್ತು... ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಹುಚ್ಚು ಕುದುರೆ ಲಂಗು ಲಗಾಮಿಲ್ಲದೆ ನಿನ್ನ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು...ಮತ್ತೆ ನಿನಗೆ ಮೌನವೇ ಆಸರೆ ಆಗ...

ಅದೇಕೆ ಹೀಗಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ನನ್ನು ಕಾಲೇಜಿನ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಲು ಇಳಿದಾಗ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರೊಂದಿಗೆ ಬಂದು ನನ್ನ ಕಡೆ ಕೈ ಬೀಸುತ್ತಿದ್ದೆ...ನನಗೂ ಖುಷಿಯಾಗಿ ನಿನ್ನತ್ತ ನೋಡುತ್ತಾ...ಜೋರಾಗಿ ಬ್ಯಾಟ್ ಬೀಸುವ ಬದಲು ಔಟಾಗಿ ಬಂದು ನಿನ್ನ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ... ನೀನು ಮಾತನಾಡಲೆಂದು ಹಲಬುತ್ತಿದ್ದೆ...ನಾನು ಮೈದಾನದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ನಿನ್ನಲ್ಲಿದ್ದ ಸಂಭ್ರಮ ಎಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು ಎಂದು ನಿನ್ನನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಾರ್ಥಕವಾಗಿ ನೋಡುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀನು ಮತ್ತೆ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ....ನಾನು ಮತ್ತೆ ಹತಾಶನಾಗಿ...."ಮತ್ತದೇ ಸಂಜೆ.... ಅದೇ ಮೌನ..ಅದೇ ಏಕಾಂತ..." ಹಾಡಿನ ಮೊರೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ...

ನಿನ್ನ ಆ ಬೊಗಸೆ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ...ಅಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಭರವಸೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು...ಆಸೆಗಳಲ್ಲಿದ್ದವು...ಕನಸುಗಳಿದ್ದವು...ಅಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲ...ಆ ಭರವಸೆ..ಆಸೆ..ಕನಸುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನನ್ನು ನಾನು ಕಾಣ ಬಯಸಿದ್ದೆ...ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತ್ತೆ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ನಿನ್ನ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನನಗೆ ಬೇರೆ ಏನು ಕಾನಿಸುತ್ತಿದ್ದಿಲ್ಲ..ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳ ಹೊರತಾಗಿ...ನನ್ನ ಕ್ಯಾಮರಾದ ಲೆನ್ಸ್ ತುಂಬ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೇ ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ ನನಗಾಗ...ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ನಗುವಿತ್ತು...ಸಿಟ್ಟು..ಕೋಪ..ತಾಪ..ಎಲ್ಲವಿತ್ತು...ಒಬ್ಬ ಅದ್ಭುತ ನಟಿಗಿರಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಲಕ್ಷಣಗಳು ಸಹ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗಿದ್ದವು... ಆದರೆ ಅದಾವುದು ಸಹ ನನಗೆ ಸಿಗದೇ ಹೋಯಿತು...."ಸಾಗುತ ದೂರ ದೂರ...ಮೇಲೇರುವ ಬಾರಾ ಬಾರಾ..ನಾವಗುವ ಚಂದಿರ ತಾರ..."ಎನ್ನುವಂತೆ ನಾವು ದೂರ ದೂರವೆ ಉಳಿದು ಬಿಟ್ಟೆವು...

ಇದು ಪ್ರೀತಿನಾ...ಪ್ರೇಮಾನಾ..ಸ್ನೇಹಾನಾ...ಇದೇನಿದು ಹೊಸ ಚಲನ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೂ ಸಜೆಸ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ ಎನ್ನಬೇಡ...ಏಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...ಸುಮಾರು ಹದಿನಾರು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ನೀನು ನನ್ನೊಂದಿಗಾಡಿದ ಮೊದಲ ಮಾತು ತಲೆ ಕೆಡಿಸುತ್ತಿದೆ...

"ನೀವು ಭಾಳ ಚಂದ ಹಾಡ್ತೀರಂತ...."

ಬಿಡುವು ಸಿಕ್ಕರೆ ಓದು...

ಮಗುವಿನ ಪ್ರೀತಿ...ಆಟ...ಚಿನ್ನಾಟ...

2009-08-08T20:44:00.000-07:00

ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಮೋದ್ ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ, ಕೆಲವು ಅಪರೂಪದ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಿದ....ಇಗೋ ಇಲ್ಲಿವೆ...

೧. ಮಗುವಿನೊಡಲಲ್ಲಿ

ಮಮತೆ ಮಾತಿನ

ಒರತೆಗಳಿವೆ

ದೊಡ್ದವರೂಡಲಲ್ಲಿ

ಕಲಹದ ಕಡಲುಗಳೇ

ತುಂಬಿವೆ...

೨. ಮಗುವಿನ

ಭಾಷೆ

ತಾಯಿಗೆ ಮಾತ್ರ

ತಿಳಿಯುತ್ತೆ

ಯಾಕೆಂದರೆ

ತಾಯಿ ಮಗುವಿನ

ಭಾಷೆ

ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿರುತ್ತೆ..

೩. ಮಗು

ಮುತ್ತು ಕೊಟ್ಟವರೊಂದಿಗೆ

ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ

ಚಿನ್ನಾಟವಾಡುತ್ತದೆ

ನಾವೋ

ಕೆಲವರ ಬದುಕಿನೊಂದಿಗೆ

ಚಲ್ಲಾಟವಾಡುತ್ತೇವೆ...

೪. ಮಗು

ಆಟ ಮಾತ್ರ ಆಡುತ್ತದೆ

ನಾವು

ನಾಟಕವನ್ನೂ ಆಡುತ್ತೇವೆ...

ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ನಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹಾಕಿರುವುದಾಗಿ ಪ್ರಮೋದನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದಾಗ..ಅವನು ಒಂದು ಚುಟುಕಾದ ಸಂದೇಶವನ್ನು ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ಕಳುಹಿಸಿದ....

"ಗೆಳೆಯ ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ...ನಿನ್ನ ಒಡನಾಟ ಹೀಗೆ ಇರಲಿ..ಕವಿತೆ ಕಥೆಗಳ ಬರೆಸಲಿ..."

ನಾನದಕ್ಕೆ ತಕ್ಷಣ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸಿದೆ...

"ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ಕೆ.ಎಸ್. ನರಸಿಂಹಸ್ವಾಮಿ ಅವರು ಬರೆದದ್ದು...ನಿನ್ನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದರ ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣ ಹನಿಗಳೇ ಕಾಣಿಕೆ...." ಎಂದು...

ಮಗುವೆ ನಿನ್ನ ಹೂನಗೆ.......

2009-08-07T04:00:00.000-07:00

ನನ್ನ ಬಹಳ ಅಪರೂಪದ ಗೆಳೆಯ ಪ್ರಮೋದ್ ತುರ್ವಿಹಾಳ್ ನೆನ್ನೆ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ...ಸಂಜೆ ೪ ಗಂಟೆಗೆ ಆರಂಭವಾದ ನಮ್ಮ ಹರಟೆ ಒತ್ತಾಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಮುಗಿಸಿದಾಗ ಬರೋಬ್ಬರಿ ರಾತ್ರಿ ೧೦ ಗಂಟೆ..ಯಾಕಾದರೂ ಹತ್ತು ಗಂಟೆ ಆಯಿತೋ ಎಂದು ಪರಿತಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ..ಆದರೆ ಬೇರೆ ವಿಧಿಯಿರಲಿಲ್ಲ...ನಾನು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರಲೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು.....ಮತ್ತು ನನ್ನ ಬಸ್ ೧೦.೧೫ ಕ್ಕೆ ಹೊರದುವುದಿತ್ತು...ಹೀಗಾಗಿ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ನಮ್ಮ ಹರಟೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಲೇ ಬೇಕಾಯ್ತು...

ಹಿಂದೆ ಪ್ರಮೋದ್ ಕಾಗೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ದು..ಅವುಗಳ ಕುರಿತು ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿ....ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಕವನಗಳನ್ನು ಬರೆದ...ಗುಲ್ಬರ್ಗದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಕಾಗೆಯ ಕುರಿತಾಗಿ ಒಂದು ಕವನ ವನ್ನು ಓದಿ ಜಿ.ಎಸ.ಶಿವರುದ್ರಪ್ಪ, ಎಚ್ ಎಸ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಮುಂತಾದ ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳನ್ನು ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳಿಸಿದ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಈತ...

ಈಗ ಮಕ್ಕಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಅಧ್ಯಯನ ನಡೆಸಿದ್ದಾನೆ ಮತ್ತು ಮಕ್ಕಳ ಮನಸ್ಸು, ಭಾವನೆಗಳ ಕುರಿತಾಗಿ ಅವನ ಕವನ ರಚನೆ ಸಹ ನಡೆದಿದೆ...ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ನೆನ್ನೆ ನನ್ನ ಮುಂದೆ ಓದಿದಾಗ ನಾನು ನಿಜಕ್ಕೂ ವಿಸ್ಮಯ ಗೊಂಡೆ..ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೆರಡನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವೆ...

೧. ಮಗುವಿನಂಬೆಗಾಲಿಗೆ
ವಿಶ್ವ
ಯಾವ ಲೆಕ್ಕ...

೨. ಮಗುವ ನಗುವಿಂದ
ಬೆಳಕು
ಕಡ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದೆ...

೩. ಮಗುವಾಗಿಯೇ
ದೊಡ್ದವರಾದವರ ನಡುವೆ
ಮಗು ಮನುಷ್ಯರನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿದೆ....

ಎಂಥ ಅದ್ಭುತ ಕಲ್ಪನೆಯಿದೆ ಇಲ್ಲಿ...ಮಗುವಿನ ನಗುವಿಗೆ.... ಕೋಪಕ್ಕೆ...ತಾಪಕ್ಕೆ...ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ಅರ್ಥವನ್ನು ಕಲ್ಪಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆದಿದೆ...ಅವನ ಇನ್ನೊಂದು ಪದ್ಯದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಾಲನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾನೆ..."ಮಗುವಿನ ಉಸುರಿನ ಶಾಪದಿಂದ..." ಎಂದು...ಅನೇಕ ಜನ ಇದಕ್ಕೆ ಆಕ್ಷೇಪ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದಾರೆ....ಮಗು ಎಂದಾದರೂ ಶಾಪ ಹಾಕುವುದೇ ಎಂದು...ನಮ್ಮ ಚರ್ಚೆಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗ ನನಗೆ ಥಟ್ಟನೆ ನೆನಪಾಗಿದ್ದು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ ನಿರ್ದೇಶನದ "ಗೆಜ್ಜೆ ಪೂಜೆ" ಚಿತ್ರದ

"ಮಗುವೆ ನಿನ್ನ ಹೂನಗೆ
ಒಡವೆ ನನ್ನ ಬಾಳಿಗೆ
ತುಂಬು ನನ್ನ ಜೋಳಿಗೆ..."

ಅದಕ್ಕೆ ಇರಬೇಕು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಯಾವತ್ತು ಮಗುವಾಗಿಯೇ ಇರಲು ಬಯಸುವುದು.....

ಕನಸು ಕುತೂಹಲಗಳ ಮಧ್ಯೆ....

2009-08-05T10:04:00.000-07:00

ಈ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕುತೂಹಲ...ಅವು ಹೇಗೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ, ಏಕೆ ಬೀಳುತ್ತವೆ...ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಆಗಾಗ ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ...

ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನೊಬ್ಬನಿದ್ದಾನೆ... ಶಾಂತರಾಜು ಪೋಲಿಸ್ ಪಾಟಿಲ್ ಎಂದು ಜಿಂದಾಲ್ ನಲ್ಲಿ ನಾನಿರುವಾಗ ನನ್ನೊಂದಿಗಿದ್ದ...ಅವನು ಮೂಲತಃ ಇಂಜಿನೀಯರ್...ಆದರು ಸಹ ಅದು ಹೇಗೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಮತ್ತು ಅವನ ಗೆಳೆತನ ಬಹು ಬೇಗ ಗಟ್ಟಿಯಾಯ್ತು ಮತ್ತು ಅವನು ತನ್ನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಘಳಿಗೆಗಳನ್ನು ನನ್ನೊಂದಿಗೆ ಯಾವಾಗಲು ಚರ್ಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ...ಅವನೀಗ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ ಸಮೇತನಾಗಿ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ...ಅವನೀಗ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ೯ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ...ಆದರು ನಿರಂತರ ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ....ಈಗ ಇವನ ಪ್ರಸ್ತಾಪ ಏಕೆ ಬಂದಿತೆಂದರೆ...ನಾಲ್ಕೈದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಅವನೊಂದು ಮನೆ ಕಟ್ಟಿಸಿದ....ಅದರ ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶಕ್ಕೆ ಆಮಂತ್ರಣ ಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನು ಮುದ್ರಣಕ್ಕೆ ಕೊಡುವುದಿತ್ತು..ತಕ್ಷಣ ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ದೌಡಾಯಿಸಿದವನೇ..."ಧನು ನನ್ನ ಮನಿಗೆ ಕನಸು ಅಂತ ಹೆಸರಿಡಬೇಕು ಅಂತ ಮಾಡೆನಿ..ನಿನಗ ಎನನಸ್ತೈತಿ?" ಎಂದ...ನಾನು ತಕ್ಷಣ ಏನನ್ನು ಚಿಂತಿಸದೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಹೆಸರು ಇದು ಎಂದು ಬಿಟ್ಟೆ....ನೋಡಿ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಕಲ್ಪನೆಗಳಿವೆ....

ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ನನ್ನ ಎರಡು ಅನುಭವಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟ ಪಡುತ್ತೇನೆ....ಈ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳು ತೀರ ಭಿನ್ನ ವಾಗಿದ್ದು..ಎರಡರಲ್ಲಿಯೂ ಸಹ ನೀವು ವೈರುಧ್ಯಗಳನ್ನು ಕಾಣಬಹುದಾಗಿದೆ....

ಮೊದಲನೆಯದು...

ನಾನು ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ಅಂತಿಮ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ...ಆವತ್ತು ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯದ ಪರೀಕ್ಷೆಯಿತ್ತು...ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಇತಿಹಾಸ ಓದುವುದೆಂದರೆ ನನಗೆ ಒಂದು ತರಹದ ಅಲರ್ಜಿ...ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾನು ಏನನ್ನು ಓದಿರಲಿಲ್ಲ...ಹಾಗೆಯೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಬರೆಯಲು ಹೋದೆ..ಅಂದು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಎಕ್ಸಾಮಿನರ್ ಆಗಿ ಕಾತೋಟಿ ಎಂಬ ತಿಚರ್ ಬಂದಿದ್ದರು.ಅವರು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೇ ಇರುತ್ತಿದ್ದರು ಮತ್ತು ನನ್ನ ತಾಯಿಯ ಅತ್ಯಂತ ಆಪ್ತ ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಿದ್ದರು....ಪರೀಕ್ಷೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು..ಪ್ರಶ್ನೆ ಪತ್ರಿಕೆ ನೋಡಿದರೆ ಅದರಲಿ ನನಗೇನು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ...ಏನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ....ಸುಮ್ಮನೆ ಬರೆಯುವವನಂತೆ ನಟಿಸಿ..ಕುಳಿತುಕೊಂಡೆ...ಕಾತೋಟಿ ಮೇಡಂ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದವರೇ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಂಡವರೇ.. ನನ್ನ ಮಗ್ಗುಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಿಂತು ಇಡೀ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಉತ್ತರವನ್ನು ಹೇಳಿದರು....ಮುಂದೆ ನಾನು ಆ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಪಾಸಾದೆ..ಆ ವಿಚಾರ ಬೇರೆ...ಈಗ ನಾನು ಎಸ್.ಎಸ್.ಎಲ್.ಸಿ ಮುಗಿಸಿ ೨೩ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ...ನನಗೆ ಈಗಲೂ ಆಗಾಗ ಕನಸು ಬೀಳುತ್ತಿರುತ್ತದೆ....ನಾಳೆ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ...ಸಮಾಜ ವಿಜ್ಞಾನ ವಿಷಯ.ಅದನ್ನು ಓದಬೇಕು...ಮುಂತಾದ ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸುಗಳು....ತಕ್ಷಣ ನನಗೆ ಏನೋ ಒಂದು ತರಹದ ಕಸಿವಿಸಿ....ಹಾಸಿಗೆಯಿಂದ ಎದ್ದು ಕುದುತ್ತೇನೆ....ನಂತರ ಅದು ಕನಸು ಎಂದು ತಿಳಿದು ವಿಚಿತ್ರ ರೀತಿಯ ಚಡಪಡಿಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತದೆ....ಹೀಗೇಕೆ ಕನಸುಗಳು ನನಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ....

ಎರಡನೆಯದು:

ನನ್ನಜ್ಜಿ ನನ್ನನ್ನು ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿಸುತಿದ್ದರು...ಅವರು ಬೆಳಗಾವಿ ಜಿಲ್ಲೆಯ ಇಟಗಿ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದರು...೮೪ ವರ್ಷ ವಯಸ್ಸಾದರೂ ಅತ್ಯಂತ ಘಾಟಿ ಮುದುಕಿ ಅದು...ಯಾರನ್ನು ತನ್ನ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಕರೆಯದೆ ಊರಿಂದ ಊರಿಗೆ ಒಬ್ಬರೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿದರು....ಅದು ೧೯೯೪ ಆಗಸ್ಟ್ ೧೪ ರ ಬೆಳಗಿನ ಜಾವ ೫.೩೦...ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಕನಸು ಬಿಟ್ಟು...ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅಜ್ಜಿ ಸತ್ತು ಹೋದ ಸುದ್ದಿ ಅದು..ನಾನಾಗ ನನ್ನ ಅಂತಿಮ ವರ್ಷದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಸ್ನಾತಕೋತ್ತರ ಪದವಿಯನ್ನು ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ..ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿ ಚಿಕ್ಕ ರೂಂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ...ಈ ಕನಸು ಬಿದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಅಕ್ಷರಶಃ ನಾನು ಅಳುತ್ತ ಹಾಸಿಗೆ ಮೇಲೆ ಎದ್ದು ಕೂತೆ...ನಂತರ ಅದು ಕನಸು ಎಂದು ತೀಡು ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸುಮಾರು ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಬೇಕಾಯ್ತು...ನನ್ನ ಮುಂಜಾನೆಯ ಎಲ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು, ನನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಪೇಪರ್ ಓದುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೆ..ನಾನಿದ್ದ ರೂಮಿನ ಮಾಲಿಕರಾದ ದೇಶಪಾಂಡೆ ಮಾಮಿ ಮನೆಗೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದ್ದ..ಮತ್ತು ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಅಂದು ಮುಂಜಾನೆ ತಿರಿಹೊಗಿದಾರೆ..ತಕ್ಷಣ ಬೆಳಗಾವಿಗೆ ಬರಬೇಕು ಎಂಬ ಸಂದೇಶವನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ...ನನಗೆ ಕನಸು ಬಿದ್ದ ಸಮಯದಲಿಯೇ ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹೃದಯಾಘಾತವಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಅವರು ತೀರಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ...

ಈ ಎರಡು ವೈರುಧ್ಯದ ಕನಸುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ನಾನು ಯಾವಾಗಲು ಚಿಂತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇನೆ...ಉತ್ತರ ಇನ್ನು ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ....

ಹೋರಾಟದ ಸಾಗರಕೆ ಸಾವಿರಾರು ನದಿಗಳು...

2009-08-04T23:04:00.000-07:00

ರಂಗಭೂಮಿ ಒಂದು ಹೋರಾಟ...ಅದೊಂದು ತಪಸ್ಸು...ಯೋಗ....ಹಠ....ಸಾಧನೆ...ಎಷ್ಟೆಲ್ಲ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಗಳು...ಅದಕ್ಕೆ ರಂಗಭೂಮಿ ಒಂದು ತಂಡ ಕ್ರೀಯೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಆದಂತಹ ಒಂದು ಛಾಪನ್ನು ಮೂಡಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾದದ್ದು.....

ನಾಟಕ ಕಟ್ಟುವ ಕ್ರೀಯೆ...ಅದೆಂದಿಗೂ ನಿಂತ ನೀರಾಗಬಾರದು..ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ಜಂಗಮ ಎಂದು ನಂಬಿರುವುದು...ಅದೆಂದಿಗೂ ಒಂದು ಸ್ಥಾವರವಾಗಲೇ ಬಾರದು...

ನಾನು ೧೯೯೭ ರಲ್ಲಿ ಪ್ರಜಾವಾಣಿ ಬಿಟ್ಟು ತೋರಣಗಲ್ಲಿನ ಜಿಂದಾಲ್ ವಿಜಯನಗರ ಉಕ್ಕು ಕಾರ್ಖಾನೆಗೆ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಂಪರ್ಕಾಧಿಕಾರಿಯಾಗಿ ಬಂದ ನಂತರ ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ನಾಟಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ನಿಂತೇ ಹೋಗಿದ್ದವು..ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘಕ್ಕೆ ನಾಟಕ ನಿರ್ದೇಶನದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಅದನ್ನು ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದಲೇ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ...ನಂತರ ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿ ವರ್ಷ ನಡೆಯುವ ಅಖಿಲ ಭಾರತ ಕುವೆಂಪು ಸ್ಮಾರಕ ಕನ್ನಡ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ದಫನ, ನಾಯೀಕತೆ, ರಾಕ್ಷಸ ಎಂಬ ಮೂರೂ ನಾಟಕಗಳನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿ, ಅವುಗಳಿಗೆ ವಿನ್ಯಾಸ ಹಾಗು ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿ ಮೂರೂ ವರ್ಷವೂ ಅನಾಮತ್ತಾಗಿ ಪ್ರಥಮ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಗಳಿಸಿ ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಪಡೆದದ್ದು ಈಗ ಇತಿಹಾಸ...ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ತಂಡ ಹ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನು ಗಳಿಸಿದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರವೂ ಆ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರು ಮುರಿದಿಲ್ಲ..ಅದಿನ್ನೂ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿಯೇ ಇದೆ...

ಈ ಎಲ್ಲ ಸಾಧನೆಗಳ ಹಿಂದೆ ಅನೇಕ ಕಲಾವಿದರ ತ್ಯಾಗ ಸಾಕಷ್ಟಿದೆ...ರಾಕ್ಷಸ ನಾಟಕ ಮಾಡುವಾಗ ಅದರಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿ ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ತನ್ನ ಮನೆಯಲಿ ಒಡಹುಟ್ಟಿದ ತಂಗಿಯ ಮದುವೆಯನ್ನು ಸಹ ಲೆಕಿಸದೆ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ಉತ್ತಮ ನಟ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನು ಪಡೆದದ್ದು.ಅವರು ಈ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬರಬೇಕೆಂದರೆ ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಅವರು ಸ್ವಾಮಿಜಿಯ ಪೋಷಾಕಿನಲ್ಲಿ ಚಂದ್ರು ಮನೆಗೆ ತೆರಳಿ ಅವರ ತಂದೆಗೆ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ...ಮುಂಬೈನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಕರೆ ಬಂದಿದೆ...ಅದರಲ್ಲಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದರೆ ಕೈತುಂಬ ಸಂಬಳ ಸಿಗುತ್ತದೆ...ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಭಾವಿಸ್ಯ ಉಜ್ವಲವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಓಳು ಬಿಟ್ಟು ಅವರನ್ನು ಮುಂಬೈಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋದದ್ದಾಯ್ತು....ನಾಟಕದ ಪ್ರದರ್ಶನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿತ್ತು....ನಾಟಕ ಮುಗಿದ ನಂತರ ಚಂದ್ರು ತನ್ನ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ ಗಿರಿಶನನ್ನು ಟೆರೇಸಿನ ಮೇಲೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ..ಅವನ ತೊಡೆಯಮೇಲೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆಯ ಕಾಲ ಅತ್ತಿದ್ದಾರೆ....ನಂತರ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದ ನಂತರ ಅವನ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ ಅಷ್ಟೆ ಸಂಭ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ....

ಅದೇ ರೀತಿ ಅನೇಕ ಕಲಾವಿದರು ಈ ತಂಡದ ಮುನ್ನಡೆಗಾಗಿ ಅನೇಕ ಕೊಡುಗೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಅವರಿನ್ನು ತಂಡದಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೆ ಸಕ್ರೀಯವಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..

ಹತ್ತು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘ ಹತ್ತರಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಎನ್ನುವಂತೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾಮೂಲಿ ತಂಡವಾಗಿತ್ತು...ಆದರೆ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಇದರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ನೋಡಿದವರಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮಟ್ಟದ ಅಸುಯೇಯಾದರು ಆಗಲೇ ಬೇಕು..ತಮ್ಮದೇ ಆದ ಒಂದು ಸುಸಜ್ಜಿತವಾದ ಗ್ರಂಥಾಲಯ, ರಂಗಮಂದಿರ, ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಬೇಕಾಗುವ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಪರಿಕರಗಳು, ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಧ್ವನಿ ವರ್ಧಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತಮ ಸ್ವಂತ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ....ಅಕಾಡಮಿಯ ಪಟ್ಟಭದ್ರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ..ಇವರಿಂದ ಸಾಕಷ್ಟು ಆದರಾತಿಥ್ಯ ಸ್ವೀಕರಿಸಿ....ಬೆಟ್ಟದಂತಹ ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿ ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ...ಆದರೆ ಅವರು ಏನು ಮಾಡಿಲ್ಲ...."ಅಕ್ಕ ಸತ್ತರೆ ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ನಿಲ್ಲಲಾರದು" ಎಂಬ ಮಾತಿನಂತೆ ತಂಡ ಕಳೆದ ೩೦ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಬಿ.ಚಿ ಜನ್ಮ ದಿನಾಚರಣೆಯನ್ನು, ಕಳೆದ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಕೈಲಾಸಂ ದಿನಾಚರಣೆಯನ್ನು, ಪ್ರತಿವರ್ಷ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಿ ಚಿನಾರ ಎಂಬ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯನ್ನು ಮತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೊಂದು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ನಾಟಕವನ್ನು ತಪ್ಪದೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಬಂದಿದೆ...

ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಪ್ರೇರಕ ಶಕ್ತಿಗಳು ಅನೇಕ...ಯಾರ ಹೆಸರನ್ನು ಬಿಡುವಂತಿಲ್ಲ...ಆದರೆ ಕೆಲವನ್ನಿಲ್ಲಿ ನೆನಪಿಸಿ ಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕು...ರಾಮಪುರ ಬದರಿ ನಾರಾಯಣ, ರಾ.ಸಿ. ಕುಲಕರ್ಣಿ, ಸದಾನಂದ್, ಮುಂತಾದವರು ತಮ್ಮ ಜೀವವನ್ನೇ ತೆಯ್ದಿದ್ದಾರೆ....

ಇಂತಹ ಹೋರಾಟದ ಸಾಗರಕೆ ಸಾವಿರಾರು ನದಿಗಳು ಬಂದು ಸೇರಿವೆ...ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲು ಈ ಕೆಳಗಿರುವ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ....

http://picasaweb.google.co.in/dhananjaya1971/UntitledAlbum02?feat=directlink

ಹಳ್ಳಕ ಬಿದ್ರೆ ಆಳಿಗೊಂದ್ ಕಲ್ಲು...

2009-08-02T02:39:00.000-07:00

ಗೆಳೆಯ ಯಶವಂತ ನಿರ್ದೇಶನದ "ಸಹಿ ರೀ ಸಹಿ" ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ..ಅದರ ಹೆಸರು ಗಲಗಲಿ ಎಂದು...ಅವನು ಮೂಲತಃ ಇನ್ಸುರನ್ಸ್ ಮಾರಾಟ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಉಪಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುವವನು...ಆ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಶವಂತ ಬಹಳ ಚನ್ನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸುತ್ತಾನೆ... ಒಂದು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವನು ಮದನ್ ಸುಖಾತ್ಮೆಯ ಪಾತ್ರದ ಅನುಕರಣೆ ಮಾಡಬೇಕಾಗಿರುತ್ತದೆ....ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನ ಇಡೀ ಜನ್ಮ ವೃತ್ತಾಂತವನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ ಈ ಗಲಗಲಿ ಬಲಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ...ಸುಖಾತ್ಮೆಯ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಅವನಿಗೆ ಮೈಸೂರು ಬಳಿ ದೊಡ್ಡದಾದ ಪಿತ್ರಾರ್ಜಿತ ಆಸ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ..ದೊಡ್ಡ ಕುಟುಂಬ ಅದು...ಸುಖಾತ್ಮೆಯ ಹಂಡತಿ ಗಲಗಲಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದಂತೆ ಗಲಗಲಿಯ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಪಾರವೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ...ತಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬರುತ್ತದೆ....."ಆ ಮನ್ಯಾಗ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಜನ ಇರತಾರಂತ ಹೇಳತೀರಿ..ಹಂಗಾರ ಅವರೆಲ್ಲ ಪಾಲಿಸಿ ಮಾಡಸ್ಯಾರೆನು?"....ಇಡೀ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸಮೂಹ ಹೊಟ್ಟೆ ಹುಣ್ಣಾಗುವಷ್ಟು ನಗುತ್ತದೆ...ಇಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಮನಿಸಬೇಕಾದ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಗಲಗಲಿ ಎನ್ನುವ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಲಸದ ಬಗ್ಗೆ ಇರುವ ಕಾರ್ಯನಿಷ್ಥೆ ಮತ್ತು ಆ ಕ್ಷಣದ ಸಮಯ ಪ್ರಜ್ಞೆ...

ಬಿಡಿ ಇದು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಯ್ತು..ಇಂತಹುದೇ ಒಂದು ಪಾತ್ರ ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಎದುರಾದರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯೆ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ? ನೀವು ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ನಿಮಗೆ ಇಂತಹ ಒಂದು ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ಪರಿಚಯವಾಗುತ್ತದೆ...ಓರಿಯಂಟಲ್ ಇಸ್ನುರನ್ಸ್ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಉನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿರುವ ಸಿ.ಎಚ್. ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಎಂಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯೇ ಈ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್....ರಂಗಭೂಮಿಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಆಸಕ್ತಿ ಹೊಂದಿರುವ ಇವರು ನನ್ನ ನಿರ್ದೇಶನದ ದಫನ ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ನಾನೇ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ದೋಳಕನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿ ರಾಜ್ಯ ಮಟ್ಟದ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಪೋಷಕ ನಟ ಪ್ರಶಸ್ತಿಯನ್ನು ಪಡೆದುಕೊಂಡವರು...ಅವರು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿರಲಿ ಬಿಡಲಿ....ಅವರಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಪಾತ್ರವಿರಲಿ ಬಿಡಲಿ..ಸುಮ್ಮನೆ ಅಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮು ನಡೆಯುವಲ್ಲಿ ತಪ್ಪದೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾರೆ ಮತ್ತು ಇತರೆ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ತಮ್ಮ "ವರ್ಕ್" ಶುರುವಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ...

ಚಂದ್ರು ಇವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಮತ್ತು ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಣ್ಣ ಅಂತಲೇ ಕರೆಯುವುದು...ಮತ್ತು ಚಂದ್ರು ಹೇಳುವುದನ್ನೆಲ್ಲ ಇವರು ನಂಬುತ್ತಾರೆ...ರಾತ್ರಿ ೧೨ ಗಂಟೆಯನಂತರ ಇವರಿಗೆ ಫೋನಾಯಿಸಿ "ನಮ್ಮ ಎಮ್ಮೆ ಸತ್ತಿದೆ..ಅದರ ಇನ್ಸುರನ್ಸ್ ಕ್ಲೆಂ ಮಾಡುವುದಿತ್ತು..ಬೇಗನೆ ಬನ್ನಿ" ಎಂದು ಪೀಡಿಸುವುದರಿಂದ ಹಿಡಿದು...ನನ್ನ ಹೀರೋ ಹೊಂಡಾ ಕಳೆದು ಹೋಗಿದೆ...ನನಗೆ ಅರ್ಜೆಂಟಾಗಿ ಅದರ ಇನ್ಸುರನ್ಸ್ ಹಣ ಬೇಕು..ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡಿ ಹೀಗೆ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಕಾಡುವುದು...ಯಾವನೇ ಆದರು ಒಂದು ಸಲ ಬೇಡ ಎರಡು ಸಲ ಪರಿಪಾಟಲು ಬೀಳಬಹುದು...ಆದರೆ ಪದೇ ಪದೇ ಬೀಳುವ ಈ ಆಸಾಮಿಯ ಕೆಲವು ವಿಶೇಷ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇ ಬೇಕು...

೧೯೯೯ ರಲ್ಲಿ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ರಾಜ್ಯಮಟ್ಟದ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ದಫನ ನಾಟಕ ಭಾಗವಹಿಸಿತ್ತು...ಅದರಲ್ಲಿ ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಅವರಿಗೆ ಅತ್ತ್ಯುತ್ತಮ ಪೋಷಕ ನಟ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಿತ್ತು...ಅವರಿಗೋ ತಡೆಯಲಾರದಷ್ಟು ಆನಂದ....ಅದನ್ನು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಹೇಗೆ ಹಂಚಿಕೊಂಡರು ಅವರಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ...ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪ್ರದಾನ ಸಮಾರಂಭ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ...ಇವರಿಗಾಗಲೇ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಬಂದಾಗಿತ್ತು...ಎಲ್ಲರು ಇವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ...ಇವರ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಆಸಾಮಿಯೊಬ್ಬ ಜುಬ್ಬಾ, ಪೈಜಾಮ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಮೇಲ್ಗಡೆ ಒಂದು ಜಾಕೀಟನ್ನು ಸಹ ಹಾಕಿದ್ದ... ಅವನು ಇವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗಿಳಿದ..ಇವರನ್ನು ಹೊಗಳಿದ..ತಬ್ಬಿಕೊಂಡ...ಅಭಿನಂದಿಸಿದ..ಇವರಿಗೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಮೂರೇ ಗೇಣು...ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ತಕ್ಷಣ ಇವರಿಗೆ ಇವರ್ಯಾರೋ ಪತ್ರಕರ್ತರಿರಬೇಕು...ಇವರನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಂಡರೆ ನಾಳೆಯದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಮ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ತಮ ಲೇಖನ ಬರಬಹುದು...ಎಂದೆಲ್ಲ ಕನಸುಕಂಡ ರಾಜಗೋಪಾಲ್, ಆತನನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸಿದ್ದಾಯಿತು.ಚಹಾ ಕುಡಿಸಿದ್ದಾಯಿತು...ಅಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ ರಾತ್ರಿ ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಅವನಿಗೆ ತೀರ್ಥ ಪ್ರಸಾದವನ್ನು ಮಾಡಿಸಿದ್ದು ಆಯಿತು...ಕೊನೆಗೆ ಗೊತ್ತಾದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಆ ವ್ಯಕಿತ್ ಗದಗ್ ಊರಿನವನು...ಅವನ ತಂಡ ಸಹ ನಾಟಕ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಲು ಬರಬೇಕಾಗಿತ್ತು...ಆದರೆ ಅನಿವಾರ್ಯ ಕಾರಣದಿಂದ ಅವರು ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ...ಇವನೊಬ್ಬನೇ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ..ರಾತ್ರಿ ಅವ್ನಿಗೆ ಮಲಗಲು ಒಂದು ನೆಲೆ ಬೇಕಾಗಿದೆ ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದಿದ್ದಾನೆ...ಇದನ್ನು ನೆನಸಿಕೊಂಡು ನಾವೆಲ್ಲಾ ಈಗಲೂ ಎಂಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ...

ನಮ್ಮ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿ ತಾಯಪ ಕಲಾಲ್ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಾರೆ....ಅವರು ನಾಟಕ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದೇ ಹೊಸಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸುದ್ದಿಯಾಗಿರುತ್ತದೆ..ಆದರೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ನಾಟಕದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ....ಅವರಿಗೆ ಈಗ ೪೫ + ವಯಸ್ಸು..ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ...ಅವರದು ಜಾಯಿಂಟ್ ಫ್ಯಾಮಿಲಿ....ಅವರ ಅಣ್ಣನ ಮಕ್ಕಳನ್ನು ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮಿಗೆ ಕರೆದು ಕೊಂದು ಬಂದಿರುತ್ತಾರೆ...ನಾವೆಲ್ಲಾ ಸೇರಿ ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಂಬಿಸಿಬಿತ್ತಿದ್ದೆವೆಂದರೆ ..ತಾಯಪ್ಪ ಕಲಾಲನಿಗೆ ಮದುವೆ ಆಗಿದೆ ೮ ಮಕ್ಕಳಿವೆ ಅದರಲ್ಲಿ ೭ ಹೆಣ್ಣು ಮತ್ತು ಒಂದು ಗಂಡು ಎಂದೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದೇವೆ...ಅದನ್ನವರು ಅಷ್ಟೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ನಂಬಿದ್ದಾರೆ...ಇಂದಿಗೂ ಕೂಡ....ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಸತ್ಯ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಹೇಳಿದರು ಸಹ ಅವರ ಅದನ್ನು ನಂಬುವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ....

ಗಿರೀಶ್ ದೇಸಾಯಿ ಎಂಬ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯರು ನಮ್ಮ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ತಂಡದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ..ಅವರು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ನಾಟಕದ ಸಂಗೀತ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಯ್ನಿರ್ವಹಿಸುವವರು..ಚಂದ್ರುನ ಬಾಲ್ಯ ಸ್ನೇಹಿತ...ಅವರು ಸಂಡೂರಿನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಥಿ ಉಪನ್ಯಾಸಕರಾಗಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ...ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ಕೆಲಸ ಮುಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೊಸಪೇಟೆಗೆ ಬರುವಾಗ ಅವರಿದ್ದ ಬಸ್ ಅಪಘಾತಕ್ಕೀಡಾಗಿ ಅವರ ಬೆನ್ನಿಗೆ ತೀರ ನೋವಾಗಿದೆ...ಆಪತ್ರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಅಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಲಾಯ್ತು...ನಂತರ ಅವರಿಗಾದ ಬೆನ್ನಿನ ಗಾಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಭೀರ ಪ್ರಮಾನದ್ದೆಂದು ತಿಳಿದು ಬಂತು...ಎಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರು ಅವರನ್ನು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಬಂದು, ಮಾತನಾಡಿಸಿ...ಬೇಗ ಗುಣಮುಖವಾಗಲೆಂದು ಹಾರೈಸಿ ಹೋದರೆ..ರಾಜಗೋಪಾಲ್ ಬಂದವರೇ..."ಗಿರಿ ನಿನ್ನ ಇನ್ಸುರನ್ಸ್ ಪಾಲಿಸಿ ಎಲ್ಲಿದೆ..ಅದನ್ನ ಈಗ ನಾವು ಕ್ಲೇಮ್ ಮಾಡಬಹುದು...ಲಗು ತಾ..." ಗಿರಿಯ ಆರೋಗ್ಯ ಹೇಗಿದೆ..ಅವನಿಗೆನಾಗಿದೆ...ಯಾವ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಅವನಿದ್ದಾನೆ...ಉಹಂ ಯಾವುದನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸಿಲ್ಲ...ತಾವು ...ತಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಅದರಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ಆಗುವ ಪ್ರಯೋಜನ ಇವಿಷ್ಟರಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರ ಯೋಚನೆ.... ಇಂತಹ ವಿಚಿತ್ರ ಕ್ಯಾರೆಕ್ಟರ್ ಅದು....

ನಮ್ಮ ಪರಿಚಯವಾಗಿ ೧೦ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ.,...ಈಗಲೂ ಸಹ ನಾನು ನಾನಾ ಫೋನ್ನಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ, ಬೇರೆ ಧನಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಅವರಿಗೆ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ...ಬಕರಾ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತದೆ...ನಾವು ಬೀಳುವುದನ್ನು ಅಷ್ಟೇ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಆನಂದಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ....

ಬರಿಯಾಕಂತನ ಬದಕೇನಿ ಇನ್ನೂ ನಾನು....

2009-07-31T08:26:00.000-07:00

"ನಿನ್ನ ಮುಂಗುರುಳು ನೋಡು
ಹ್ಯಾಂಗ ಬಾಗಿ ಬಾಗಿ ನಿನ್ನ
ಕೆನ್ನಿ ಮ್ಯಾಲ ಮುತ್ತು ಕೊಡಾಕತ್ತಾವು...
ನೀ ಅವಕ್ಕ ಭಾಳ ಸಲಗೀ ಕೊಟ್ಟೀ

ಅಂತ ಕಾಣಸ್ತೈತಿ..
ಅದಕ್ಕ ಅವು ನಿನ್ನ ತಲಿ ಮ್ಯಾಲ ಏರಿ ಕುಂತಾವು..."

ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಯಾವ ಕಾಲಕ್ಕೂ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಶಾಯಿರಿ ಇದು...ಇದರಲ್ಲಿ ಶೃಂಗಾರ, ಲಾಲಿತ್ಯ, ಸೊಗಸು, ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲವು ಇದೆ...ಆದರೆ ಯಾವ ಹಂತದಲ್ಲಿಯೂ ಅದು ನಿಮಗೆ ಅಶ್ಲೀಲ ಎಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ....ಅದು ಬಿಡಿ...ಸ್ಪರ್ಶ ಚಿತ್ರದ ಈ ಹಾಡನ್ನೇ ಗಮನಿಸಿ...

"ಚಂದಕಿಂತ ಚಂದ ನೀನೆ ಸುಂದರ...
ನಿನ್ನ ನೋಡ ಬಂದ ಬಾನ ಚಂದಿರ..."

ಶಬ್ದಗಳ ಜೊತೆ...ಭಾಷೆಯ ಜೊತೆ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿ ಆಟವಾಡುವುದೆಂದರೆ ಇದು...ನಾನೀಗ ಇದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಏಕೆ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸಲು ಕಾರಣ ಇಷ್ಟೇ...ಅದೇಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಹಿರಿಯ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕರಾದ ಶ್ರೀ. ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಇಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ತಮ್ಮ ಶಾಯಿರಿ ಗಜಲ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಬಹಳ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ..ಹೀಗಾಗಿ ಅವರ ಜೊತೆಗೆ ಕಳೆದ ಕೆಲವು ಮಧುರ ನೆನಪುಗಳನ್ನು..ಮಧುರ ಪಿಸುಮಾತುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಆಸೆ...

೧೯೯೮ ರಲ್ಲಿ ನಾನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ ದಫನ ನಾಟಕ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಗಳಿಸಿದ ನಂತರ ಅದರ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಆಚರಿಸಲು ಎಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರು ಸೇರಿ ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಹತ್ತಿರದ ಗುಂಡ್ಲುಪೇಟೆ ಪ್ರವಾಸಿಧಾಮಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು...ಅದೇನೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ಬಹುಶಃ ನನ್ನ ಬಹುತೇಕ ಯೋಜನೆಗಳು, ಸಂಗೀತ ಸಂಯೋಜನೆ, ನಾಟಕದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಕೈಗುಡಿದ್ದು "ಗುಂಡು" ಬಿದ್ದ ನಂತರವೇ...ಅಂದು ಕೂಡ ಹೀಗೆಯೇ ಆಯಿತು...ನನ್ನ ಬಹುದಿನದ ಕನಸಿನ ನಾಟಕವಾದ "ರಾವಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ" ನಾಟಕವನ್ನು ನಾನು ಮಾಡಿಸುವ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ...ಅದನ್ನು ತಮ್ಮ ತಂಡಕ್ಕೆ ಮಾಡಿಸಬೇಕೆಂದು ಕನ್ನಡ ಕಲಾ ಸಂಘದ ಗೆಳೆಯರು ಬಯಸುತ್ತಿದರು....ಇವೆಲ್ಲ ಅಂತೆ ಕಂತೆಗಳ ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ನಡೆದಿತ್ತು...ಏಕೆಂದರೆ ಯಾರ ಹತ್ತಿರವೂ ಅದರ ಪ್ರತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಸರಿ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಅವರಿಗೆ ಗೆಳೆಯರು ಕೂಡಲೇ ಫೋನಾಯಿಸಿದರೆ...ಅವರ ಹತ್ತಿರವೂ ಅದರ ಪ್ರತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ...ಕೊನೆಗೆ ನಾನೇ ದಾರಿ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟೆ ...ಮೈಸೂರಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯರೋಬ್ಬರನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸಲು ತಿಳಿಸಿ ಅವರು ಅದರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಮಾಡುವುದಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆ...ಇದೆಲ್ಲ ಮಾತು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವಾಗ ಎಲ್ಲರ ಗ್ಲಾಸುಗಳು ಬಹುತೇಕ ಮೂರನೆ ಬಾರಿ ತುಂಬಿದ್ದವು...ಗೆಳೆಯ ಬದರಿ ನಾರಾಯಣ "ಸರ್ ಇನ್ನ ನಾಕು ದಿನದಾಗ ಆ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ನಿಮ್ಮ ಕೈಯಾಗ ಇರತದ....ನೀವು ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ಶುರು ಮಾಡ್ರಿ.." ಎಂದರು...ನಾನು ನಿಷೆದಾಗಿನ ಮಾತು ಕಿಷೆದಾಗ ಎನ್ನುವಂತೆ ತಲೆಯಲ್ಲಾಡಿಸಿ ನನ್ನ ಖಾಲಿಯಾದ ಗ್ಲಾಸಿಗೆ ಮತ್ತೆ ವಿಸ್ಕಿ ತುಂಬಿಸಿಕೊಂಡೆ...

ಮಾತಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಮುಂದೆ ನಾಲ್ಕನೆ ದಿನಕ್ಕೆ ಬದರಿ ರಾವಿ ನದಿಯ ದಂಡೆಯ ಮೇಲೆ ನಾಟಕದ ಪ್ರತಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಮುಂದಿದ್ದರು..ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ಶುರುವಾಯ್ತು...ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ನಾಟಕ ತಯಾರಿಯ ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆಗಿದ್ದರು...ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಲ್ಲೆಲ್ಲ ಅನುವಾದದ ಕೆಲಸವನ್ನು ತಕ್ಷಣದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು...೧೯೯೯ ಆಗಸ್ಟ್ ೨ ರಿಂದ ಶುರುವಾದ ನಾಟಕದ ತಯಾರಿ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಅಕ್ತುಬರ್ ೨, ಗಾಂಧೀ ಜಯಂತಿಯಂದು ಮೊದಲ ಪ್ರದರ್ಶನ ನೀಡುವುದರೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು..ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಜನ ಪ್ರದರ್ಶನಕ್ಕೆ ತೋರಿದ ಪ್ರತಿಕ್ರೀಯೆ ಅದ್ಭುತ....ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಟಿಕೆಟ್ ಖರೀದಿಸಿದ್ದಾರೆ...ಇದು ಹೊಸಪೇಟೆಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ದಾಖಲೆ....

ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೃಶ್ಯ ಬರುತ್ತದೆ...ರತನ್ ತಾಯಿ ತನ್ನಿಂದ ಬೇರೆ ಯಾರಿಗೂ ತೊಂದರೆ ಯಾಗದಿರಲೆಂದು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳದೆ ಕೇಳದೆ ಲಾಹೋರ್ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ....ಈ ವಿಷಯ ಸಿಕಂದರ್ ಮಿರ್ಜಾ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ತಿಳಿದು...ಅವಳನ್ನು ಹುಡುಕಿಸಿ ತಂದು..ಅವಳಿಂದ ಭಾಷೆಯನ್ನೂ ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ....ಈ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ನಾನು ಸಂಯೋಜಿಸುವಾಗ ಹಾಗೂ ಅದರ ತಾಲೀಮನ್ನು ಮಾಡುವ ಪ್ರತಿದಿನ ನಮಗೆಲ್ಲ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಕನ್ನೀರಿತ್ತಿದ್ದರು.. ..ಅಂತಹ ಭಾವುಕ ಜೀವಿ ಅವರು....

ಇದರಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊದು ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ಬರುತ್ತದೆ...ನಾಸಿರ್ ಕಾಜ್ಮಿ ಎಂದು..ಅವನೊಬ್ಬ ಕವಿ...ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಿಟ್ಟಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಸಹ ತನ ಅಧ್ಯಯನ..ಕವನಗಳ ಮೂಲಕ ಸದಾ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುವ ಜೀವಿ ಮತ್ತು ಯಾವಾಗಲು ಸಮಾಜದ ಒಳಿತಿಗಾಗಿ ಚಿಂತಿಸುವವ...ಯಾರಿಗಾದರು ಸವಾಲಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲಂತಹ ಪಾತ್ರವದು...ಈ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಅಭಿನಯಿಸಲು ನಾನು ಚಂದ್ರಶೇಖರ್ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ..ಇದು ಅವರ ಮೊದಲ ಅಭಿನಯದ ನಾಟಕ...ತಂಡದಲ್ಲಿ ಅವರು ಹಿಮ್ಮೇಳ ಗಾಯಕರಾಗಿ ಸೇರಿಕೊಂಡವರು...ಅವರು ನಾಟಕದುದ್ದಕ್ಕೂ ಶಾಯರಿ, ಗಝಲ್ ಗಳನ್ನೂ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಈ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅವರೇ ಸರಿ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಈ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನು ವಹಿಸಿದ್ದೆ..ಅವರಿಗೆ ಶಾಯರಿ, ಗಝಲ್ ಗಳನು ಕಲಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸ್ವತಃ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ವಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು...ಒಂದು ದಿನ ಮದ್ಯಾಹ್ನ ನೇರವಾಗಿ ಚಂದ್ರು ಅವರ ಆಫೀಸಿಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊಸಮೆತೆಯ ನೈವೆದ್ಯಂ ಹೋಟೆಲ ನಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ಮೂರು ಗಂಟೆಗಳ ಕಾಲ ಅವರಿಗೆ ಶಾಯರಿ, ಗಝಲ್ ಹೇಳುವ ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಕ್ಲಾಸ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ...ಒಂದು ಸಲವಂತೂ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಚಂದ್ರು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೆಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಅವರ ಕಪಾಳ ಮೋಕ್ಷಕ್ಕೂ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರು ಮುಂದಾಗಿದ್ದರು....

ಇದರಲ್ಲಿ ಬರುವ ಶಾಯರಿ, ಗಝಲ್ ಗಳನ್ನೂ ಅದೆಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಅನುವಾದಿಸಿ ಕೊಟ್ಟಿದರೆಂದರೆ...ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ...ಓದಿಕೊಳ್ಳಿ...

೧. "ಶಹರ ಶಹರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಸಾಲು ಮನೆಗಳನೆಲ್ಲ ಸುಡಲಾಯಿತು
ಸಂತಸದ ಹಬ್ಬವಿದು, ತಾನಿಂತು ಉಕ್ಕಿ, ಭೋರ್ಗರೆವ ಕಡಲಾಯಿತು

ಒಂದೆಡೆಗೆ ತೂಗಿ ತೊನೆಯುತ್ತಾ ಬಂತು ಋತು ವಸಂತದ ಉಲ್ಲಾಸ
ಒಂದೆಡೆಗೆ ಕಂಡ ಕನಸುಗಳ ಗೂಡಿಗೆ ಉರಿವ ಕೊಳ್ಲಿಗಳ ಇಡಲಾಯಿತು

'ಶೀಲ-ದೀಪ' ವ ಹೊತ್ತ ಹಣತೆಗಳ ಕಥೆಯನೆಂತು ಬಣ್ಣಿಸಲಿ ನಾನು?
ನಡುಬೀದಿಯಲ್ಲೇ ಎನ್ನೆಯನು ಚೆಲ್ಲಿ, ಕುಡಿಚಿವುಟಿ ಹೊಸಕಿ ಬಿಡಲಾಯಿತು

ಸಣ್ಣ ಮಕ್ಕಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ನೋಡಲಾಗದೆ ನಾಚಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡವು ಗೆಳೆಯ
ಅವರ ಆನಂದಗಳ 'ಹಗಲು ದರೋಡೆಯೇ ನಡೆದು ಕೊಳ್ಲಿಗಳ ರಾಶಿ ಇಡಲಾಯಿತು

ಇಂದಿನ ಈ ಸಮಯದೊಂದಿಗೆ, ಈ ನನ್ನ ಹೆಸರನು ಹೇ ನಾಸಿರ್
ಕಸ ಕಡ್ಡಿ ಕೊಳೆ ಮಾಡಿ, ಕೆಸರಲ್ಲಿ ಹೊಸಕಿ, ಕಾಲುವೆಗೆ ತಳ್ಳಿ ಬಿಡಲಾಯಿತು..."

೨. ನಂಬಿಕಿ ಅಂದ್ರ ಏನದು? ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿಗೂ ನವ್ವಾಗಬಾರದು
ನಮಗ ಚೊಲೋ ಆಗಬೇಕು ಅಂದ್ರ, ಯಾರಿಗೂ ಕೆಡಕು ಆಗಬಾರದು..

೩. ಯಾ ಮಂದಿ ಹತ್ರ ನಂಬಿಕೀ ಗಂಧ ಅನ್ನುದ ಇಲ್ಲ
ಆ ಮಂದಿಗೂ ನಮಗೂ ಯಾ ಸಂಬಂಧಾನು ಇಲ್ಲ..

೪. ದುಡಿದದ್ದಕ್ಕ ದುಃಖಾನ ಯಾರಿಗೆ ಕೂಲಿ ಆಗಿ ಸಿಗತೈತಿ
ತಡಿಯುದಿಲ್ಲ ಆ ಗ್ವಾಡಿ, ಭಾಳ ಜಲ್ದೀನೇ ಬೀಳತೈತಿ...

ಈ ಮೇಲೆ ನಮೂದಿಸಿದ ಎಲ್ಲಾ ಶಾಯಿರಿಗಳಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವೇ ಅಡಗಿದೆ...ಅಲ್ಲಿ ಆದರ್ಶವಿದೆ, ತತ್ವವಿದೆ...ಬದುಕಿನ ಸತ್ವ ಸಹ ಅಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ....ಅದಕ್ಕೆಂದೇ ಇಟಗಿ ಈರಣ್ಣ ಅವರನ್ನು ನಾನು ಯಾವಾಗಲು ಅವರ ಮತ್ತೊಂದು ಮಹತ್ತರವಾದ ಶಾಯಿರಿ ಮೂಲಕ ನೋಡ ಬಯಸುವುದು...

ಬರಿಯಾಕಂತನ ಬದಕೆನಿ ಇನ್ನು ನಾನು..

ಇಲ್ಲಂದ್ರ ಸಾವು ಅನ್ನೋದು ತಿರಾ ಅಷ್ಟ ಕೆಟ್ಟ ಐತೇನು??

ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆ ಪೋರನ ತುಂಟಾಟಗಳು....

2009-07-25T02:24:00.000-07:00

೧೯೮೩-೮೪ ರ ಮಾತುಗಳಿವು...ನಾನಾಗ ೮ ನೆ ವರ್ಗದಲ್ಲಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ..ಧಾರವಾಡದ ಕರ್ನಾಟಕ ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಶಾಲಾದಿನಗಳನ್ನು ಕಳೆದೆ...ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಧಾರವಾಡದ ಹೊಸಯೇಲ್ಲಾಪುರ್ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ವಾಸವಾಗಿದ್ದೆವು...ಹೊಸಯೇಲ್ಲಾಪುರದ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ತಾನದ ಎದುರಿನ ಒಂದು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಬಾಡಿಗೆಗಿದ್ದೆವು... ಆ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ತಾನದ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿಯೇ ಮಾಧವ ಗುಡಿ ಅವರ ಮನೆ...ನಮ್ಮ ಮನೆಯಿಂದ ಅವರ ಮನೆಗೆ ನಡೆದು ಕೊಂಡು ಹೋದರೆ ೧೦ ಸೆಕೆಂಡುಗಳ ಅಂತರ... ಅವರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವಾಗಲು ಸಂಗೀತದ ವಾತಾವರಣ ಇರುತ್ತಿತ್ತಾದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅವರ ರಿಯಾಜ್ ಗಳನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಿದ್ದೆ..

ಶ್ರೀ. ಮಾಧವ ಗುಡಿ ಅವರ ಮಗ ಪ್ರಸನ್ನ ಗುಡಿ ಆಗ ಬಹುಶಃ ೪-೫ ವರ್ಷದವನಿರಬೇಕು....ಇಂದು ಅವನು ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ನಂಬಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ...ಅವನಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಒಲಿಯುತ್ತದೆ ಎಂಬ ವಿಷಯವೇ ಒಂದು ಹಂತದಲ್ಲಿ ಅಪಥ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ...ಅಂತಹ ತುಂಟ ಅವನು...ಕಿಲಾಡಿತನ , ಕಿಡಿಗೆಡಿತನಕ್ಕೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಸರೇ ಪ್ರಸನ್ನ..ಅವನನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ "ಪರಶ್ಯಾ" ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದೆವು...

ಧಾರವಾಡದ ಹೊಸಯೇಲಾಪುರದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಅನೇಕ ಪುರಾತನ ಕೆರೆ ಬಾವಿಗಳು ಸಿಗುತ್ತವೆ....ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ "ನುಚ್ಚಂಬಲಿ ಬಾವಿ" ಎನ್ನುವುದೊಂದಿದೆ... ದಿನಾಲು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಾವಲ್ಲಿಗೆ ಈಜಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆವು...ಈ ಪ್ರಸನ್ನ ಆಗ ಪ್ರಾಯಶಃ ೪-೫ ವರ್ಷ ವಯಸಿನವನಾಗಿರಬೇಕು...ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಮಗಿಂತಲೂ ಮುಂಚೆ ಆ ಬಾವಿಗೆ ಹೋಗಿ...ಮೇಲಿನಿಂದ ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಜಿಗಿದು...ನನ್ನನ್ನು ಉಳಸ್ರಿ..ಅಂತ ಬೊಬ್ಬೆ ಹಾಕಿ...ದೊಡ್ಡ ರಂಪ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ... ತಿಳಿದದ್ದೇ ತಡ ಮಾಧವ ಗುಡಿ ಅವರು ಬಾವಿಯ ವರೆಗೆ ಬಂದು ಪರಶ್ಯಾನನ್ನು ರಸ್ತೆ ಗುಂಟ ಹೊಡೆಯುತ ಮನೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದರು....

ಮತ್ತೊಂದು ಸಾರಿ ಹೀಗೆಯೇ ಆಗಿತ್ತು....ಅವರ ಮನೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬೀದಿ ನಾಯಿ ಮಲಗಿತ್ತು...ಮದ್ಯಾನ್ಹದ ಸಮಯ...ಪರಶ್ಯಾ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆತುಂಬ ಊಟ ಮಾಡಿ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನೋಡಿದ್ದಾನೆ... ಅಲ್ಲಿ ನಾಯಿ ಮಲಗಿದೆ..ತಕ್ಷಣ ಮನೆಯ ಒಳಕ್ಕೆ ಹೊಕ್ಕು ಒಂದು ರೊಟ್ತಿಯನು ತಂದು ಅದರ ಮುಂದೆ ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ....ನಾಯಿ ಗಾಢವಾದ ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದೆ...ರೊಟ್ಟಿಯ ಹತ್ತಿರ ಅದು ನೋಡಿಲ್ಲ...ಪರಶ್ಯಾನಿಗೆ ಸಿಟ್ಟು ಬಂದಿದೆ...ಮಲಗಿದ ನಾಯಿಯ ಬಾಯಿಯನ್ನು ತೆರೆದು ಅದರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ರೊಟ್ಟಿಯನ್ನು ಇಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ...ಸಿಟ್ಟಿಗೆದ್ದ ನಾಯಿ ಇವನನ್ನು ಕಂಡ ಕಂಡಲ್ಲಿ ಕಚ್ಚಿದೆ...ಇವನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹೇಳತೀರದು...ತಕ್ಷಣ ಅವನಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕೊಡಿಸಲೆಂದು ನಾವೆಲ್ಲ ಅವರ ತಂದೆಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಿದರೆ..ಅವರು ಬಂದವರೇ ತತ್ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಏನನ್ನು ಯೋಚಿಸದೆ ಪರಶ್ಯಾನನ್ನು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಬಂದಂತೆ ಥಳಸಿದ್ದಾರೆ....ನಂತರ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹತ್ತಿರ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಹೊಕ್ಕಳಿನ ಸುತ್ತ ೧೨ ಇಂಜಕ್ಷನ್ ಕೊಡಿಸಿದ್ದಾಯಿತು ....

ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ತರಹದ ತುಂಟಾಟ...ತರಲೆ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಹೆಸರುವಾಸಿಯಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಸನ್ನನಿಗೆ ಸಂಗೀತ ಒಲಿದಿದೆ ಎಂದು ನಂಬಲು ನನಗೆ ಸಾಧ್ಯವೇ ಆಗಲಿಲ್ಲ....ಅವನು ಗಿನ್ನಿಸ್ ದಾಖಲೆಗಾಗಿ ಹಾಡುವ ದಿನ ನಾನು ಧಾರವಾಡದಲ್ಲಿದ್ದೆ...ರಾತ್ರಿ ಎರಡು ಗಂಟೆಯ ತನಕ ಕುಳಿತು ಅವನ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದೆ...ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ಗಾಯಕ ಆತ...ಪರಿಶ್ರಮ ಪಟ್ಟರೆ ಇನ್ನು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಏರುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವಿರುವ ಪ್ರತಿಭಾವಂತ...ಅವನ ನಮ್ಮ ಸಂಪರ್ಕ ತಪ್ಪಿ ಈಗ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ೨೦ ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ... ಹಳೆಯ ನೆನಪುಗಳೇ ಹಾಗೆ...ಮಾಯವಾಗುವ ಗಾಯಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ತುರಿಕೆ ಬಿಟ್ಟಂತೆ..... All the best Prasanna...Keep up the good work....